කේ.කේ. සමන් කුමාරගේ මාක්ස් ලයිව් ඉන් ශ්‍රී ලංකා පොත ගැන අදහස්

 

ස්පොයිලර්ස් සහිතයි.
පොතේ විවරණයක් නොව, කියවද්දි හිතුන එක එක ඒවායි.

කේ.කේ. සමන් කුමාරගේ පොත් අතරින් මම කියවල තියෙන්නෙ පිණි අහුරක් ඉහිරුණා පොත විතරයි. ඒක 2002/3 කාලෙ විතර අරන් ඒ කාලෙදිම කියවපු එකක්. 2002/3 කියන්නෙ මං දැන් හිතන විදිය ගත්තම ළදරු කාලයක් වගේ කියල දැන් හිතුණ වුණත් සහ ඒ පොත සහමුලින්ම මට තේරුණේ නැතත් මං ඒ පොතට සහ ඒකෙ තිබුණ විවෘත ගතියට ඒ දවස්වලත් කැමති වුණා. ඒත් ඊට පස්සෙ සමන්ගෙ පොතක් මම කියවල නැහැ මේ වෙනකල්. ඒකට හේතුව මම කියවන්නෙක් නොවී හිටපු කාලයක් තිබුණ නිසයි. පොමා ගොර්දයෙව්, දනිලොව් නම් වියෝලා වාදකයා, ඔවුන් යුධ වැදුනේ මව්බිම වෙනුවෙනි පළමු වෙළුම වගේ පොත්වලින් පස්සෙ තමයි මම කියවන එක නතර කළේ. ඔය දෙදාස් මුල් කාලෙදිම. ඒව මට තේරුණේ අසාර්ථක පරිවර්තන විදියට. මොකද පෙරළුෑ නැවුම් පස, සියක් වසක හුදකලාව, ලොලිටා වගේ අති විශිෂ්ට පරිවර්තනයන් කිහිප වරක් කියවලා පරිවර්තනය ඉතාම රසවත්ව කල හැකියි කියල හොඳටම දැනිල තියෙද්දි ඊට වඩා රසයෙන් අඩු පොත් කියවන්න ඉබේම මැලි වුණා. පොත් ගෘප්වල වරින් වර ඉස්මතු වුණ පොත් රැළි ගැන හොඳ අදහසක් මට තිබුණෙ නෑ වගේම ඒවයේ නිතර කතා කරපු ගුරු ගීතය වගේ පොතක් මට නිරස වීම නිසාම පොත් ගෘප්වල නිර්දේශත් මග ඇරලා තමයි හිටියේ. ඒ එක්කම චිත්‍රපටිවලට ඇබ්බැහි වීමත් පොත් කියවන්නෙක් නොවී ඉන්න හේතු වුණා.

වරින් වර පොතක් දෙකක් කියෙව්වත් මං ආයෙත් නිතරම පොත් කියවන්නෙක් වෙන්නෙ දෙදාස් දහ නමයෙන් පස්සෙ. කාර්යාලීය ප්‍රවාහන සේවය නිසා යන එන ගමන් පැයක දෙකක විතර කාලයක් දවසකට කියවන්න පුළුවන් වුණා. දැන් බොහෝ විට මම සමාන්තරව පොත් දෙකක් කියවනවා. හැබැයි දැන් නව කතාවක් කියවන එකෙන් මට ප්‍රහර්ෂයක් දැණෙන්නෙ නැති තරම්. දැන් ගොඩක් වෙලාවට යම් විෂයන් සම්බන්ධයෙන් ලියවුණු පොත් පමණක් කියවීමේ නැඹුරුවක් තමයි තියෙන්නේ. නව කතාවක් කියවන්න ඒක අති විශේෂ එකක් වෙන්නම වෙනවා. එහෙම නැත්තං සංකීර්ණ පොතක් කියෙව්වට පස්සෙ ඔළුවට පොඩි නිදහසක් දෙන්න කියවන සරළ පොතක් විදියට නව කතාවක් තේරෙන්න පුළුවන්. එහෙම සරළ විකල්පයක් විදියට තෝරගත්තත් සමන්ගෙ පොත සංකීරණද සරළද කියන එක පැහැදිළි නෑ.

කොහොම වුණත් පාට්නර් පොත් පෙරේතියක් නිසාම සමන්ගෙ පොත් කීපයක්ම අපේ අල්මාරියේ තිබුණා. මහිලාවංශය ලෝන්ච් එකේදි සමන්ගෙ අත්සනින්ම පොතක් ගන්න පුළුවන් කියල මාව ඇදගෙන ගියේ රචියා. ඒකත් අලුත් පිටම තැන්පත් වෙලා තිබුණා. ගුඩ්රීඩ් එකේ කියවීමට බලාපොරොත්තු වෙන පොත් ලිස්ටෙකට දාගත්ත පොත් එකින් එක කියවන ක්‍රියාවලියෙ හිටියත් සමන්ගෙ පොතක් කියවන්න ඕන කියල හිතෙන්නෙ පොර සන්නස්ගල එක්ක කරපු ඉන්ටවිව් එක ඇහුවට පස්සෙ.

සර්පයාගෙ පොතක් කියන්නෙ වෙනස් අත්දැකීමක් බව මම කියන්න ඕන නැහැ. ඔහුව කියවන්න පටංගන්නෙම මොකක් හරි තව ලේයර් එකක් දෙකක් යටින් තියෙනවද කියන අදහසත් එක්ක. නමුත් එහෙම මහ ලොකු එකකුත් නෑ කියලයි මට දැන් හිතෙන්නේ.

සමහර විට වෙන කෙනෙක්ට 'මාක්ස් ලයිව් ඉන් ශ්‍රී ලංකා' කෙටි කතාවක් වෙන්න පුළුවන්. සර්පයා ඒක අදිනවා සෑහෙන්න ඇදිල්ලක්. හොඳ ලිවිලිකාරයෙක් වෙන්න ඒ හැකියාව ඕන. ඒකෙදි වට පිටාවෙ තියෙන සමහර දේවල් මතු වෙනවා. සමහර ඒවට වදිනවා. සමහර ඒව කුඩු වෙලා විසි වෙනවා.

පොත ඇතුලේ ගලාගෙන යන ගැහැණු පිරිමි සංවාදය ඉවර වෙන එකක් නෙවෙයි. ඒක තමයි මට ඒකෙ තියෙන ආකර්ශනීයම සංවාදය. ඒක අපි කොයි තරම් සංවාද කලත් එක පාර්ශවයකටවත් අනෙක් පාර්ශවය තේරුම් නොයන සංවාදයක්. සංස්කාර සහ ධර්මතා ගැන කතාව අස්සේ යන්න පුලුවන් උපරිමය කොහෙද? සංස්කාර කියන්නෙ අපි නිෂ්පාදනය කරගත්ත තත්වයන් (හදාගත්තුවා) විදියටත්, ධර්මතා කියන්නෙ ස්වභාවයෙන්ම ඇති වී තියෙන තත්වයන් විදියටත් තේරුම් ගත්තොත් ගැහැණියගේ ධර්මතාවයන් තියෙන්නෙ ගැහැණියගේ සංකේත ලෝකයෙනුත් බැහැරින්ද කියන ප්‍රශ්නය එනවා. ඒ කියන්නෙ එයාලත් තාම එයාල කව්ද කියන එක දන්නෙ නෑ.

මේ ඉදිරි අදහස් ටිකට කාලාන්තරයක් තිස්සෙ කියවල තියෙන දේවල් එකතු වෙලා තියෙනවා. ඒ කාලෙ මේ දේවල් කියෙව්වෙ කිසිම තේරුමක් නැතුව. නමුත් කාලාන්තරයක් එක්ක සමාජය අස්සෙ විවිධ ගෑණු පිරිමි ඇසුරු කරද්දි ඒ කියවපු ඒවායින් ඇත්ත කියල තේරෙන දේවල් ටිකක් තියෙනවා. ඉතිං මම මේ කියන්නෙ මට තේරෙණ ටික. කිසිම පර්ෆෙක්ට් අදහසක් ලෝකයේ නැති නිසා වඩා නිවැරදියි කියල මට කල්පනා වෙන දැනුමකින් මේවා අනාගතේදි ප්‍රතිස්ථාපනය වෙන්න පුළුවන්.

අපි දන්නවා අපිට තවත් කෙනෙක්ට යමක් තේරුම් කරවන්න ඒ කෙනා නොදන්න භාෂාවකින් බෑ. අපි කෙනෙක්ට කියනවා "ඔයා එන ඉරිදා උදේ අටට නුගේගොඩ බෝ ගහ ගාවට එන්න" කියලා. ඒක අනිත් කෙනාට තේරුම් යන්න නම් එයා ඔයා කියපු වාක්‍යයේ හැම වචනෙකම ඔයා අදහස් කරපු තේරුම දැනගන්න ඕන. ඒ වචන දෙන්නටම වැටහෙන පොදු වචන සෙට් එකේ තියෙන්න ඕන. එකක් හරි මිස් වුනොත් හමුවීම මඥ්ඥං වෙන්න පුළුවන්. එන ඉරිදා, උදේ අට, නුගේගොඩ, බෝ ගහ කිව්වම වෙන ගහක පටලා නොගැනීම වගේ හේතු ගොඩක් ඒකට තියෙනවා. ඔය ටිකට පොදු අර්ථ ටිකක් තියෙනවා වගේම ඒ අර්ථ ටික එකම තේරුමෙන් ඔයත් එයත් එක වගේම දන්නවා වෙන්න ඕන.

අවකාශයේ අදහස් තියෙනවා. ඒ අදහස්වලට හැමෝටම ඇක්සස් තියෙනවා. භාෂාව කියන ශබ්ද මාලාවලින් ඒ ඒ අදහසට ගැලපෙන වචන නිර්මාණය වෙලා තියෙනවා. ඔයා ඔයාගෙ අදහසට ගැලපෙන වචන ටිකක් අරන් අකුරු විදියට ගලපලා අනිත් කෙනාට පෙන්වනවා. එයත් ඒ අකුරු කියවලා ඒකට අදාල වචනවලට අදාල අදහස අර අවකාශයෙන් තේරුම්ගන්නවා. මේ ක්‍රියාවලියෙදි දෙවෙනි පුද්ගලයාට මොකක් හරි වචනයකට අදාල අදහසට ඇක්සස් නැත්නම් (එයා ඒ වචනේ තේරුම දන්නෙ නැත්නම්) එයාට පණිවිඩය තේරෙන්නෙ නෑ. භාෂාව කියන්නෙ අදහස් ඩිලිවර් කරන ක්‍රමය තමයි. ඒත් අපි කී දෙනෙක් තමන්ගෙ මව් බාසාවවත් හොඳින් ප්‍රගුණ කරල තියෙනවද? ඒ නිසා භාෂාව ගැන දැනුවත්කම අදහසක් ඩිලිවර් කරද්දි ඉතාම වැදගත් වෙනවා. පාර්ශව දෙකකට යමත් තේරෙන්න නම් ඒ දෙන්නටම කොමන් භාෂාවක් තියෙන්නම වෙනවා. ඒ වගේම ඒ කොමන් භාෂාව සහ අදාල පාර්ශව භාවිතා කරන මුල් භාෂා අතර වචනවලට නිශ්චිත තේරුම් තියෙන්නම වෙනවා.

ලෝකයේම පිරිමි සහ ගැහැණු හිතන විධි ගත්තම ඒ ක්‍රම දෙකකට බවත් (ප්‍රධාන ක්‍රම දෙකක් කියලයි හිතන්න වෙන්නේ. ගැහැණු පිරිමි අන්ත දෙකට අයිති ප්‍රධාන ක්‍රම දෙකයි. ඒ දෙක මැද ලොකු පරාසයක භාෂාවල් ඇති), ඒ ක්‍රම එකිනෙකට සංකල්පීය තලයේදිම වෙනස් නිසා ඒවා මොනවද කියල අනිත් පාර්ශවයට තේරුම් කරවන්න පුළුවන් පොදු භාෂාවක් ඕන බවත්, මෑතක් වෙනකල්ම මේකට පොදු භාෂාවක් කියල තියෙන්නෙ පිරිමි භාෂාවම බවත්, ගැහැණු හිතන විධිය මෙහෙමයි කියල පිරිමි විසින් පිරිමි භාෂාවෙන් කියල තියෙන කතා සේරම ඇත්තද කියල අපි ආයෙත් හිතන්න ඕන බවත්, ගැහැණු විසින් තමන්ගෙ භාෂාවෙන් කතා කරන්න පටන් අරන් තියෙන බවත් තමයි මම හිතන්නේ. ඒ ගැන තමයි මේ සත දෙක.

කාන්තාවගේ අතීත භූමිකාව වුණේ පවුල නඩත්තු කරන එක. එයාට තිබුණෙ ගෙදර ඉඳන් දරුවො බලාගන්න එක. පවුල වෙනුවෙන් සම්පත් උත්පාදනය කළේ පිරිමියා. ඒ නිසාම පිරිමියා නිවසෙන් පිට රැඳෙද්දි කාන්තාව රැඳෙන්නෙ නිවස ඇතුලෙ හෝ තවත් කාන්තාවන් එක්ක. මේක බොහෝ දුරට සිද්ධ වුණ අපිට පොදුවෙ පිළිගන්න පුළුවන් ඇත්තක් කියල මම හිතනවා.

ක්‍රමයෙන් ලෝකය කාලය හරහා වර්තමානයට එද්දි අවශ්‍ය වෙන අළුත් දැනුම නිපදවන්න සංවාද පටංගන්නෙ පිරිමින් විසින්. මොකද බොහොමයක් බාහිර අභියෝගවලට මුහුණු දෙන්නෙ පිරිමි. එයාල ඒවට උත්තර හොයනවා. සමහර විට ඒවට ගැහැණිය දායක වෙලා තියෙන්න පුළුවන්. එක අතකට එක පාරම ලෝකය පිරිමියාගේ නිර්මිතයක් කියන එකම අසාධාරණ අදහසක්. ලෝකය වෙනස් කරපු පිරිමින් කී දෙනෙක් කාන්තාවන්ගේ නිසා ඒ දේවල් කලා වෙන්න බැරිද? ඒක වෙනම සංවාදයක්. කොහොම නමුත් ප්‍රධාන වශයෙන් ලෝකයේ අළුත් දැනුම නිපදෙව්වෙ පිරිමියා කියල පිලිගත්තම මේ කතාව ගොඩනගන්න ලේසියි. අපි ඒක උපකල්පනයක් කියලා ගත්තත් පසුව ඒක ඇත්ත වෙන්න හොඳටම ඉඩ තියෙනවා. (කාන්තාවන්ට කිසිම ගෞරවයක් නැති එයාල තමන්ගේ අයිතිය බලපැවැත්වෙන භාණ්ඩ විදියට සලකන තනි තනි පිරිමිත්, සංවිධානත් තාම ලෝකයේ ඉතිරි වෙලත් තියෙනවා. මේ උත්තම පුරුෂත්වය තුල කාන්තාවනුත් කැමති යම් ලිංගික සංකේතකරණයක් තියෙනව වෙන්න පුළුවන්. නමුත් ඒක පෞද්ගලිකයි.) කොහොම නමුත් අළුත් දැනුම පිරිමියා නිපදවද්දි ඒ දැනුම සහ දැනුම ඔස්සේ ලෝකයේ වෙන වෙනස්කම් සිද්ධ වෙන්නෙ පිරිමියාට ඕන විධියට. පිරිමි ඔළුවක් ඇතුලෙ. පිරිමියාගේ ආසාව වෙනුවෙන්. බොහෝ විට නොදැනුවත්වම.

පිරිමියා ඒ විධියට ලෝකය නිර්වචනය කරන වැඩේ කරන අතරෙ එයාලා කාන්තාවවත් ඒ ලෝකයට ඇතුලත් කරනවා. නැතිනම් කාත්තාව මේ වගේ කියල තමන් හිතං ඉන්න ආකෘතිය පොදු එක බවට පත් කරනවා. කාන්තාවට අර්ථ දැක්වීමක් දෙන්නෙ පිරිමියා විසින්. තවමත් අපි කාන්තාව කියල පිලිගන්නෙ පිරිමින් නිර්වචනය කරන කෙනෙක්. ඒක බොහොම වෙලාවට කාත්තාවමත් පිළිගන්නවා. ඒක හැර එයාලට විකල්පයක් නැති තරම්. අපි ලිබරල් කියල කාන්තාවන්ම කියාගන්න අවස්ථාවලදිත් බොහොම වෙලාවට වෙන්නෙ ඇයට නොදැනීම තවත් ලෙවල් එකක පිරිමි අවශ්‍යතාවයක් ඉටු කිරීමක්.

හැබැයි ඒ ඇත්තටම කාන්තාවමද? ඇය හිතන විධියට ඇය කවුද? ඇයගේ ආසාව මොකක්ද? ඒව පැහැදිලි නැති දේවල්. සරලවම ගත්තොත් කාන්තාව පැහැදිලිව නිර්වචනය කරන්න පිරිමි නිර්මාණය කරපු භාෂාවකට බෑ. කාන්තාවගේ සාරය පිරිමි ඔළුවට අහුවෙන්නේ නෑ කියල කියන්නෙම ඇගේ සාරය විස්තර කරන්න පිරිමි භාෂාවකට බැරි නිසා. ඒ නිසාම පිරිමි අපි හිතනව කාත්තාවන්ට සාරයක් නැහැ කියල.

හැබැයි දැන් සියවසක විතර ඉඳන් කාන්තාවන් ක්‍රමයෙන් තමන්ව ප්‍රකාශ කරන්න ඔවුන්ගේම භාෂාවක් නිර්මාණය කරගනිමින් ඉන්නව. ඔවුන් ලෝකය තමන්ගෙ භාෂාවෙන් අර්ථ දක්වාගනිමින් ඉන්නවා. ඒ නිසාම ඇය ස්වාධීන වෙමින්, පිරිමියාගේ බලපෑමෙන් මිදෙමින් ඉන්නවා. මේ අර කලින් කියපු ලිබරල් එක නෙවෙයි.

බුකියෙ කීප වරක් ෂෙයා වෙනව දැකපු පෝස්ට් එකක් තියෙනවා.

'පිරිමින්ට මුදල් ලැබුණු විට ඔහු තම ගැහැණියට උපරිමයෙන් සලකයි
ගැහැණුන්ට මුදල් ලැබුණු විට පිරිමියකු අවශ්‍ය නොවන බව ඇයට වැටහෙයි'

මේක බොහෝ දුරට ඇත්ත. ප්‍රශ්නය තමයි මේක දිහා අපි බලන්නෙ ශිෂ්ටාචාරය පුරාම ගොඩනගාගෙන ආපු පිරිමි දැණුමින් වීම. ඒ නිසා මෙහෙම වෙන එක වස වැරැද්දක්ය, සංස්කෘතිය විනාශ වීමක්ය, මිනිස් පැවැත්මට තර්ජනයක්ය වගේ ඒව තමයි එක පාරම කෙනෙක්ගෙ ඔළුවට යන්නේ. නමුත් වැඩේ කියන්නෙ ඔය පෝස්ට් එකේ කියන තත්වය උදාවෙලා තියෙන්නෙ කාත්තාව තමන්ගේ ලෝකය අර්ථ දක්වගන්න පටන් අරන් තිබීම නිසා වීම. ඇය තමන්ගේ වාග් මාලාව අනුව, ඇගේ භාෂාවෙන් ලෝකය අර්ථ දක්වන්න පටන් අරන් තියෙනවා. ඒ ලෝකයේදි ඇයට ඕන මුදල් වෙන්න පුළුවන්. පිරිමි නෙවෙයි වෙන්න පුළුවන්. මුදල් කියන්නෙ මේ යුගයේදි ගැහැණු පිරිමි බේදයකින් තොරව යම් ආකාරයක සතුටක් ලබාගන්න පුළුවන් ක්‍රමයක්. එහෙම නෙවෙයි කියන අය වෙනස් කරන්න පුළුවන් මුදලේ ප්‍රමාණය මත. ඔබට ඕනෑ අසීමිතව මුදල්ද නැත්නම් ඔබටම ගැලපෙන කාන්තාවක්ද කියන ප්‍රශ්ණය ආවොත් ඔබ දෙන උත්තරය මොකක්ද?

කාන්තාවගේ පරම අරමුණ පිරිමියෙකුගේ ආදරය හරි මොකක් හරි ලැබීම කියන එක පිරිමි ඔළුවේ අදහසක්. ඒක කාන්තාවගේ අදහස විය යුතුම නෑ. ඉතිං පිරිමියා පිළිබඳව කාන්තාව තුල තියෙන අදහස වෙනස් වෙමින් තියෙනවා. ඉතිහාසය පුරාම කාන්තාව මත පටවපු පිරිමි බලය දැන් ගිලිහෙමින් තියෙනවා. ඒකට ප්‍රතිචාර දක්වන්නත් අනිත් පැත්තට තල්ලු කරන්නත් ඇය පටන් අරන් තියෙනවා. ඇය ස්වාධීන ජීවියෙක් වෙන්න පටන් අරන් ඇයට ඕන විධියට ඇගේ ලෝකයට අර්ථ දෙමින් තියෙනවා.

මේ නිසාම මානව සම්බන්ධතාවල විලාසය ඉදිරි අඩ සියවස වගේ කාලය ඇතුලත රුදුරු විදියට වෙනස් වෙන්න නියමිතයි. රුදුරු කියල කියන්නෙ අපි උපකල්පනය නොකරන විදියකට. ඒකෙදි අපි අද උත්තම තත්වයන්වල තියල සලකන සංස්කෘතිකමය දේවල් උඩු යටිකුරු වෙන්න ඉඩ තියෙනවා.

ඒ වෙද්දි ගැහැණියගේ භාෂාව තේරුම්ගන්න පිරිමියාට පුළුවන් වෙයි කියල අපට හිතන්න වෙනවා. මොකද මේ වෙද්දි ඒ භාෂාව තේරෙන්නෙ නැහැ පිරිමින්ට. ඒ නිසාම මේ කාලෙ කාන්තාව තමන්ගේ භාෂාවෙන් ඇමතුවම හෝ ක්‍රියා කලාම පිරිමි ගල් වෙනවා. මැරෙන්න යනවා සමහර විට යක්කු වෙනවා. මැරෙන තුරාවට ඔබව පතාගෙන කියලා ටැටූ ගහනවා. තමන්ව අතෑරපු කෙල්ලව හොයන් ගිහින් කරදර කරනවා. මරන්න වුණත් පෙළඹෙනවා. ඒ අර පිරිමි ආධිපත්‍ය අභියෝගයට ලක් වීම නිසයි. කාන්තාව තමන්ට යටත්ව ඉන්න ඕන කියල හිතන පරණ පිරිමි ගතිය නිසයි. දැන් ටික ටික මේ ධ්‍රැව මාරු වෙන්න අරන්. සමහර රටවල මේක අනිත් පැත්තටත් ගිහින් ගැහැණු තනියෙන් ඉන්න උත්සාහ කරද්දි පිරිමි අය ජීවිත කාලෙම එකට ඉන්න ගැහැණු හොයන් ආසියාවට එනවා කියලා අපේ මස්සිනා බන්දුෂා ළඟදි පාට්නර්ට කියල තිබුණා. එහෙම මාරු වෙන්න පුළුවන් ඉතිං. කොහොම නමුත් ඉදිරියේදී යම් කාලෙක මේක සෑහෙන්න සමතුලිත වෙයි. සමාජයේ සාරධර්ම කියන ඒවා වෙනස් වෙයි. වෙනස් වීම නතර වෙන එකකුත් නෑ ඉතිං.

සමන්ගෙ පොතේ ඔය ධර්ම කතිකාව ඇති වෙන්නෙත් ඒ අවුල විසඳගන්න ඕන නිසයි. තවමත් මම කියවල තියෙන සහ සමාජය තුල ප්‍රදර්ශනය වෙන තත්වයන් මත තීරණය කළොත් කාන්තාවන්වත් එයාලගෙ භාෂාව හරියට අඳුරගෙන නෑ. ඒක නිසා අපි පොදුවේ කියන්නේ කාන්තාවගේ ආසාව එයාලවත් දන්නෙ නෑ කියල. මම හිතන්නෙ එයාලගේ ආසාව තේරුම්ගන්න ඕන කරන භාෂාව පිරිමි විසින් නිර්මාණය කරල නෑ. ඒ නිසා පිරිමි භාෂාවක් ඇතුලේ ගැහැණුන්ගෙ ආසාව විස්තර කරන්න වචන නෑ. ඒ වචන පිරිමින්ට හදන්න බෑ. ඒත් මේ වෙනකොට වෙනස ආරම්භ වෙලා තියෙනවා. භාෂාවෙන් කෙසේ වෙතත් ක්‍රියාවන්වලින් ගැහැණිය පිරිමියාගේ ග්‍රහණයෙන් මිදෙමින් ඉන්නවා. ඒ්ක භාෂාවෙන් තේරුම් ගන්න අපට සෑහෙන්න කාලයක් යයි.

පොතේ ඡේද අස්සේ යටින් උඩින් සහ සමාන්තරව යන කොමඩික් ෆීලිං එක තමයි පොතට මාව රඳවපු සාධකය. ඒක හිනාව හාස්‍යය නෙවෙයි. බකස් ගාල ගිහින් ඉවර වෙන හිනාවකට වඩා කට කොනකට නැගෙන මන්දස්මිතියක් සෑහෙන්න කාලයක් රඳවල තියන හාස්‍යයක්. උපහාසයක් අපහාසයක් සේරම එකතු වුන හැඟීමක්. ලංකාවෙ ස්ටෑන්ඩ් අප් කොමඩිවලට හිනා යන්නෙ නෑ කියන මිනිස්සු ගොඩකට මේ වැඩේ කොහොම තේරෙයිද කියන අවුල මට ආවා ඉතිං. එයාල කොහොමත් සමන්ව කියවනව වෙන්න බෑ.

පොතක් කියවීම කියන්නෙ ගනු දෙනුවක්. පොත කියවීම සඳහා සන්තක කරගැනීමට දරණ වියදම හෝ වෑයම, කියවන්න වැය කරන කාලය වගේ දේවලට සාපේක්ෂව පොත විසින් කියවන්නාට යමක් ලබා දෙන්න ඕන. ඒක සංතෘෂ්ටියක්, දුකක් ආදී වෙන් කරගන්න පුළුවන් ඕනම හැඟීමක් හෝ කීපයක් වෙන්න පුලුවන්. මේ පොතෙන් දැනෙන එකට එහෙම වචන නෑ. මංමුලා වෙලා යාම කිව්වොත් සමහර විට හරි ඇති. හැබැයි රෑ වෙනකල් හිටියොත් එළියක් හොයාගන්න පුළුවන්. හදිසි නම් ගහකට නගින්න පුළුවන්. ඒ දෙකටම ඔබට පුහුණුවක් ඕන.

අපිට ඇත්තක් ඕන. පට්ට ඇත්ත කතා ජනප්‍රියයි. ඒත් ඇත්තත් සිහිනයක් අතර සිද්ද වෙන ගනුදෙනු ටික වෙනුවෙන් ඉඩක් ඕන. ඒක උවමනා කෙනෙක්ට පොත හොඳට සෙට් වෙන්න පුළුවන්.

අපි දකිනවා සමහර විචාරවලදිත්, බුකි හෑලිවලත් සමහර අය වටේ යනවා. සර්වජන ෆේස්බුක් එකේ සමහර හෑලිවල තියෙන්නෙ "මම මේ වටේ යන්නේ. මැද මාර එකක් තියෙනවා. ඒක මං දන්නවා හැබැයි කියන්නෙ නෑ" වගේ එකක්.

ඇත්තම ඇත්ත හේතුව එයාලා මැද තියෙන එක මොකක්ද කියලා නොදන්න එක වෙන්න පුළුවන්. එහෙම නැත්නම් ඇත්තටම මැද කිසි දෙයක් නැති වීම. මැද තියෙනවා කියන එකත් නිශ්චිත නෑ. ඒ නිසා අපට තියෙන්නෙ තම තමන්ගේ භාෂා සහ අවබෝධතා ලෝකවල ඉඳන් මැද තියෙන යමක් තේරුම් ගන්න දරණ උත්සාහ කිරීම විතරයි. මැද හෙණ එකක් තියෙනවා කියල ලොකු හෑල්ලක් ලියාගෙන එද්දිම අපි තේරුම් ගන්න ඕන දේ තමයි ගොඩක් වෙලාවට එයා දන්න ලබ්බක් නෑ කියන එක. ලියන හෝ කියන මනුස්සයා ගොඩනගන්න හිතලවත් නොතිබුණ ඇත්තක් හෝ යථාර්ථයක් කියවන්නා විසින් හොයන්න යන එක තේරුමක් ඇති වැඩක් නෙවෙයි.

අමතර -
අලියාගේ වෘෂණ කෝෂ හිසේ පිහිටා ඇති බව සහ අලියාට අලි කන් ඇත්තේ ඒවා සිසිල් කිරීම සඳහා පවන් සැලීමට බව සමන් ලියා ඇතත් ඒ කතාව බොරුවකි. එය සමන් සිතා මතා ලිව්වා වන්නටද බැරි නැත. වෘෂණ ශරීර අභ්‍යන්තරයේ ඇති තවත් සතුන් සිටී. ඒත් තවමත් මේ වෘෂණ අලින්ගේ ශරීර අභ්‍යන්තරයේ තිබෙන්නේ ඇයිද යන්න නොවිසඳුණ ගැටළුවකි. සමහරවිට අලි වෘෂණ ශරීර අභ්‍යන්තරයේ පිහිටා ඇත්තෙ ඒවා වෙනත් සිවුපා ක්ෂීරපායීන්ගේ මෙන් බාහිරින් පිහිටා තිබුණොත් අලියා වැනි බරසාර සත්වයෙකුට ඒවා කළමනාකරණය කරගැනීම දුෂ්කර නිසා වන්නට පුළුවන්ය.

සතුටින් ඉන්නෙ කොහොමද?

 

මේක සිය දිවි හානි කරගැනීම ගැන මලී ලියපු ෆේස්බුක් හෑල්ලකට දාපු කමෙන්ට් ඒකක් සහ ඒ්කට ආපු ප්‍රතිපාර්ශවීය පිළිතුරකට ලියපු පිළිතුරක්.

මේ සටහන ගැන මට දැනට හිතෙන දේ මේක. සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදි වෙන්න පුළුවන්.

මානසිකව බිඳවැටීම කියන්නෙ සාපේක්ෂව අලුතෙන් ඉස් මතු වෙලා තියෙන ප්‍රශ්නයක් වෙන්න ඕන. මම හිතන්නෙ නෑ එහෙම ප්‍රශ්න අතීතයේදි තිබුණ විධිය ගැන පරීක්ෂණ කරලා තියෙනවා කියලා. අතීතයෙදිත් තියෙන්න ඇති. නමුත් අපේ සමාජ ජීවිත සංකීරණ වීම එක්ක මානසික අවුල් වැඩි වෙලා තියෙනවා කියන එකයි මගේ අදහස.

ඕකෙන් ගැලවිලා ඉන්න නම් සරලවම තමන්ගෙ රසඥතාවය සෑහෙන්න දියුණු කරගන්න ඕන. එහෙම නැත්නම් ඒක නැති කරලම දාලා වර්කොහොලික් වෙන්න ඕන. හිත්වලට එන හිස්කම පුරවන්න පුළුවන් ඔය ක්‍රම දෙකට කියලයි මට හිතෙන්නෙ. රසය දියුණු කෙනෙක්ට ලෝකයේ රස විඳින්න දේවල් ඕන තරම් තියෙනවා. කෑමක් බීමක්, කළා නිර්මාණයක් හෝ බොහොම සුළු දේවල් රස විඳගන්න පුළුවන් නම් හිස්කම ඒව අස්සෙ දිය වෙලා යනවා. වර්කොහොලික් කෙනෙක්ට නම් වැඩ අස්සෙ ඕක දිය කරල දාන්න පුළුවන්.

තමන්ගෙ බලාපොරොත්තු බොහොම සුළු අනාගතයකට සීමා කරගන්න පුළුවන් නම් සෑහෙන්න හොඳයි. ඒකෙන් අදහස් කරන්නෙ නෑ දිග අනාගතයකට ප්ලෑන් කරන්න එපා කියලා. ප්ලෑන් කරන්න. වැඩ කරන්න. බලාපොරොත්තු නොවෙන්න. වෘත්තීයමයව ඇරුණම කාගෙන්වත් මොකවත් බලාපොරොත්තු නොවෙන ගානට එන්න පුළුවන් නම් මරු. අමාරුයි. හැබැයි පුළුවන්.

උදේ නැගිට්ටම මගේ තියෙන ලොකුම බලාපොරෙත්තුව හවස ගෙදර ඇවිත් ගහන සිගරට් එක. රෑ වෙද්දි කැමති එපිසෝඩ් එකක් බලන එක, යූ ටියුබ් සංවාදයක් අහන එක. එතනින් එහා බලාපොරොත්තු කියන ඒවාට වැදගත් කමක් ලැබෙන්නෙ ඒ අවස්ථාව අනුවයි. ඒ බලාපොරොත්තු වෙනුවෙන් වෙන මහන්සිය අපතේ යන්නෑ කියන කාරණය මත විතරයි මංනං බලාපොරොත්තුවක් පස්සෙන් යන්නේ.

සමාජ ජීවියෙක් වෙද්දි ඕනම කෙනෙක් සමාජයෙන් බලාපොරොත්තු වෙනවා පිළිගැනීමක්. ඒ එක්කම තමන් විසින් ළඟා විය යුතු ජීවිත මට්ටමක් ගැන බලාපොරොත්තුවකුත් තියෙනවා. ඒවා නොලැබෙද්දි නොසන්සුන් වෙනවා. සමාජෙත් එක්ක අවම සම්බන්ධ තියාගෙන සමාජටෙ බ.ම්.බු. ගහගන්න කියල ඉන්නත් පුළුවන්. හිතෙන් හදාගත්ත ස්ටෑන්ඩර්ඩ් හිතෙන්ම විනාශ කරල දාන්න පුළුවන්. හිත පොළොව මට්ටමේම තියාගන්න පුළුවන් නම් මරු මම හිතන්නෙ.

මේ කියපු දේවල් බහුතරයකට අදාළ කරගන්න පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයි. ඒ නිසා ඉතිං ඔය ඇඟේ කෙමිකල් ටික බැලන්ස් කරගන්න බෙහෙත් බොන එකත් හොඳයි.

සමාජයෙන් එන ප්‍රශ්නයකට සමාජෙන් උත්තර හොයන්න බැරිදත් මන්දා. කොහොම වුණත් මේවට යුනිවර්සල් උත්තර නෑ.

හෑල්ලෙන් හෑල්ල උතුම් හෑල්ලක් වේ.


---------------------

මේකෙන් සෙල්ෆිෂ් වීමක් ගැන නෙවෙයි කියන්නෙ. තමන් තුළ ගොඩනගාගන්න පුළුවන් මානසික තත්වයන් ටිකක් ගැන. ඒකෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ බාහිරින් එන බලපෑම්වලදි නොසැලී ඉන්න හැකියාව ලැබෙන එක. මොකද අපි මොන විදියට හිටියත් බාහිරින් අපට යොමු වෙන බිඳවැටීම්වලට මුහුණ දෙන්න වෙනවා. අපේ හිත ඒවයින් බිඳගන්නෙ නැතුව තියාගන්නෙ කොහොමද කියලයි මම ඔය කියපු එකේදි කල්පනා කරන්නේ. හැබැයි ඒකෙන් කියන්නෙ නෑ හැඟීම් දැනීම් නැති ගල් මිනිහෙක් වෙන්න ඕන කියන එකත්. ඉමෝෂන් එකකදි සංවේදී වෙලා ඒකට ප්‍රතික්‍රියා කරන එක තමයි හොඳම. හැබැයි ඒක පස්සෙ එල්ලිලා ඉන්නෙ නැතුව ඒකෙන් වෙන ලෙඩ හදාගන්නෙ නැතිව ඉන්න පුළුවන් අර දේවල් පුහුණු කළාම. අපි සේරම මේ එක එක තත්වයන්වලදි ස්‍රාවය වන හෝමෝන සහ කෙමිකල්වල වහල්ලු තමයි ඉතිං.

මෙහෙම තත්වයක් ප්‍රගුණ කළා කියලා මිනිහෙක් වගකීම් විරහිත වෙන්නෙ නෑ. ඕන නම් තවත් වගකීම් සහගත වෙයි. එක අතකින් මේකෙන් මිනිහෙක්ට නරුමයෙක් වෙන්නත් පුළුවන් සාන්තුවරයෙක් වෙන්නත් පුළුවන්. ඔය දෙන්නා බවටම පත්වෙන්න පුළුවන් නම් අයිඩියල්. එතකොට තමන් වොරි වෙන්න ඕන සීමා ටික හොඳටම අඳුනගන්න පුළුවන්. ලෝකෙම ප්‍රශ්න තමන්ට දාගන්නවද නැත්තං තමන්ට අදාළ ප්‍රශ්න විතරක් දාගන්නවද කියල එතකොට ෆිල්ටර් කරගන්න පුළුවන්.

The Boy Who Harnessed the Wind (2019) - චිත්‍රපටිය ගැන අදහස්

 

ස්පොයිල් විය හැක

මේ චිත්‍රපටිය බලන්න ගන්නෙ චිත්‍රපටි ගෘප් එකකින් ලැබෙන ඔත්තුවක් මත. චිත්‍රපටියෙ නමින්ම ඉඟි කරන විදියට මේක ධනාත්මක සිතුවිලි ඇති කරන චිත්‍රපටියක්. තමන්ගෙ සීමා බිඳගෙන ඉදිරියට යන ජීවිතයක් පිළිබඳ චිත්‍රපටියක්. එහෙම චිත්‍රපටි මහ ලොකු ගාණක් නැතත් තියෙන ඒව බැලුවම දැනෙන හැඟීම් ජීවිතේ ගැන සුබවාදී සිතුවිලි ඇති කරනව. ඒකට ඒ චිත්‍රපටිය හැදෙන්නෙ මොන රටේද, උන් කතා කරන්නෙ මොන භාෂාවද, උන් මොන පාටද, තේමා වෙන්නෙ මොකක්ද වගේ කිසි දෙයක් අදාළ නෑ. මිනිස්සු විදියට තමන් උපන් ජීවන තත්ත්වය ස්වෝත්සාහයෙන් වෙනස් කරගෙන වඩා පහසු ජීවන තත්ත්වයක් කරා යන චරිත අපිවත් දිරිගන්වනව. මේ චිත්‍රපටිය බලන්න ගන්නෙම ඒ අදහස ඇතිවයි.

Chiwetel Ejiofor කියන නළුවාගේ නම කවදාවත් මතක තිබුණේ නැහැ. ඔහු රඟපෑ මතක ඇති රංගනයක් තියෙන්නෙ 12 years a slave චිත්‍රපටියෙ පමණයි. නමුත් චිත්‍රපටි ගණනාවක සහය නළුවෙක් විදියට පෙනී සිටි ඔහුගේ පෞරුෂය හිතේ ඇඳිල තියෙන එකක්. මේ චිත්‍රපටිය ඔහුගේ අධ්‍යක්ෂණයක්. තිර රචනයත් ඔහුගේමයි. කරන චරිතයත් කරනව උපරිමයෙන්ම.

මලාවි රාජ්‍යයේ දිළිඳු ගොවි පවුලක අවුරුදු 13ක පුතා ඇහිඳගන්න දැනුමකින් තමන්ගෙ පියාගෙ වගාවට වතුර පොම්ප කරන්න සුළං මෝලක් නිර්මාණය කිරීම තමයි චිත්‍රපටියෙ තේමාව වෙන්නෙ. ඒක බැලූ බැල්මට මහ ලොකු දේකුත් නෙවෙයි වගේ පෙන්න පුළුවන්. නමුත් එහෙම තීරණයක් ගන්න ඔහුට සිද්ධ වුණේ ඇයි කියන එක චිත්‍රපටිය පුරාම විහිදුවන ඛේදනීය හේතුවක්. ඒ තීරණය ගන්නෙ ඔහුගෙ කුතුහලය නිසා විතරක්ම නෙවෙයි. කුතුහලය ඔස්සේ යන්න පුළුවන් යම් දුරකට. නමුත් බාධක නොසලකා මිනිහෙක් වෙනස් වැඩකට බහින්නෙ විකල්පයක් අවශ්‍ය නිසා. විකල්පයක් සෙවීම ඔහුගේ වැඩක් බවට පත් කරගත්ත නිසා. තමන්ට කල හැකි දෙයින් වැඩක් ගත්ත නිසා. මිනිස් ශිෂ්ටාචාරය ලෝකය වෙනස් කරන මට්ටමට සංවර්ධනය වෙන්නෙම එහෙම මිනිස්සු නිසා. ඒ අර්ථයෙන් ගත්තම විලියම් කම්ක්වම්බා කියන දරුවා මිනිහෙක්.

චිත්‍රපටිය පුරාම දකින්න ලැබෙන මානව බැඳීම් හා ඝට්ටනයන් ඉතාම සංවේදීයි. පවුල පිළිබඳවත් සාමූහිකත්වය සහ සහජීවනය පිළිබඳවත් මේ ජනතාව තුළ තියෙන ආකල්පය බොහොම ගෞරවණීය එකක් බව පේනවා. ඒ වගේම ඒක පාරම්පරිකව උරුමකරගෙන ආපු වටිනාකමක් බවත් පේනවා. ඉපදුන නිසා ජීවත් වෙනවාට වඩා වටිනාකමක් එකිනෙකා සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් තුළ පවතින බව පැහැදිලියි. නමුත් චිත්‍රපටියෙ කියවෙන කාල සීමාව වෙද්දි දේශපාලකයන් විසිනුත් ව්‍යාපාරික ප්‍රජාව විසිනුත් ජනතාව සතු ඒ වටිනාකම් වෙනස් කරමින් ලාභ ප්‍රයෝජන ලබා ගන්න විධිය චිත්‍රපටිය තුළට යොදාගැනීමෙන් චිත්‍රපටියේ වටිනාකම තව ඉහළ ගිහින් තියෙනවා.

චිත්‍රපටිය හැදෙන්නෙ පොතකින්. පොත ලියල තියෙන්නෙ විලියම් කම්ක්වම්බා විසින්ම තම අත්දැකීම ඇසුරිනුයි. පොත කියවන්න හොයාගැනීමේ උවමනාවකුත් තියෙනවා. අප්‍රිකානු කලාපයේ ජීවිත ගැන වඩා යථාර්ථවාදී විස්තරයක් චිත්‍රපටියටත් වඩා පොත තුළ විස්තර වෙනව ඇති කියල හිතෙනවා. කවුරුන් හෝ ඒක පරිවර්තනය කරනවානම් පැති කීපයකින් රස විඳින්න පුළුවන් කෘතියක් වෙයි කියලත් හිතෙනවා.

මේක නාට්‍යමය චිත්‍රපටියක්. දූවිලි පිරුණු කාෂ්ටක කැළඹිලි සහිත ගමනකින් ඔබව නිල්ලත් සැනසිල්ලත් පිරුණු අවසානෙකට ගෙන යන චිත්‍රපටියක්. එහෙනම් බලන්න!


https://www.imdb.com/title/tt7533152/

හිතන්න දේවල් නැතිකමට

සමන් සහ මගේ මිත්‍රත්වයට අවුරුදු 16කට වැඩි මිසක් අඩු නෑ. ඌ ජීවිතේ ගැන වෙන පැත්තක් හිතන්න පෙළඹවීම් ඇති කරපු යාළුවෙක්. කොළඹ ටවුන්වලත්, ගම්වලත්, කැලෑවලත් ඇවිදින්න මාව ඇදන් ගිය යාළුවෙක්. ජීවිතේ ගියපු හොඳම චාරිකාවත් උගේ අනුග්‍රහයෙන් ලැබුණ එකක්. මොන ප්‍රශ්ණ ආවත් කොයි තරම් ඈත් වුණත් දැනටත් ඕන දෙයක් කතා කරන්න පුළුවන් යාළුවෙක්.

කොවිඩ් අස්සෙ ගේ ඇතුලටම වෙලා ඉද්දි ඌට ඉස්සර කතා කරපු දර්ශනවාදය මතක් වෙලා අපි සෑහෙන්න ඒ ගැන චැට් කලා. ජීවිතේ සමහර දේවල්වලදි අපි ක්‍රියා කරන විධිය හරිද වැරදිද කියන ප්‍රශ්ණය හිතන්න ඌට වෙලාවක් ලැබිලා. ඒකෙදි ලියපු දීර්ඝ ඊමේල් එකක් මේක. ඌ හිතන විධියත් මම හිතන විධියත් වෙනස් වීම ගැන පැහැදිලි කරන්න ලියපු එකක්. මේව සර්ව සම්පූර්ණ ලිවීම් නෙවෙයි. ඕන දිහාකට වැවෙන්න ඇකිලෙන්න පුළුවන් ඒව...

මේ ටික උඹේ චැට් එක බලන අතරෙ හිතුණ බයිල ටිකක්. උඹට හිතෙන ඒවත් කියපං.



ඔය පයිතගරස් ප්‍රමේය ප්‍රායෝගිකව සාධනය කරන වීඩියෝ එක එව්වේ නිකං. සීමාවල් සහ සීමාවල් බිඳින එක ගැන කතා කරපු නිසා. සීමාවල් බිඳින්න පුළුවන් වෙන්නේ මුලින්ම ලෝකය තේරුම් ගන්න උත්සාහ කළොත් විතරයි. සීමාවල් අඳුනගන්නෙ එතකොට. පයිතගරස් ලොක්කා ලෝකෙ තියෙන දේවල් තේරුම්ගන්න උත්සාහ කළා විතරක් නෙමෙයි හැමෝටම ඒක තේරුම් ගන්න පුළුවන් විදිහට ඒක මූලධර්මවලට ගෙනාවා. එයා ලෝකයේ චින්තනයේ වෙනස්වීමක් වෙනුවෙන් ලොකු දායකත්වයක් කලා.

අපි බුදුන් වහන්සේව සලකන්නෙත් හිත කියන එක තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරපු හිතේ ස්වභාවය මූලධර්ම වලට/ තියරිවලට ගොඩනගන්න උත්සාහ කරපු කෙනෙක් විදියට.

මම මේ චැට් එක ඊයෙ දවසෙ මුල ඉඳන්ම කියෙව්වා. උඹ මගෙන් අහල තියෙන සමහර දේවල් අපි සෑහෙන කලින් කතා බහ කරලා තියෙනවා. හැබැයි උඹ ඊට පස්සේ ඉදිරියට ඒ ගැන හිතලා නෑ වගේ කියලා මට හිතෙන්නේ. එහෙම උනානං උඹට තාමත් ඒ ප්‍රශ්න තියෙන්න විදිහක් නෑ. නමුත් මම උඹට මොකුත් කියන්නෑ ඒකට. උඹ ගෙවන ජීවිතේ එක්ක උඹට ඒ ගැන හිතන්න පොඩ්ඩක්වත් චාන්ස් එකක් ලැබෙන්නෙ නැතිව ඇති. නමුත් මට කාලය ගැන ලොකු ප්‍රශ්නයක් නැති නිසා මම එක එක දේවල් හිත හිත ඉන්නවා. වැඩක් ඇති නැති ඔළුවට එන හැම එකම හිතනවා. ඒකෙන් අදහස් කරන්නේ නෑ මම ගොඩක් දේවල් තේරුම් අරන් කියලා. නමුත් උඹ තාම කරමින් ඉන්න කතාබහ තවදුරටත් කරන එක තේරුමක් නෑ කියල නම් මට තේරිලා තියෙන්නේ. ඒ වගේම මම ලොකු රවුමක් වටයක් ගහලා තේරුම් ගන්න දේ උඹ අසුරු සැනින් තේරුම් ගන්නවා කියලත් මම දන්නවා. සමහර දේවල් උඹ තේරුම්ගන්නෙ ජානමය හැකියාවෙන්. කිසිම තියරියක් නැතුව මේක මෙහෙම තමයි කියලා උඹ තේරුම් ගන්නවා. හැබැයි ඊට පස්සේ ඒක එහෙම වෙන්නේ කොහොමද කියලා හිත හිත ඉන්නවා.

උඹගේයි මගෙයි වෙනස අපි දෙන්න හිතන විදිය ක්‍රම දෙකක් වීම. Two separate thinking patterns. උඹ පොඩි කාලේ ඉඳන් ඉගෙන ගත්ත ආගමික පොත් ටිකයි හාමුදුරුවන්ගේ බණ ටිකයි ඔළුවේ තියාගෙන කතා කරන්නේ. මම ඊට වෙනස් ලයින් එකක ඉන්නේ. ඔය දෙකේම ලොකු වෙනසක් නැතුව ඇති. නමුත් අපිට වඩාත් පැහැදිලි මාවත මොකක්ද කියලා තෝර ගන්න ඕනේ. ඒකෙදි අපි දෙන්නා තෝරගන්න පාරවල් දෙක දෙකක් වෙන්නත් පුළුවන්.

උඹ සිද්ධාර්ථ කියන පොත කියවල තියනවද? ඒක ලියලා තියෙන්නේ හර්මන් හෙස කියල ප්‍රංශ ජාතික දාර්ශනිකයෙක්. මහාචාර්ය සෝමරත්න බාලසූරිය පරිවර්තනය කරල තියෙනව. ෆිල්ම් එකකුත් තියෙනව. මම හිතන්නේ අපි බලලා ඇති. ඒකෙ තියෙන්නෙ යාළුවො දෙන්නෙක්ගෙ කතාවක්. උන් දෙන්නම සත්‍යය සොයාගෙන යනවා. දෙන්නටම මගදී බුදුහාමුදුරුවන් හම්බෙනවා. එක යාලුවෙක් ඒ වෙලාවෙම බුදුහාමුදුරුවො ගැන පැහැදිලා මහණ වෙනවා. අනිත් කෙනාට ඒක හරියන්නෙ නැහැ. එයා කියනවා සත්‍යය කියන එක තමන්ම තේරුම් ගත යුතු දෙයක් මිස වෙන කෙනෙක්ව අනුගමනය කිරීමෙන් ලබා ගන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි කියලා. එනිසා එයා යාළුවට සමුදීලා එයාගෙ ගමන යනවා. එයා නගරයකට ගිහිල්ලා පොඩි රස්සාවක් කරලා ටික ටික ධනවතෙක් වෙනවා. හොඳට සල්ලි හොයනවා. නගරයේ ඉන්න ලස්සනම කෙල්ලො ආශ්‍රය කරනවා. දරුවෙක් හදනවා. ජීවිතයේ කරන්න පුළුවන් හැමදේම කරනවා. ඒත් අවසානයේ එයා හොයන සත්‍යය එයාට හමු වෙන්නේ නැහැ. එනිසා එයා සියලුදේ අතහැරලා යනවා. එතකොට එයාට හම්බෙනවා ගඟක ඔරු පදින තොටියෙක්. මෙයා මේ තොටියාට උදව් කරගෙන ඉන්නවා. ඔය අතරේ එයා දවසක් ගඟේ තමන්ගෙ ඡායාව දකිනවා. ඒ දකින්නේ තමන්ගේ ම තාත්තාව. ඒ කියන්නෙ ඒ වෙද්දි එයා වයසට ගිහිල්ලා එයාගේ තාත්තාගෙ මුහුණුවර තමයි දැන් එයාට තියෙන්නේ. එයා ඒ ඔස්සේ හිතන්න ගන්නවා. එතකොට එයාට තේරෙන්න ගන්නවා ජීවිතය කියන්නේ ප්‍රවාහයක් කියලා. ඒක හරියට ගඟක් වගේ එක දිගට ගලනවා. තාත්තාලා අපිව බිහි කළා. අපි තව දරුවන් බිහි කරනවා. දරුවෝ තවත් දරුවන් බිහි කරනවා. ඒක හරියට ගඟක් වගේ. ජීවිතය ප්‍රාණීන් අතරින් ගලාගෙන යනවා. තාත්තලා සීයලා වෙද්දි පුතාලා තාත්තලා වෙනවා. එයාට ජීවිතේ චක්‍රීය ස්වභාවේ වැටහෙන්න ගන්නවා. අවසානයේ එයා ඒක තමයි සදාතනික ඇත්ත කියල තේරුම් ගන්නවා. ඇතිවීම, පැවතීම හා නැති වීම.

ඔය පොත මමත් ආයෙ කියවන්න ඕනේ. දැන් කියවද්දී එකේ වෙනත් අර්ථයක් මට තේරෙන්න ඉඩ තියෙනවා.

උඹ හිතනවා ලෝකෙ කෙළවර හොයාගන්න බැරිකම අපිට තියෙන සීමාවක් කියලා. මිනිස්සු කියන්නේ සීමාවල් බිඳගෙන දියුණු වෙච්ච සත්ව කොට්ඨාශයක්. උඹ අකැමති නං ඒක දියුණුවක් විදියට සලකන්න එපා. නමුත් පොදු අර්ථයෙන් ඒකට කියන්නේ දියුණුව කියලා. කැළෑවේ ගල් ගුහාවක් අස්සේ ගල් ආයුධ වලින් මුගටියෙක්ව තලාගෙන කාපු කාලෙ ඉඳන් අපි මේ වෙද්දි සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ තියෙන වෙනත් ග්‍රහලෝකයකට යානයක් යවල ඒ ග්‍රහලෝකය ගැන හොයන්න පුළුවන් තරමට දියුණු වෙලා තියෙනවා. ඒ වැඩේ මීට අවුරුදු සීයකට කලින් හිතන්න පුළුවන් කමක් තිබුන එකක් නෙවෙයි. ඒ පැත්තෙන් එහෙම දියුණු වෙද්දී අපි අනිත් පැත්තෙන් මිනිස් ශිෂ්ටාචාරය සංවර්ධනය වුනේ කොහොමද කියලා ඉතිහාසය දිහාවට පරීක්ෂණ කරමින් යනවා. ඒ අනුව උඹ, මම, ඇමෙරිකාවෙ මිනිස්සු, චීන මිනිස්සු, ඕස්ට්‍රේලියාව මිනිස්සු ආදී සියලු හෝමෝ සේපියන්ලා අප්‍රිකාවෙන් සම්භවනය වුණ බව අපි හොයාගෙන තියනවා. ඒක තනි මිනිහෙක් හොයාගත්ත එකක් නෙවෙයි. අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ එක එක මිනිස්සු එක එක පැති ඔස්සේ පරික්ෂා කරල සනාථ කරගත්ත දෙයක්. ඒකෙදි අපි තේරුම් ගන්න ඕන දෙයක් තමයි ලෝකෙ තේරුම් ගැනීම කියන කාරණය මනුස්සයෙක්ට තමන්ගේ ජීවිත කාලය තුලදී සම්පූර්ණ කරලා ඉවර කරන්න බැරි බව. ඕන මිනිහෙක්ට පුළුවන් සාමූහික ක්‍රියාවලියක කොටස් කාරයෙක් වෙන්න විතරයි.

විශ්වය කෙළවර හොයාගෙන ගියත් අපිට වෙන්නේ ඒ ගමනේ අවුරුදු 70ක 80ක විතර කාලයක් නියෝජනය කරන්න විතරයි. ඉස්සර මිනිස්සු හිතාගෙන හිටියේ ඉර පෘථිවියේ වටේ කැරකෙනවා කියලා. ඊටත් කලින් මිනිස්සු ඉර දෙවියෝ කියලා හිතාගෙන වන්දනාමාන කරා. 1500 ගණන්වලදී කොපනිකස් තමයි සූර්ය කේන්ද්‍රීය වාදය කියලා එකක් ගෙනාවේ. එයා ඒකෙන් අදහස් කරන්නේ ඉර මැදි කරගත්ත ඉර වටා යන සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයක්. ඒක එයා කිව්වෙ නිකං නෙවෙයි අභ්‍යවකාශයේ තියෙන වස්තූන්වල චලනය නිරීක්ෂණය කරලා. හැබැයි පල්ලියෙන් එයාගේ අදහස් වලට සීමාවල් දැම්මා. එයා කිව්වෙ බොරු කියලා පිළිගන්න කියලා එයාට බල කරා. තමන් විසින් හොයාගත්ත දේවල් ප්‍රතික්ෂේප කරන්න එයාට සිද්ධ වුණා. පහුකාලෙක ජෝර්දානෝ බෘනෝ කියන ඉතාලියේ දාර්ශනිකයා කොපර්නිකස්ගේ අදහස හරි කියලා කිව්වා. එයාටත් පල්ලියෙන් බලපෑම් කරා. හැබැයි එයා තමන්ගේ මතය වෙනස් කර ගත්තෙ නෑ. ඒ නිසාම එයාව පණපිටින් පුච්චලා මැරුවේ. සත්‍යය හොයන්න උත්සාහ කරපු මිනිස්සුන්ට තිබුණේ ඔහොම අතීතයක්. හැබැයි ඒ සියලු දෙනාම විසින් මිනිසුන්ගේ සිතීමේ සීමා පුළුල් කරලා තියෙනවා. ඉස්සර පෘථිවිය විතරක් ලෝකය කියලා හිතපු මිනිස්සු දැන් විශ්වය ගැනත් මන්දාකිණි ගැනත් විශ්වයේ සීමාවෙන් එපිට තියෙන තවත් විශ්ව ගැනත් කතා වෙනවා හිතන්න පටන් අරන් තියනවා.

හිතපං උඹ 1400 ගණන්වල ඉපදුන එකෙක් කියලා. එතකොට උඹට විශ්වය ගැන තියෙන අදහස දැන් තියෙන එක වෙන්නෙ නෑ. ඒ කියන්නෙ අපි විශ්වාස කරන සත්‍යය පරම එකක් නෙවෙයි. කරුණු ගොඩකට සාපේක්ෂයි. සත්‍යය කියන අදහස වෙනස් වනසුළුයි.

සත්‍යය කියන්නේ ඒක නෙමෙයි කියලා උඹ කියයි. ඒකත් සත්‍යයේ කොටසක්. විශ්වයේ කෙලවර ගැන උඹ උනන්දුයි නම් ඒකෙ කෙළවරක් ගැන හොයන්න පටන්ගත්ත උන්ට වුන දේවල් දැනගන්න එක හොඳ නිසයි ඔය ටික කිව්වෙ.

මේ දේවල් කියන්නෙ මගේ තිංකිං පැටර්න් එක පැහැදිලි කරන්න. ලෝක ඉතිහාසයේ විද්‍යාත්මක සත්‍යය හොයපු අය ගැන දැනගන්න විවේකය සහ ඩේටා තියෙන වෙලාවක cosmos (2014) කියන වාර්තා වැඩසටහන් ටික හොයාගෙන බලන්න.

හැබැයි ඉඳලා හිටල ආගමික ශාස්තෘවරු කියන කට්ටිය බිහිවෙලා ලෝකයට පරම සත්‍යය කියලා එකක් දේශනා කරනවා. ඒ අනුව බිහිවෙච්ච ආගම් හාරදාස් ගාණක් ලෝකෙ තියෙනවා. අපි උපන් ආගම හොඳම එක කියලා විශ්වාස කරන්න අපිට පුරුදු කරලා තියෙන නිසා අපි හිතෙනවා අපි විශ්වාස කරන ආගම තමයි හරිම එක කියලා. නමුත් ලෝකයේ තියෙනවයි කියන ආගම් හාරදාස් ගණන බැලුවම පස්සෙ අපේ ආගම නිවැරදිම එක වෙන්න තියෙන හැකියාව හාර දාහෙන් එකයි. ආගමක් කියල දෙයක් බිහි වෙන්නෙ අනුගාමිකයො ටිකෙන් ටික වර්ධනය වෙලා පසුකාලීනව. මුලදි ඒක එක මනුස්සයෙක් විසින් පවතින ක්‍රමයට අභියෝග කරමින් ඉදිරිපත් කරන අදහස් ටිකක් විතරයි. සමහර විට ඒ මනුස්සය ජීවත් වුණ පරිසරය, කාලසීමාව වගේ දේවල් එක්ක ඒ කාලෙට ඒක පරම සත්‍යය කියල පේන්න පුළුවන්.

අපි ඉපදුන ආගම බුද්ධාගම වුන නිසා අපි රහත් වෙන එක ගැන නිර්වාණය ගැන ඒව මේව හිතන්න පෙළඹිලා තියෙනවා. ලෝකෙ තව මිනිස්සු තම තමන් විශ්වාස කරන ආගම් අනුව අපි ඉපදුනේ කොහොමද අපි ඉන්න ඕනි කොහොමද අපි යන්නේ කොහෙටද වගේ ප්‍රශ්න වලට උත්තර හොයමින් ඉන්නවා. බහුතරයක් දෙනා ආගමික වතාවත් කරමින් ආගමෙන් කියල දෙන විධියට ජීවත් නොවෙමින් නමට ආගමික වෙලා ඉන්නවා.

හැබැයි ලෝකෙ තියෙන බුද්ධාගම නොවෙන අනිත් බොහොම ආගම් සැලකුවම ඒවයෙ තියෙන්නෙ ලෝකය දෙවියෙක් විසින් මැවුවා කියල එකක්. ලෝකයේ සිද්දවෙන දේවල් තීරණය කරන්න සර්වබලධාරී පොරක් ඉන්නවා. උඹට වෙන හොඳ-නරක සියල්ල තීරණය කරන්නේ උන්නාන්සෙ.

එහෙම අදහසක් නැතුව ආගමක් වගේ දේකට පවතින්න අමාරුයි. මොකද මිනිස්සුන්ගේ ප්‍රශ්න වලට අවසාන උත්තරේ තියෙන්නෙ 'ඒක දෙවියන්ගේ කැමැත්ත' කියන අයිඩියා එකේ.

දැන් එතකොට බුද්ධාගම ඊට වැඩිය වෙනස් ද? බැලූ බැල්මට බුද්ධාගමේ දෙවියෙක් ගැන කියන්නේ නෑ. අඩුගානේ ලෝකයේ සියලු දේවල් සර්වබලධාරී දෙවියෙක් විසින් තීරණය කරන දේවල් කියලා උගන්වන්නේ නැහැ. එතකොට බුද්ධාගම මෙච්චර කාලයක් පැවතුනේ කොහොමද? මිනිස්සු බුද්ධාගම ප්‍රශ්න කරල නැද්ද? බුද්ධාගම අදහන මිනිහෙක්ට ප්‍රශ්නයක් ඇති වෙන්නෙම නැද්ද? ඔය උඹට ආව වගේ ප්‍රශ්න බෞද්ධ මිනිස්සුන්ට ඇතිවෙලා නැද්ද? එක එක මිනිස්සු එක එක විදිහට ඉපදෙන්නේ ඇයි කියන එක ප්‍රශ්ණයක් වුනේ උඹට විතරද?

එහෙම වෙන්න බෑනෙ. මිනිස්සුන්ට ඔය ප්‍රශ්න ඇවිත් ඇති. එතකොට ඒකට දෙන උත්තරය මොකක්ද? ලොකු වටයක් ගහල අන්තිමට ලැබෙන උත්තරේ තමයි ඒක උගේ කරුමේ කියන එක. ඒ කියන්නෙ කර්මය.

මම කියන්නේ බුද්ධාගමේදි සර්වබලධාරී දෙවියෝ කියන අදහස හැදෙන්නේ වෙන විදිහකට. කර්මය විදිහට. උඹ උනත් ඔය වචනෙන් දමල ගහනව ඇති මිනිස්සුන්ට. කර්මය. මම හිතන විදියට නම් බුද්ධාගමේ දී කර්මය කියන්නේ දෙවියන් වහන්සේ. කර්මය කියන වචනෙ දාපු ගමන් සියලු තර්ක අහෝසි වෙනවා.

'සියලු දේ ඔබේ කර්ම ශක්තිය මත තීරණය වෙනව. මේ ආත්මෙදි ඔබ විඳින දුකට හේතුව පහුගිය ආත්මයකදී ඔබ කරන ලද පාපකර්ම. මේ ආත්මෙදි ඔබ පෝසත් වීමට හෝ දුප්පත් වීමට හේතුව පසුගිය ආත්මයකදී ඔබ දානමානාදිය ලබා දුන්නාද නැද්ද කියන එක. ඔබ ගිය ආත්මයේදී විරූපී මනුස්සයෙකුට හිනා වුණා නම් ඔබ මේ ආත්මෙදී විරූපී මිනිහෙක් වෙලා ඉපදෙනවා. එහෙම නැත්තං සතෙක් වෙලා ඉපදෙනවා. ඔබ මේ ආත්මෙදි කාලකන්නි වෙලා ඉන්නෙ ගිය ආත්මෙදි පාපකර්ම කරල තියෙන හින්ද.'

ඕක නෙවෙයිද උඹ ඉගෙන ගෙන තියෙන්නෙ?

අපේ පාලනයෙන් තොර දෙයක් විසින් අපිව පාලනය කරනව. හරියට දෙවියන් වහන්සේ වගේ.

මම අදහස් කරන්නේ නෑ බෞද්ධ දර්ශනය වැරදියි කියලා. අනිත් සියලු ආගම් සහ දර්ශනයන් වගේම ඒක ලෝකය තේරුම් ගන්න පුළුවන් එක ක්‍රමයක්. කැමති කෙනෙක්ට ඒ ක්‍රමයට ලෝකය තේරුම් අරගෙන සිස්ටම් එකේ පැවැත්මට අවම වශයෙන් දායක වෙලා මැරෙනකම් ෂේප් එකේ ඉන්න පුළුවන්. ඒකෙදි පරිස්සම් වෙන්න වෙනවා. මොකද අවුරුදු දෙදහස් ගාණක් තිස්සේ පැවත එන එකක් ඒ විදිහටම පවතිනවා කියලා අපිට හිතන්න අමාරු නිසා. ඒ නිසා බුද්ධ දර්ශනය වර්තමාන ස්වභාවය තේරුම් ගනිද්දි පරිස්සම් වෙන්න වෙනවා.

හරි. එතකොට නිවන් දැක්කම හරිද සේරම? කියන්නෙ එහෙමයි. හැබැයි දැකපු අය ඉන්නවද? දැක්කයි කියල කියන අය ඉන්නවා. එයාලව ෂුවර්ද? අපි නිවන් දැකලද සෝවාන් වෙලාද කියල දැනගන්නෙ කොහොමද?

නිර්වාණ මාර්ගයේ ඔය කියන සෝවාන් සකෘදාගාමි වගේ වචන වලින් අදහස් කරන්නේ එක එක බුද්ධි මට්ටම්. ඒ කියන්නේ ඒ මට්ටමට ආවට පස්සෙ ඌ අනිත් පැත්තට හැරෙන්නෙ නැහැ මළාටවත්. ඒක හරියට එකතු කරන්න දන්න එකෙක් 2+2 සමානයි 5යි කියලා කවුරු කිව්වත් පිළිගන්නෙ නෑ වගේ එකක් තමයි. ඒ දැනුම් මට්ටමට ආවට පස්සෙ ඒක වෙනස් වෙන්නේ නැහැ. ඒ මට්ටම් ළඟා කරගන්න මිනිස්සු හැම කාලෙකම ඉන්නවා. සමහරු කතා කරනවා බොහොම අය කතා නොකර ඉන්නවා. මොකද මේ කාලය එහෙම සුදුසු කාලයක් නෙවෙයි. මම රහත් කියල ඇත්තටම රහත් වුන එකෙක් කිව්වොත් ඌව මරාගෙන කන්නෙ නැති එක විතරයි. බෝසත් දිව්‍ය රාජයා බුදුවෙන උපතේ ඉපදෙන්න පස් මහ බැලුම් බැලුවෙ ඒකයි. මේ බුද්ධෝත්පත්ති කාලයක් නෙවෙයි. හැබැයි හිට් නොවන බුදුවරු අදටත් ඕන තරම් ඉන්නවා. සමහර විට බොහොම දෙනෙක් තමන් ඉන්න මට්ටම ගැන අවබෝධයක් නැතුව ජීවත් වෙනවා. බුද්ධාගම වගේ හිතේ මට්ටම් ගැන කතා කරන දර්ශනයක් ගැන අහල තියෙන, ඒ ගැන උනන්දු කෙනෙක් පොඩ්ඩක් ඒ ගැන හිතන්න හොයන්න පෙළඹෙනවා. ව්‍යාපාරික දැනුමක් සහ ඔය බුද්ධි මට්ටම කියන දෙකම තියෙන අය තමන්ගෙ රහත් බව ප්‍රකාශ කරල ඒකෙන් ව්‍යාපාරයක් කරනවා.

උඹ කැමති නං දිගට කතා කරමු.

කම්මැලිකමේ ඩිප්‍රෙෂන්

අවට පාළුය. කාර්යාල සගයින් කිහිප දෙනෙක් මුකවාඩම් බැඳගෙනම කථාවක නියැලී සිටියි. එහෙත් උන්ගේ බොහෝ කතා මෙන් ඒවා මට දුරස්ථය. උන්ට බොහෝ ඇත්තේ ළමා ප්‍රශ්නය. වයිරස් පහරදීම් හමුවේ ඉස්කෝලෙට නොයා ගෙදර සිටින දරුවන් බලාගැනීමේ ප්‍රශ්න ය. එක්කෝ සැමියා නිවසේ රැඳවිය යුතුය. නැත්නම් දරුවන් කාර්යාලයට රැගෙන ආ යුතුය. ගුරුවරුන් විසින් ඔන්ලයින් පවරනු ලබන පැවරුම් සකස් කල යුතුය. ඉස්කෝල ඉක්මනින් අරිනවානම් හොඳ ය.

මට ඒ ප්‍රශ්න නැත. ප්‍රශ්න නැති කම ප්‍රශ්නයක් කරගෙනද නැත. සුළු ප්‍රශ්න හදාගෙන ඒවාට විසඳුම් හොයන ජීවන විලාසය දැන් හුරුය. ඒත් ප්‍රශ්න නැතිකම හීන්නෝන්මාදය වැනි (හෝ එවන් නමක් තියෙන) ලෙඩක් බවට පත් කරගත් අයවලුන් ගැන චිත්‍රපටි මා බලා ඇත. ඒ තත්වයට කියන වඩාත් හුරු නම ඩිප්‍රෙෂන් ය.

මේ ගැන පසු කාලීනව මා වඩාත් කල්පනා කර ඇත. සතුටින් සිටින ලෙස පෙන්වූ, එහෙත් සිය දිවි හානි කරගෙන මරණයට පත් වූ ජනප්‍රිය පුද්ගලයින්ගේ සිනා මුහුණු යෙදූ පින්තූරයක් යටින් "This is how depression look like" වැනි පාඨ යෙදූ පින්තූර බුකියේ ෂ‍ෙයා වනු මම දැක ඇත්තෙමි. එනම් සතුටින් සිටිනවා යැයි පෙන්වන පුද්ගලයෙක් තුළ සැබැවින්ම තිබෙන්නට ඉඩ ඇත්තේ මවාගත් සතුටක් බව ඉන් අදහස් වේ. වඩාත් සිනාසෙන්නා වඩාත් අසතුටෙන් සිටින්නා වෙන්නට බැරි කමක් නැත.

මා ඉතා අඩුවෙන්ම සිනාසෙන්නෙකැයි මා තරමක් දන්නා හඳුනන අය කියනු ඇත. නිතර හමුවන හොඳින් සෙට් වෙන අයනම් මා හොඳින් සිනාසෙන්නෙකු බව දන්නා බව මම සිතමි. එහෙත් සිනාසීම මා විසින් පාලනය කරන්නක් නොවේ. බොහෝ මිනිසුන් සිනාසෙන දේවල්වලට මට සිනා නොයයි. ඒත් ඒ දෙයට මිනිසුන් සිනාවීම මට හාස්‍යයට කරුණක් වන්නට හැක. ඒ වැනි අවස්ථාවල හිතින් සිනාසෙනවා ඇර දත් විලිස්සා සිනාසීමට උවමනාවක් මට ස්වභාවිකවම එන්නේ නැත. වඩාත් උපහාසාත්මක අවස්ථාවක කට කොනට නැගෙන අවඥාසහගත සිනාව වළක්වන්නට මා උත්සාහ ගන්නේද නැත.

ඇතැම්විට මා සිනාසෙන්නේ ඉතාම සුළු දෙයකිනි. එය කෙනෙකුගේ හැසිරීමක්, නොපෑහෙන දෙබසක් වැනි දෙයක් නිසා විය හැක. වෙනත් කෙනෙකුට එහි හාස්‍යයක් නොපෙනෙන්නට ඉඩ තිබේ. ඒත් වැදගත්ම කාරණය ඩිප්‍රෙස් නොවී ජීවත්වීමයි.

මේ සටහන ලියවෙන්නේ කුමක් නිසාද කියා මා නොදනිමි. මෙය ලියන්නට ඇරඹි මොහොතේ එහි හැඩය ගැන අදහසක් මට තිබුණේ නැත. ඒත් පසුගිය පොසොන් පෝය දවසේ රාත්‍රියේ එළිමහනේ දුම් වැටියක් සමග තනිවුණ මොහොතක සිතට ආ වැකි කීපයක් කවි ආරකට අමුණා අද දින මිනිකවියේ පළ කිරීම මේ සටහනට නිමිත්ත විය.

මිනිකවිය ඇතුළු "Fit එකේ සෙට් වෙන සෙට් එකේ" සාමූහික වැඩ අරඹා දැන් වසර දහයක් සම්පූර්ණ වීමට ආසන්නය. ඒවා දැන් අප්ඩේට් වෙන්නේ ඉඳ හිටය. ඒත් ඒ වැඩ ආතල්ය. මිනිකවියට අද වෙද්දී මා කවි සියයකට එකක් වැඩියෙන් ලියා ඇත. ඒවාට කවි කියා කියන්නටත් නොහැකි බව මට හැඟේ. කවි ගැන පසුගියදා පොතක කියවූ සටහන්වලින් මා ඒ ගැන දැනගත්තෙමි. කවිය කවියක් වීමට එයට වචනත්, අර්ථයත්, රිද්මයත්, ගලායාමත් වැනි මට තේරෙන වචනවලින් සහ නොතේරෙන වචනවලින් කියවෙන සාධක ගණනාවක් අඩු වැඩියෙන් අවශ්‍ය බව එහි කියා තිබිණි. ඉතින් මා කවි ලියන්නෙක් නොවේ. හුදෙක් කවි වගේ ප්‍රකාශ නිකුත් කරන්නෙකි.

මේ සටහන ලිවීම දැන් එපා වීගෙන යයි. අද දිනය පුරාම කාර්යාලයේ අනෙකුත් සගයින් කුමක්දෝ උත්සවයකට සහභාගී වන්නට ගිහින් මහ වේලාවක් නැත. මට කරන්නට මහ ලොකු වැඩකුත් නැත. ඉතින් ලියන්නට සිතුවෙමි.

කාලෙක පටන් ලියමින් සිටිනා ඉංග්‍රීසි සටහන අවසන් කිරීමට මට අවශ්‍ය ය. දැනටත් එහි කොටස් කීපයක් පළ කර ඇත. ඒත් එය අවසන් කිරීම පහසු කටයුත්තක් නොවේ. ආදරය, කසාදය, පවුල සහ දරුවන් ගැන කියවීම් වෙනස් වීමේ අවසානයක් නැත. එහෙත් මූලිකව මා කල්පනා කරන දේවල් වෙනස් කරන්නට තවමත් තාර්කික හේතුවක් මට නැත.

ඇයටද එය එසේම යැයි මම විශ්වාස කරමි. ජීවිතය පිළිබඳ දරණ අසම්මත අදහස් ප්‍රශ්ණ කරන අයට දෙන්නට ඇයට උත්තර ඇතැයි මම සිතමි. මන්ද ජීවත්වීම දිනෙන් දින අභියෝගයක් වෙමින් පවතියි. එය අභියෝගයක් කරගැනීමෙන් මිස ජීවිතයක් ඇත්තේ නැත. සම්මත ප්‍රවාහයට යට වන්නට සිදු වනු ඇත. එවිට කළකිරීම ඇතිවනු ඇත. ඉන්පසු නැවතත් ඩිප්‍රෙෂන්ය.

සොරොව්වෙන් එළියට කෝච්චියකින්

ගුණසිරි ජයවර්ධන මහත්තයගෙ සොරොව්ව පොතේ මුල් පිටු කීපය කියවද්දිම ඒක එක දිගට කියවගෙන යන්න පුළුවන් පොතක් බව මට තේරුණා. සුසන්ත කියන පාසල් ගුරුවරයගෙ සංකීර්ණ මනෝභාවයන් පිළිබඳ කතාවක් වුණත් ගුණසිරි මහතාගේ සරළ ලේඛණ විලාසය හින්දා ඔළුවට බරක් නැතිව කියවන ගමන් ආයෙ ආයෙමත් සුසන්තගේ ජීවිතේ මට දක්වන සමානකම් ගැන හිතන්න මට පුළුවන් වුණා. ඒක ඇත්තටම එක විධියකට මාවම නැවත කියවීමක් වගේ. සුසන්ත කියන්නෙ මම නෙවෙයි. නමුත් සුසන්තට සමාජය ගැන තියෙන ඇතැම් කියවීම්වලට සෑහෙන්න සමාන කියවීම් මටත් තියෙන බව මට තේරුණා. මම ටික වෙලාවක් සුසන්තවයි මාවයි ගලපන්න උත්සාහ ගත්ත. තම තමංගෙම ලෝක හදාගෙන බාහිර ලෝකයත් එක්ක සීමිත සම්බන්ධකම් විතරක් තියාගත්තු දෙන්නෙක්... ඒත් ටිකකින් මට වැටහුනේ සුසන්තගේ චරිතය වෙන ඕනම කෙනෙකුගේ චරිතය වෙන්න පුළුවන් කියල. පිටත සමාජෙ ගැන තියෙන අදහස් සුසන්ත හෝ මම දරනව වගේම වෙන ඕනම කෙනෙක් තමංගෙ ජීවිත කාලෙ කොයි මොහොතක හෝ දරල ඇති කියල මට හිතුණ.

රස්සාව කරන තැන වෙනස්වෙල සති කීපයක්ම ගතවෙලා තිබුණට තවමත් මට ඒ වෙනසට හුරුවෙන්න අමාරුයි. රස්සාවල් කරපු අවුරුදු දහයකට වැඩි කාලෙ පුරාම ගෙදර ඉඳන් රැකියා ස්ථානයට යන්න පැයකට වඩා කාලයක් ගත කරන්න වුණේ අළුත් සේවා ස්ථානයට ස්ථාන මාරුව ලැබීමත් එක්ක. කලින් වැඩ කරපු තැන් කීපයටම ගෙදර ඉඳන් විනාඩි දහයක් පහලොවක් විතර ගතකරල පයින් යන්න පුළුවන්. ඒ නිසා පාන්දර හයට නැගිටල හතට වාද්දුවෙන් කෝච්චියෙ නැගල අටට කොල්ලුපිටියෙන් බැහැල අටයි කාල වෙන්න කලින් ඇඟිලි සලකුණු මැෂින් එකේ ඇඟිල්ල තියාගන්න එක තවමත් අමාරු වැඩක්. එහෙම කරගත්තු දවස්වලදි හවස හතරට ඕෆ් වෙලා කොච්චියකින් ගෙදර යද්දි හවස හය වෙනවා. ගෙදර ගියාම තියෙන තෙහෙට්ටුව සිගරට්ටුවකිනුයි අම්මගෙ කිරි තේ එකෙනුයි නැති කරගන්න ගන්න උත්සාහය තවම ඒ හැටි සාර්ථක නෑ.

‘කෝච්චියෙ ඔයාට තවම යාළුවො ටිකක් නැද්ද පුතේ?‘

මම තේ එක තොලගාන අතරෙ අම්ම ඇවිත් ඉදගන්නව.

‘නෑ...‘

මම කියනව.

‘තවම අළුත්නේ. ටික දවසක් යද්දි කට්ටියක් හම්බවෙයි‘

‘හපෝ නැති එක හොඳයි. නැත්තං කච කචේ කච කචේ ඉවරයක් නැහැ. ඊට වඩා හොඳයි කල්පනාවක් දාගෙන යන එක‘

‘එහෙම තමයි පුතේ... ඒ මිනිස්සු දවසකට පැය දෙක තුනක් එකටම ඉන්න මිනිස්සුනේ...කියවන්න දේවල් ඇති ඕන තරං‘

‘ඒ වුණාට සමහර වෙලාවට වදයක්නේ. කියවන්නෙත් මෙලෝ වැඩක් නැති වල්පල්.‘

අම්මා නිහඬ වෙනවා. ඈ මුලදිම තර්ක කරන එක ඉවත දානවා. හරියට තර්කයේ නිශ්ඵලත්වය ඈ අත්දැකීමෙන් වටහාගෙන තියෙනව වගේ.

සංවාදය වෙනුවෙන් ඇගේ තර්කය පිළි නොගත්තත් අම්මා නිවැරදි බව මම කතාව පටංගද්දිම දන්නවා. උදේ හවස කෝච්චියේ යන මිනිස්සු එකම පන්තියක මිනිස්සු ටිකක්. බාගෙට බාගයක් රජයේ සේවකයො සහ පෞද්ගලික සේවකයින්. කෝච්චියෙ ගමන්කරන අයගෙ කියුම් කෙරුම් ගැන ඕන තරම් කියවල තිබුණත් ඒක සැබෑ අත්දැකීමක් වෙන එක දිරවගන්න ටිකක් අමාරු වුණා මට. මුලදි දිගින් දිගටම දුර ගමන් දුම්රියවල තෙරපෙමින් තැම්බෙමින් ගිය මට කාර්යාල දුම්රියවලට මගේ කාල සටහන හුරු කරගන්න ටික දවසක් ගියා. ඒත් ඒ කෝච්චිවල යන මිනිස්සුත් එක්ක මුලදි ඒක ඒ තරම් ලේසි වුණේ නැහැ. එදිනෙදා සාමාන්‍ය වල්පල් එක්ක ටීවී එකේ මෙගා මලවිකාරත් ආයෙ ආයෙමත් රිපීට් වුණා. එක එකාව, විශේෂයෙන් ගෑණු අයව බයිට් වුණා. වතාවක් පානදුරෙන් නැගපු දරුවෙක් ලැබෙන්න ඉන්න ගෑණු කෙනෙක්ට පිරිමියෙක් නැගිටල සීට් එක දුන්නෙ ‘මේකි සීට් එක ගන්න ඕන නිසාම කොට්ටයක් බැඳන් එනවද කොහෙද?‘ කියලයි. කොල්ලුපිටිය දක්වාම ඔවුන් අතරෙ සිද්ධ වුන සුහද කතාවත් එක්ක මට තේරුණෙ ඔවුන් බොහොම සමීප මිතුරු කණ්ඩායමක් බවයි.

කෝච්චියෙ ඉන්න තනි තනි කණ්ඩායම් අතරෙ තියෙන සුහදකම ඒ අය අතරෙ වෙනම පුංචි ලෝක නිර්මාණය කරල තිබුණ. ඒත් තනිකම හැමදේටම වඩා වින්දනීය වුණ මට ඒක කරච්චලයක් වුණා. මම කල්පනා කළේ බ්ලොග් එකට ඒ ගැන කවියකුත් ලියන්න.

කාර්යාල කෝච්චියේ
එකම පන්තියක යන අපෙන්
කොටසක් සීට් වල ඉඳගෙන
කාපට් පාරවල් ගැන
කුඩු කන්ටේනර් ගැන
උස්සපු ළමයි ගැන
ස්ත්‍රී දූෂණ ගැන
සුදු නංගිලෙග ටෙලි ගැන
බුජුම්පියෝ ගැන
තළු මරන අතරෙ
සීට්වල ඉඳගන්න වරම් නැති
අපෙන් තවත් කොටසක්
සීට් අතරෙ හිටගෙන
බකං නිලාගෙන
කෝච්චියෙන් බහිනකොට
කැනිබලෙක්ට උවමනානම්
ගම්මිරිස් ඉහාගෙන
කන්න හැකි තරමට තැම්බීගෙන

සුසන්ත ටිකෙන් ටික සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක් වෙනවා. ඒ කියන්නෙ එක විධියකට කපටියෙක්. සාමාන්‍යයෙන් නම් එක මිනිහෙක්වත් තමන් කපටියෙක් බව විශ්වාස කරන්නෙ නැහැ. නමුත් ජීවත්වීමට අපි කරන අරගලයම කපටි සහගතයි. සොරොව්ව පොතේ මහ ලොකු පිටු ගණනක් ඒ ගැන වෙන් නොවුණත් ජීවිතේට අපට තියෙන එකම විකල්පය විධියට ඉදිරිපත් වෙන්නෙ ඒක.

මගේ කල්පනා ලෝකය බිඳුණෙ නහය කඩාගෙන ගිය පල් ගඳකින්. කොහොමත් මුහුදුබඩ මාර්ගයේ ඔහොම පල් ගඳ එන තැන් කීපයක්ම කෝචිචිය පහු කරවනවා. අදාල නගරයේ සේරම කසල වතුර මූදට වැටෙන තැන් තමයි ඒ. කොයි තරම් ගැඹුරු කල්පනාවකින් වුණත් කෙනෙක්ව මුදවන්න ඒක සමත්.

කෝච්චියෙ මිතුරන් හමුවුණාද කියන එක ගැන අම්මා ආයෙ වතාවක් ඇහුවා දවසක්. ඒත් මට දෙන්න තිබුණෙ එකම උත්තරේ. මම දන්න කවුරුවත් කෝච්චියෙ නෑ. ඒ වෙද්දි හැමදාම හමු නොවුණට එදිනෙදා කෝච්චියෙ යන, එකම තැන්වලින් නගින බහින කීප දෙනෙක් මට නිච්චි වෙලා තිබුණත් ඒ අය එක්ක කතා කරන්න මට උවමනා වෙලා තිබුණෙ නෑ.

‘මිනිස්සුන්ව අඳුණගන්න එක වටිනවනෙ පුතේ‘

අම්ම කියන්නෙ එහෙම.

‘මිනිස්සු තමංගෙ වැඩේ හරියට කරනවනං පුද්ගලිකව දැන ගත්තෙ නැතිවට කමක් නෑ අම්මා. තමන්ගෙ වැඩේ හරියට නොකරන නිසා තමයි පෞද්ගලික දැන හැඳුනුම්කම් ඕන වෙන්නෙ‘

එතකොට මම කියන්නෙ එහෙම.

‘ඒ වුණාට ඔයා කට්ටිය එක්ක කතා කරල අඳුනගනියි පස්සෙ‘

අම්ම හදන්නෙ එහෙම කියල තමන් සැනසෙන්නද එහෙම නැත්තං ආදරණීය විධානයක් දෙන්නද කියන කතාව දන්නෙ අම්ම විතරයි.

ඒත් මට කිසිම උවමනාවක් නෑ මිනිහෙක් එක්ක බලෙන් කතා කරන්න. අවශ්‍යතාවයකට කතාකරන එක හෝ මිනිහෙක්ට උදව් අවශ්‍ය වෙලේක දැන හැඳුණුම් නොතකා උදව් කරන එක වෙනම කතාවක්. කොහොමත් රාජකාරියෙදි හෝ පෞද්ගලික ජීවිතේදිවත් දැන හැඳුනුම්කම්වලට වඩා අවශ්‍යතාවයට මුල් තැන දෙන එකයි මගේ පුරුද්ද. ඒ වගේම උදව්වක් උවමනා වෙලේක ඒ උදව්ව ඇත්තටම ඒ මිනිහට උවමනාද කියන කාරණාව ගැන මගේ විනිශ්චය මත ඒ මිනිහට උදව් කරන එක හෝ උදව් නොකරන එකට වෙන කිසිම සාධකයක් අදාල නෑ. ඒ නිසා මිනිහෙක් මාත් එක්ක එකම වෙලාවට වැඩට යනවා කියන කාරණය මත විශේෂයෙන් ඒ මිනිහව අඳුණගන්න මට උවමනා වුණේම නෑ.

නමුත් අම්මා ඒ වෙලාවෙදිත් හරි කියල මම දැනගෙන හිටිය. මේ වෙනකොට ජීවිතේ කියන්නෙ එහෙම එකක්. දැන හැඳීනීම් මත ඕනම දෙයක් ‘කරගන්න‘ පුළුවන්.

ගුණසිරි මහත්මයගෙ කලින් පොත්වලින් දෙකයි මම කියවල තියෙන්නෙ. හැබැයි මේ පොතේ රටාව කලින් පොත් ලියවිල තිබුණු සාර්ථක සහ කතාව පුරාම වගේ සංවිධානය වුණ විඥානධාරා ආකෘතියට ඒ තරමටම ගැලපෙන්නෙ නෑ කියල මට හිතුණ. චරිතයක් විධියට ගොඩනැගෙන්නෙ සුසන්ත විතරයි. ඒ අතින්නම් ඔහු බොහොම ගැඹුරකට ගිහිං තියෙනව. ඒත් සමහර වෙලාවලදි ටිකක් කෘතිම බවක් දැණෙන්න ගන්නව. ඒ එක්කම ඔහුගේ කතා ශෛලිය ගැන තියෙන පූර්ව දැනීම හින්දම කතාවෙ අවසානය ගැන මට දෙවෙනි පරිච්ඡේදය වෙනකොට ඉඟි ලැබුණා. ඔහුගේ අනිත් කතාවලත් චරිතවල හැසිරීම මම දැනගෙන හිටපු නිසා ඒ ඉඟි නිකංම ඉඟි නොවෙන බවට තිබුණ මගේ සැකය අවසානෙ නිරවුල් වුණා. කොහොම වුණත් ගුණසිරි මහත්තයගෙ මම කියවපු අනිත් පොත් වගේ සොරොව්ව පොත ප්‍රමාණවත් කාලයක් සැලසුම් කරල නෑ වගේ ගතියක් මට තේරුණේ. සුසන්තගේ චරිතය ගැන ඇතිවෙන බැඳීමට අමතරව පොත කියවන්න වාසියක් වෙන්නෙ ගුණසිරි මහතාගේ පහසු වාග් ශෛලිය විතරයි.

කාර්යාල කෝච්චියෙ යන මිනිස්සු ගැන මගේ ආකල්ප වෙනස් වෙමින් තියෙනවා. එහෙම වෙනස් වෙන්න කලින්ම අර වගේ කවියක් බ්ලොග් එකේ නොලියන්න මම තීරණය කළේ හැමෝටම අවස්ථාවක් අවශ්‍යයි කියන අදහස මට තියෙන නිසා. පුද්ගලික හෝ සංකල්පීය වෙනස්කම් මත මිනිස්සුන්ව කපල දාන එක මම නතර කරල නොසෑහෙන්න කාලයක් ගිහින්. හොරු, තක්කඩි වගේම ආගමික, ජෝතිෂ්‍යමය හැම මිනිහෙක් සම්බන්ධයෙන්ම අවසාන තීරණය මරණය විතරක්ය කියන එක තේරුම් අරගෙනත් සෑහෙන්න කාලෙකට පස්සෙයි එහෙම වුණේ. මිනිස්සුන්ව අයින් කරන එක ලස්සන චිත්‍රයක් හෝදල නිකංම නිකං කැන්වස්එක මතුකරගන්නව වගේ වැඩක්. ගහකොල කඳු වැටි කපල නිම්නවලට පුරවල ලෝකය පැතලි කරනව වගේ වැඩක්.

මේ වෙනසට බලපාපු තවත් එක සිදුවීමක් වුණේ දවසක් උදේ කෝචිචියෙ මිතුරු කණ්ඩායමක් සින්දු කියන්න ගත්තු එක. හැරෙන්නවත් බැරිවෙන්න තෙරපිල හිටපු මට ඒ කවුද කියලවත් දැනගන්න විධියක් තිබුණෙ නෑ. ඒක වුණේ කෝච්චි පෙට්ටියෙ අනිත් කෙලවරේ. මුලින්ම ඇහුනෙ ටී.එම්. ජයරත්නගෙ සින්දු ටිකක්. ලේසියෙන්ම පස් වෙනි වටය දක්වා යන්න පුළුවන් හඬවල් ටිකක් එතන තිබුණා. රත්මලාන පහුවෙද්දි ටී.එම්.ගෙන් ජෝතිට මාරු වුණේ තවත් සුන්දරම සින්දු පෝලිමක් එක්ක. මේ මිනිස්සු උදේ පහටවත් නැගිටිනව ඇති. හවසට ගෙදර යද්දි හය හතවත් වෙනව ඇති. අවදියෙන් ගෙදර ගත කරන පැය කීපයට අමතරව වින්දනයකට ඉඩක් තියෙන්නෙ කෝච්චියෙ මිතුරු හමුවෙ වෙන්නත් ඇති.

මම මේ ගැන හාමිනේට කිව්වම උන්දැ ඇහුවෙ ‘ඇයි ඉතිං ඔයා එතනට ගියෙ නැත්තෙ?‘ කියලයි. එහෙම අහනකල් මට ඒක කල්පනා වුණේ නෑ. යන්න විධියක් නොතිබුණත් උවමනාවක් තිබුණ නම් සෙනග මැදින් ගිහින් එතනට එකතුවෙන්න පුළුවන්කම තිබුණ නේද කියල මට හිතුණා. ඒත් උවමනාව විතරක් මදි. නොදන්න මිනිස්සු ටිකක් අතරට එකපාර එකතු වෙන්න ආත්ම විශ්වාසයත් ඕන.

සුසන්ත තියන්නෙ අතිශය ආත්ම විශ්වාසයක් සහිත පුද්ගලයෙක්. නමුත් ඔහු ඒ ආත්ම ශක්තිය භාවිතා කරන්නෙ නෑ. එහෙම කරන්න අවශ්‍යතාවයක් ඔහුට නෑ. එදිනෙදා ජීවිතේදි ආත්ම ශක්තිය මත මිනිස්සු තමන්ගෙ අවශ්‍යතාවයන් දිනාගනිද්දි සුසන්තට දිනාගන්න තරම් අවශ්‍යතා නෑ. සුසන්ත තමන්ගෙ ඉස්කෝලෙදි බංකු තුනක් එකතු කරල හදාගත්තු ඇඳක නිදාගන්න එක ගැන දුක් වෙන්නෙ නෑ. ඒක ඔහු ජීවත් වෙන විධිය. නමුත් පොත දිගහැරෙන්නෙ ඔහු තමන්ගෙ ආත්ම ශක්තිය භාවිතා කරල මිනිස්සුන්ගෙ විශ්වාසය දිනාගන්න අවස්ථාවල් එක්ක.

ඒ බව කියවද්දි මට මතක් වෙන්නෙ මගේ ජීවිතේ නුගේගොඩ නගරය වටේ ගැවසුන කාලය. එක පැත්තකින් බැඳුම් ලණු ලිහිල ගැලවිල තිබුණ පන් පැදුරුකුයි පෙරවන්න රෙද්දකුයි විතරක් එක්ක තට්ටු හතරක බිල්ඩිමක උඩම තට්ටුවෙ තුන් පැත්තකින් විවෘත ආලින්දයක මම නිදාගත්තු රාත්‍රීන් ගැන කිසිම දුකක් හෝ කණගාටුවක් මට නැහැ. ඒක ඒ කාලෙදි දැණුන ස්වභාවික ජීවිතයේ රසය විඳීමක් විතරක් වුණා. එහෙම නිදාගත්තු සමහර රාත්‍රීන්වල වහිනකොට ඒක දැණෙන්නෙ කකුල්වලට හිරිකඩ වැටෙද්දි. එතකොට බිත්තිය අයිනටම ගිහින් ගුළි වෙනවා. ඒව ජීවිත කාලෙම මතක තියෙන සුන්දර මතක. ජීවිතේ ඉදිරි කාලය ශක්තිමත් කරන්න පදනම් වුණ අත්දැකීම්.

කෝච්චියෙ ඒකමිතික ශබ්ද රටාව හිටිගමන් වෙනස්වෙන්නෙ පාලමක් උඩින් යද්දි. ආපහු ටිකකින් සුපුරුදු ශබ්දයම. ගුණසිරි ජයවර්ධන මහත්තයගෙ පොත් ලිවීමත් ඒ වගේ ඒකමිතිකයිද කියල මට හිතුණ. කියවපු පොත් තුනේම අඩු වැඩි වශයෙන් තියෙන ආකෘතිය ඔහු ලේඛණයට භාවිතා කරන සූත්‍රයක්ද කියල මට හිතෙනව. ඔහු චරිත කීපයක් සහ කතාවක් සහිත සැකිල්ලක් හදාගන්නව. කතාවේ ආරම්භය, ගලා යෑම සහ අවසානය සැකිලිගත කරනව. කතාව හැමවේලේම උත්තම පුරුෂයෙන් ලියවෙන හින්දා ඒ චරිතය වඩාත් ගැඹුරට සැලසුම් කරනව. අවශේෂ චරිත කීපයක් භාවිතා කරල ඔහුගෙ අවසානෙට ඍජුවම යන්න අපහසු විධියට කතාව විකෘති කරනව. චරිත තෝරගනිද්දි ඒ ඒ චරිත අතර සම්බන්ධයක් තිබීම හෝ නොතිබීම මත කතාවේ සිදුවීම් ගොඩනැගෙනව. ඉතින් අපි කියවන්නෙ විකෘති වුණ සාමාන්‍ය සරළ කතාවක්. කතාව තුල සිදුවීම් එකින් එකට මුහුණ දෙමින් අපි කරන්නෙ අර විකෘතීන් ටික ලිහාගන්න එක. ඒක කියවමින් අවසානය දක්වා යද්දි අදාල සම්බන්ධතා වටහාගැනීමත් එක්ක අපි පොතේ විකෘතීන් විසඳගන්නව. අන්තිමේදි අපිට කතාව ඉවර කරගන්න අවශ්‍ය වෙන විධියටම කතාව අවසාන වෙනවා.

ඒ ගැන ආයෙම හිතද්දි කල්පනා වුණේ කවුරුත් කරන්නෙ ඒ දේම නේද කියලයි.

මම පොත වහල බෑග් එකේ දාගත්තෙ පින්වත්ත ස්ටේෂම පහුවුණ බව දැණුන හින්දයි. සොරොව්ව ආයෙම වතාවක් මම මොනවද කරන්නෙ කියන එක ගැන සීරියස් වෙන්න අවස්ථාවක් දීල තියෙනවා. ඒ එක්කම එහෙම සීරියස් වෙන්න ඕනද කියන ප්‍රශ්ණෙත් ආයෙම එනවා. ජීවිතේට නිරපේක්ෂ තීරණ අවශ්‍යයි. ප්‍රතිපත්ති සහ මූලධර්මත් අවශ්‍යයි. නමුත් ජීවත් වෙනවා කියන්නෙ ඔය දෙක තුනම සහ තව තව ඒව ගොඩක් එක එක විධියට පාවිච්චි කරන්න වෙන අලකලංචියක්. මම බෑග් එකත් කරේ එල්ලගෙන සීට් එකෙන් නැගිට්ටා. සෙනග පොදියක් දොර ගාව පොදි කනවා බැහැගන්න. ඒ එක්කම වාද්දුව නැවතුමේ යකඩ කට බෙරිහන් දෙනවා.

‘පළවෙනි වේදිකාවට දැන් පැමිණි දුම්රිය ගාල්ල බලා ධාවනය වේ. මෙම දුම්රිය ගාල්ල දක්වා ඇති සෑම දුම්රිය ස්ථානයකම නවත්වනවා ඇත...‘


ආශ්‍රිත සටහන් -

පොත් 10 අභියෝගය සහ ඔත්තු

මා වඩාත් සසල කළේ මෙහි නිරූපිත මානුෂීය බැඳීම්

සොරොව්ව නැවත හදන්න!

පොත් 10 අභියෝගය සහ ඔත්තු

මේ දවස්වල සාමාන්‍යයෙන් හිට් කතාවල් සිද්ධවෙන්නෙ පොත් ගැනනේ. 2014 පොත් ප්‍රදර්ශනෙත් තියෙනවා. ඒ වගේම පහුගිය දවස්වල ෆේස්බුක් එකේ පටංගත්තු ප්‍රියතම පොත් ගැන චැලේන්ජ් එකත් ගති. ඒ චැලේන්ජ් එකේදි කට්ටිය කියවන්න ආස කරපු පොත් ගැන දකිද්දි මම කියවපු පොත් කීපයක් ගැනත් කියන්න හිතුණා. චැලෙන්ජ් එකට අදාලව නෙවෙයි. නමුත් අවශ්‍ය කෙනෙක්ට වැඩක් වෙයි කියල හිතෙන සටහනක් විධියට. මේක ෆේස්බුකියෙ නොදා මෙතන දාන්නෙ ඒකෙ ඉන්න මේක අදාල වෙන මගේ මිත්‍ර දහ පහලොස් දෙනාට වඩා වැඩිපුර කීප දෙනෙක්වත් මේක දකියි කියල හිතෙන නිසයි.

වැඩි කතා නොකර පටංගමු.


කොරල් දූපත - ආර්.ඇම්. බැලන්ටයින් / කේ.ජී. කරුණාතිලක

මේක තමයි මම වැඩිපුරම වාර ගණනක් කියවල තියෙන පොත. සම්පූර්ණ පරිවර්තනයක් නෙවෙයි. හැබැයි සංක්ෂිප්ත එකක් වුණත් සෑහෙන්න රසවත්. පැසිෆික් සාගරයේ දූපතක අතරමං වෙන ස්කොට්ලන්ත ජාතික යොවුන් වියේ තරුණයො තුන් දෙනෙක් වටා ලියවුණ කතාවක්. ඔවුන් අතරෙ මිතුරුකම ලියලන විධිය, දූපතේ ජීවිතය හුරුකරගන්න විධිය වගේම මිණී කන ගෝත්‍රිකයන් සහ මුහුදු කොල්ලකාරයන් පිරුණු කතාව මුල ඉදන් අගටම මගේ හිතේ ලස්සන චිත්‍ර ගොඩක් ඇන්දා. මේක මුලින්ම කියවද්දි මම සෑහෙන්න පොඩියි. ඒ නිසාම මේකෙ කියවුන ඇතැම් දාර්ශණික දේවල් තේරුණේ නැහැ. නමුත් පොත හමගැහෙන තරමටම නැවත නැවත කියවද්දි මුලින් නොතේරුණ බොහොම දේවල් තේරුණා වගේම ඒ හැම වෙලේකම පොත මට අළුත් වුණා.


පාළු දූපත - එච්.ජී. ජයසුමන

මේකත් අර මුල් පොත වගේම පොතක්. හයේ පන්තියෙදි විතර කියවපු එකක්. අනුරාධපුරේ සහ පොල්ගහවෙල කොල්ලො දෙන්නෙක් පුත්තලම පැත්තෙ දූපතක කරවල වාඩියක අතරමං වෙලා ගෙවන ජීවිතේ ගැන තමයි කතාවෙ තියෙන්නෙ. මේක වඩාත්ම හිතට වැදුනෙ ‘නන්දන‘ කියන වැඩිමහල් තරුණයා ‘නිමල්‘ කියන බාල තරුණයට විවිධ කරුණු ගැන විද්‍යාත්මකව කියා දෙන විධියයි. හෙන ඇඩ්වාන්ස්, සීරියස් දේවල් නොවුණත් ඒ දේවල් ඒ වයසෙදි පට්ට කියල මට හිතුණා.


පෙරළූ නැවුම් පස - මීහයිල් ෂෝලහොව් / සිරිල් සී. පෙරේරා

මේ පොත ගැන කලිනුත් කියල තියෙනවා කියල මතකයි. නමුත් මෙතනදිත් කියන්න ඕන පොතක්. මොකද කට්ටිය දාල තිබුණ ලැයිස්තුවල මේක දැක්කෙම නෑ. මේක වෙළුම් දෙකකින් තියෙන පොතක්. රුසියානු විප්ලවයෙන් පස්සෙ සමාජවාදී රජයක් යටතේ රුසියාවෙ ගමක් ගොඩනැගෙන විධිය ගැන කතාවක්. චරිත ගොඩනැංවීම සහ උපහාසය ව්‍යංගයෙන් මතු කරන එක සම්බන්ධයෙන්නං මේක සුපිරියි කියල කියන්න පුළුවන්. නම ගිය ලොකු රුසියානු පොත් ගොඩකට වඩා මේක මට හිතට වැදුණා. ඒ හින්දම මම ෂෝලහොව්ට නොබෙල් තෑග්ග ලැබුණ ‘දොන් නදිය නිසලව ගලා බසී‘ පොතේ සිංහල පරිවර්තනේ වෙළුම් දෙකකුත් ගත්තා (සම්පූර්ණ පොත වෙළුම් 4) ඒත් මුල් පොතේ පරිච්ඡේද දෙක තුනකට පස්සෙ කියවන එ්ක එපා වුණා. පරිවර්තකයා අනුව පරිවර්තනයක් කොයි තරම් වෙනස් වෙන්න පුළුවන්ද කියන එක මේ නිසා හොඳට තේරුම්ගන්න මට පුළුවන් වුණා. පෙරළූ නැවුම් පස ගැන ගැන වේජනාත් මෙතන කියල තියෙනවා. තව විස්තර මෙතනත් තියෙනවා.


සෝර්බා නම් ග්‍රීකයා - නිකොස් කසන්ට්සාකිස් / සද්ධාතිස්ස වඩිගමංගාව

මේක නිදහසේ ජීවත් වෙන, සිංහලෙන් කිව්වොත් ‘හිතේ දුකක් නැති මිනිහෙක්‘ ගැන කතාවක්. දෙතුන් වතාවක් කියවපු, චිත්‍රපටියත් හොයාගෙන බලපු එකක්. මෙතනදිම කලිනුත් කතා කරල තියෙනවා. මෙතනත් තව විස්තර තියෙනවා.


තුඹස සහ මෙරු / සින්නදොරෙයිගේ පුංචි ලෝකය - ගුණසිරි ජයවර්ධන

ගුණසිරි ජයවර්ධන කියන්නෙ ලංකාවෙ ඇතුලෙ වුණත් වැඩි දෙනෙක් නොදන්න ලේඛකයෙක් වුණාට ඔහු මම කැමති ලංකාවේ ලේඛකයො අතරෙ ඉන්නෙ ඉහළම තැනක. ඔහුගෙ ලේඛණ රීතිය යථාර්ථවාදී රීතියක්. හැබැයි ඔය ඉන්ද්‍රජාලික ගාර්සියා මාකේස්, මිලාන් කුන්දේරා වගේ ලේඛකයො ලියන අහඹු පොලාපැනීම් ශෛලියෙන් ඔහු සෑහෙන්න ආභාශයක් අරන් තියෙන බව නම් පැහැදිලියි. ඒකට කියන්නෙ ‘විඥාන ධාරා සන්ධර්භය‘ කියලලු. ඒ ඒ චරිතවල කල්පනා ලෝකවල අතීතයෙ සහ වර්තමානයෙ සිද්ධි මතින් අපිව අපිටත් නොදැනි අරන් යන අතරෙ ඔහු කතාව ගොතන්නෙ අපේ ඔළුව ඇතුලෙත් සෑහෙන්න වැඩක් කරගන්න ඉඩ සලසන ගමන්.

තුඹස සහ මෙරු කතාව ගෙතෙන්නෙ මධ්‍යම ප්‍රාන්තික පවුලක් සහ ඔවුන්ගේ මිතුරෙක් ඇතුලු වටපිටාවෙ සිදුවීම් වටායි. දරුවෙක් නොමැති වීම නිසා මේ පවුල ඇතුලෙ යාන්තම් ගිණි පුපුරු දැල්වෙමින් තියෙද්දි බොහොම අහඹු නමුත් එකට එක පෑහෙන සිදුවීම් ගණනාවක් එක්ක ඔවුන් නැවතත් සතුට හොයාගන්න විධිය තමයි කතාවෙ සාරාංශය වෙන්නෙ. වෙන කෙනෙක් ලිව්වනං මේක අතිශය සරල කතාවක් වෙන්න පුළුවන්. නමුත් ගුණසිරි මහත්තයගෙ ලේඛණ ශෛලිය නිසා කතාව ගලපගන්න උත්සහ කිරීමත් එක්ක අපිට ලැබෙන අත්දැකීම වෙන සිංහල ලේඛකයෙක්ගෙන් නොලැබෙන තරම්.

සින්නදොරෙයිගේ පුංචි ලෝකය ගැන මලී කතා කරල තියෙනවා. සිළුමිණේ ලිපිය තාක්ෂණිකව වඩාත් විස්තරාත්මකයි. ගුණසිරි ජයවර්ධන මහත්මයා කතාව ලිවීමට වඩා කතාවක් ගෙතීම කියන කාරණය කොයි තරම් සීරියස් විධියට අරන් තියෙනවද කියල හොඳටම පැහැදිලි වෙන පොතක් මේක. ‘තුඹස සහ මෙරු‘ පොතටත් වඩා මේකෙ ඒ ගතිය තියෙනවා. අහම්බෙන් ත්‍රිකුණාමලේට යන දකුණෙ තරුණයෙක් එහෙදි දෙමළ පවුලක් සමග ජීවත්වෙන හැටි සහ ඔහු නැවත ගමට පැමිණෙන අතරෙ ඔහුට හිතෙන සිතිවිලි අතරෙ තමයි මුළු කතාවම දිවෙන්නෙ. අවසානයේදි ආයෙමත් අහඹු සිදුවීම් පෙලක් ගලපලා අපේ හිතේ බලාපොරොත්තු ඇති කරවමින් ඔහු කතාව අවසන් කරනවා.


පොඩි ඇඩ් එකක් - ගුණසිරි ජයවර්ධන මහතා 2013 අවරුද්දෙදි ලියපු ‘සොරොව්ව‘ පොත කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශණේ Fast Publishing ආයතනයෙන් මිලට ගන්න පුළුවන්. කියවීම එක්ක ඔළුවෙ registers වෙනස් කරගන්න කැමති ඕනම කෙනෙක්ට පොත අල්ලල යයි. මේ පොත ගැන මෙතන තියෙන විචාරය කියවන්න කලින් පොත කියවන්න.


අද්භූත විශ්වය / විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කෙටි කතා - හර්ෂ පෙරේරා

මේ පොත් දෙකම මම ගොඩක් පොඩි කාලෙ කියවපු සහ නැවත නැවතත් කියවපු, ලංකාවෙ ලේඛකයෙක් ලියපු විද්‍යා ප්‍රබන්ධ ගනයේ පොත්. මේව මිලට ගන්න තියෙනවද කියලනම් කියන්න දන්නෙ නෑ. මොකද මම අවුරුදු ගාණකින් මේ පොත් දෙකම කඩවල තියෙනව දැකල නෑ. ඒත් මේ වර්ගයේ පොත්වලට කැමති කෙනෙක් දැක්කොත් ගත්තට පාඩු නෑ.


සුදු වැද්දා නොලියූ කතා - ආර්.එල්. ස්පිටල් / ජයවීර විජයපාල

මේක ආර්.එල්. ස්පිටල් මහතා ලියපු පොතක් නෙවෙයි. නමුත් ඔහුගේ සටහන් හෝ අත්දැකීම් ආශ්‍රයෙන් ජයවීර විජයපාල මහතා ලියපු එකක්. පොතේ මුල් පරිච්ඡේදයෙ තියෙනවා ඔහු ස්පිටල් මහතා හමුවන අවස්ථාවක් ගැනත්. මේ පොත කෙටි කතා පොතක්. ස්පිටල් මහතාගේ අත්දැකීම් ආශ්‍රයෙන් විවිධ භාෂා ශෛලීන් අනුව ලියවුන පොඩි පොතක්. මට හොදටම හිතට ඇල්ලුවෙ කැලේක මැද ඉන්න වෙද හාමුදුරු කෙනෙක් හමුවෙන්න යන සුද්දෙක් සහ ඔහුගෙ සහායක වැද්දන් ගැන කතාවයි. කතාව වගේම කතාව මැදදි ඔවුන් කන කෑමත් මගෙ හිතට ඇල්ලුවා. පුළුස්සපු, දුම් ගහපු, වේලපු, මී පැණි වල දාපු මස් සහ අල වර්ග ගැන කියවද්දි හැම වෙලේම ඉවසගෙන ඉන්න අමාරු වුණා.


රොබින්සන් ක්රූසෝ - ඩැනියෙල් ඩැෆෝ / කේ.ජී. කරුණාතිලක

මේක ගැන විශේෂයෙන් කියන්න දෙයක් නෑ. නමුත් ජීවත් වෙන්න තනි මනුස්සයෙක් දරන උත්සාහය ගැන හිතන්න අවස්ථාව ලැබුණ පොතක්. පොතට අමතරව පරිවර්තන කාර්යය ගැන කේ.ජී. කරුණාතිලක මහතා ලියපු දීර්ඝ රචනයකුත් පොතේ ඇතුලත්. ඒකත් මරු.


ග්‍රහ ලෝකයක විනාශය - අලෙක්සාන්දර් කසාන්ට්සෙව් / දැදිගම වී. රුද්රිගු

මේකත් අපේ තාත්තගේ අනුභාවයෙන් ගොඩක් පුංචි කාලෙදිම මට කියවන්න ලැබුණ පොතක්. අඟහරු සහ බ්‍රහස්පති ග්‍රහලෝක අතරෙ තියෙන ග්‍රාහක වලල්ල බොහොම ඉස්සර කාලෙක ග්‍රහ ලෝකයක් විධියට පැවතීම සහ එහි විනාශය සිදුවීමත්, ඒ ග්‍රහලෝකයෙන් පෘථිවිය වෙත පැමිණෙන කණ්ඩායමක් මගින් පෘථිවිය ජනාවාස වීමත් තමයි පොතේ පදනම වෙන්නෙ. නමුත් ඒ අතරෙ කියවෙන යුද්ධයේ සංකීර්ණතාවයන් අපටත් අදාල වෙන විධිය උවමනා කෙනෙක්ට ඕන නම් හිතල බලන්න අවස්ථාව තියෙනවා. මේ ගැන පැතුම්ගෙ බිත්තියෙ ලොකු විස්තරයක් තියෙනවා.


වානරයා - වූ චෙං එන් / ඒ.පී. ගුණරත්න

ගනේගොඩයා නිර්දේශ කරපු පොත් අතරෙ එකක් මේක. විවිධ විධියට වර්ෂන් ගණනාවකින් මේ කතාව අපි පුංචි කාලෙ ඉඳන් අහල තියෙනවා. මුලින් ටිකක් සංකීර්ණයි කියල හිතුණත් කියවගෙන යද්දි, පොතේ රාටාව අහුවෙද්දි පොත පැත්තකින් තියන්න හිතෙන්නෙ නැතිවෙයි.


මීට අමතරව කියවපු හොඳම පොත් කීපයක් වැඩි විස්තර නැතිව පහතින් දානවා. මේ පොත්නම් ගන්න තියෙනවා දැනටත්. ඒ වගේම ගොඩ දෙනෙක් මේ පොත් කියවලත් තියෙනවා. ඒ නිසා විස්තර අවශ්‍ය නෑ.

සියක් වසක හුදකලාව - ගේබ්‍රියෙල් ගාර්සියා මාකේස් / අ‍බේ දිසානායක, පසන් කොඩිකාර
සිද්ධාර්ථ - හර්මන් හෙස / දයාරත්න ගරුසිංහ

සුළඟ වගේ ඇවිදින් - දිනේෂ් කොළඹගේ (මේක මේ පාරත් බුක් ෆෙයා එකේ තිබුණා. එන්න එන්න පොත මහත් වෙනවා)
පිටස්තරයා - ඇල්බෙයා කැමූ / සෝමරත්න බාලසූරිය
ආතර් සී. ක්ලාක් ලියපු පොත් (සිංහල පරිවර්ථන සියල්ලම වගේ)
මඩොල් දූව - මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ
සාර භූමි - පර්ල් එස්. බක් / ඌරාපොල හේමාලෝක, හේමපාල විජයවර්ධන
අහිංසාවේ උල්පත (ආචාර්ය ඊ.ඩබ්ලිව් අදිකාරම් ගේ ජීවිත කතාව) - දෙනගම සිරිවර්ධන
කල්කි - ගෝර් විදාල් / ගාමිණී වියන්ගොඩ
සොෆීගේ ලෝකය - යුස්ටයින් ගෝඩර් / රාණි සේනාරත්න රාජපක්ෂ

අර්ත් වයරයක් දිගේ ජාතික මව් ගුණ ගීයකට!

විදුලි බිල වැඩි වුණ එක වෙන කවදාටවත් වඩා මේ වතාවෙ හිට් වුණ වැඩක් වෙලා. හැබැයි ඒක තවත් නාට්ටියක් නෙවෙයි. (මේ වෙද්දි එහෙමත් හිතෙනවා) ඒ නිසා දැනටත් ටීවී එකේ හදන කෑම දිහා බලාගෙන ඉඳල ඒකෙන් කටට කෙල උනවගෙන යන්තං කාගෙන ඉන්න මිනිස්සුන්ට මේක හොඳටම දැණෙනවා. මොකද දැන් එහෙම ටීවී බලද්දි කරන්ට් එක නගිනවා. ‍

මේ ගැන ඇතිවුණ කතාවල් කීපෙකදි එක එක අය මේකට විකල්ප යෝජනා ගෙනාවා. කවුරුත් වැඩිවෙන ගාණ ගෙවන්න කැමති නෑ. නමුත් ඒ ගැන කතා කරන්නත් කැමැත්තක් නෑ. අර කියනව වගේ තමන් වෙනුවෙන් කතා කරන කොන්ත්‍රාත් එක කාට හරි දෙන්නයි කට්ටියගෙ කල්පනාව. කට්ටියම ප්‍රයිවෙට් බස් එකක යනව වගේ මේකට මූණ දෙන්නෙත්. (එහෙම නැත්තං ප්‍රයිවෙට් බස් එකේ මිනිස්සුන්ගෙ හැසිරීම අපේ ඇත්ත ජීවිතේමද? ඔය එක ඔන්ලයින් චණ්ඩියෙක්වත් බස්වල යනව වෙන්න බෑ.)

සමහරු කතා කලේ කරන්ට් එක මීටරේට එන්න කලින් ඒක බයි පාස් කරන්න. ඒක කරන අය දැනටත් ඕන තරං ඇති. නමුත් මණ්ඩලේ කට්ටියගෙන් බේරිලා කරගන්න එක ටිකක් අමාරු වැඩක්.

තව කෙනෙක් කිව්වා කාන්දමක් මීටරේ ගාවින් තියලා මීටරේ කැරකෙන එක ස්ලෝ කරන විධියෙ එකක්. ඒකත් හරියට වෙනව නං මරු වැඩේ. හැබැයි ඒ වැඩෙත් ටිකක් බැරෑරුම්. මීටරේ අවුල් ගිහින් මාට්ටු වුණොත් ඇරියසුත් එක්ක ගෙවන්න වෙයි.

තව යාළුවෙක් කියන්නෙ එයාගෙ කරන්ට් බිල රුපියල් සීයට අඩුයි කියල. ඒක ගෙදර වයරින් කරද්දි එකම විධියෙ විදුලි ප්‍රමාණයක් වැය වෙන විධියෙ උපාංග වලට වෙන වෙනම බ්‍රේකර් වලින්ම පවර් ලයින් වෙන් කරල හදපු සිස්ටම් එකක්ලු. ඒ ගැන ඌ දන්නෙත් නෑ. ඒත් අපිටනං සැකයි. ඒ වගේ ක්‍රමයක් දන්න කෙනෙක් මේක කියවන අය අතරෙ හිටියොත් ඒක කරන විධිය කියන්න!

බුකියෙ තිබුණා ඒ.සී. කරන්ට් එකෙන් වැඩ කරන එල්.ඊ.ඩී. බල්බ් සෙට් එකක් හදාගන්න සර්කිට් එකක් ගැන පින්තූරයක්. වැඩේ ඇත්ත නම් ඒක කරගන්න තරම් ඉලෙක්ට්‍රොනික් දන්නෙ කීයෙන් කී දෙනාද? ඒ නිසා ඔන්න වැඩ දන්න ඉලෙක්ට්‍රිකල් පොරකට බිස්නස් එකක් කරනව නං චෑන්ස් එකක් තියෙනවා එව්ව හදල විකුණන්න. දරන්න පුළුවන් ගාණකට ආවොත් වැඩේ නැගල යන්න ඉඩ තියෙනවා! ලොක්කට දුක හිතිලා බිල අඩු කළොත් විනාසයි නිසා දැන්ම බිස්නස් එකට බහින්න.

හැබැයි ‍කොයි කාලෙටත් විදුලිය ඉතිරි කරගන්න පුළුවන් අනවශ්‍ය විධියට ඒක පාවිච්චි කරන එක නතර කළොත්. ඒත් අපට තියෙන අවශ්‍යතාවල හැටියට දැං ඒක කරන්න පුළුවන් වැඩකුත් නෙවෙයි. අපිට කුප්පි ලාම්පුවෙන්වත්, ඉටිපන්දමෙන්වත් ජීවත් වෙන්න තවදුරටත් බැහැ. කවුරු හරි එහෙම ඉන්න පුළුවන් කියල කියන කෙනෙක් ඉන්නවනං මේ යන විධියට ඉදිරියෙදි එයාට දවසකට එක වේලක් කාල ජීවත් වෙන්න වෙන තරමටම ආශ්චර්යය ව්‍යාප්ත වෙන බව කියන්න ඕන.

තව කෙනෙක් කිව්වෙ බිල නොගෙවා ඉමු කියල. ආණ්ඩුවට දැණෙන්න. ඒ කතාව ජංජාලෙ අස්සෙත් කීප තැනකදි මම දැක්කා. ඒක කරන්න පුලුවන් වැඩක්ද කියල කල්පනා කරන්න වෙනව. මොකද මේක ඔන්ලයින් විතරක් කතා කර කර ඉඳල වැඩක් නැති නිසා. දැනට ඔන්ලයින් කමියුන්ටිවල ඉන්න අයගෙන් වැඩි ප්‍රතිශතයක් අවුරුදු 18-28 අතරෙ අය. උන් බිල් ගෙවන්නෙ නෑනෙ. ගෙදරක විදුලි බිල ගෙවන මනුස්සයෙක්ව මේකට පොළඹවගන්න පුළුවන් වෙයිද? බිල නොගෙවා ඉඳල ලයින් එක කැපුවොත් ඒක හදාගන්න අරටත් වඩා ගාණක් දෙන්න වෙයි නේද? ඒ නිසා දිගටම නොගෙවා ඉන්න එක ප්‍රායෝගික නෑ. ඒත් අඩු ගානෙ රතු බිල එනකල් නොගෙවා හිටියොත් මෙයාලා ඒකටත් අළුත් නීතියක් ගෙනෙයිද?

එහෙම නෙවෙයි කියල හිතෙනවනං මෙතනට ගිහින් බලන්න. මේ කමියුනිටි පේජ් එකෙන් නොනැවතී මේ කතාව දන්න අය අතරට අරන් යන්න.

කොහොම වුණත් තර්ක සේරම අන්තිමේදි ඇවිත් නතර වෙන්නෙ එක තැනක. අවසානෙදි බිල ගෙවන්න වෙයි. මාත් මේ පෝස්ට් එක දාල 'හඬක් නැගුවා' කියල හිතාගෙන පැත්තකට වෙයි. හැබැයි බිල ගෙවන එක ප්‍රමාද කරන්න මිනිස්සුන්ව පොළඹවන්න උවමනායි. මේ වෙද්දි මම මේ ගැන කතා කරල අඩුගානෙ කීප දෙනෙක්ට ටොකු ඇනල තියෙනවා. ඒ වෙලාවලදි මිනිස්සු එක්ක කතා කරාම තමයි උන්ගෙ ප්‍රශ්ණ තේරෙන්නෙ. අඩු ගානෙ මට මුකුත් කරන්න බැරි නම් ඉන්ටර්නෙට් එකට කෙලවලම දාන්න පුළුවන්. ඒකෙන් ගාණක් ඉතිරියි. ඒත් ගොඩක් අය අපි වගේ මේ කිසිම අවශ්‍යතාවයක් නැති ඉන්ටනෙට් එකේ අයිඩෙන්ටිටි පවත්වගන්න තියා ඒක මොකක්ද කියලවත් දන්න මිනිස්සු නෙවෙයි. ඒත් උන්ගෙ බිලත් 90 පනිනවා.

මිනිස්සු කොයි තරම් අසරණයිද? නමුත් තමන්ගෙ ඇත්ත තත්ත්වෙ කීයෙන් කී දෙනාටද තේරෙන්නේ? බහුතරයක් මිනිස්සු අන්ධයි. උන් ඉන්නෙ එක එක දේවල්වලට ප්ලග් හයි කරගෙන. ඒ මිනිස්සුන්ව පාලනය වෙන්නෙ ඒ ප්ලග් හරහා.

පහුගිය දවසක බුකියෙ වීඩියෝවක් ෂෙයා වෙලා තිබුණ. කොල්ලො දෙන්නෙක් ජාතික කොඩියෙ වරණ තීරු දෙක ඉරල පුච්චනවා. දැන් මුන්ට තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්ණෙ රටේ එක එක මතවාද දරණ මිනිස්සු ජීවත් වෙන එකද?

මිනිස්සුන්ට නොදැනී උන්ව අන්ධ කරල ඉවරයි. උන් පණ නැති කරලා. ඇත්ත ප්‍රශ්ණෙ වෙනුවට බොරු ප්‍රශ්ණ මතු කරලා. බොරු ප්‍රශ්ණ උඩ දාන්න ඕන තරං කට්ටිය ඉද්දි ඇත්ත ප්‍රශ්ණෙ වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න කවුරුවත් නෑ. හැමෝම බලං ඉන්නෙ මුලින් කවුරු හරි ගලක් ගහනකල්. සමහර විට එතකොට කිසි දෙයක් ඉතිරි වෙලා තියෙන එකක් නෑ.

මෙහෙම වෙන්නෙ ඇයි? පළවෙනි හේතුව සාමාන්‍ය මිනිහෙක් මේ ගැන කතා කරල මහ ලොකු දෙයක් වෙයිද කියන අවිනිශ්චිත බව. සිවිල් බලයක් තියෙන මනුස්සයෙක්ට වුණත් මේ ගැන කරන්න පුළුවන් දේවල්වල සීමාව මොකක්ද?

ඒත් ඒ සේරටම වඩා අපිට අපිව ෂුවර් නැති ප්‍රශ්ණෙ නෙවෙයිද මෙතන තියෙන්නේ...

අද අපි ජීවත් වෙන්නෙ එකිනෙකා ගැන විශ්වාසය අවම වුණ, සමහර විට නැතිම වුණ සමාජෙක. හරියටම බඩු ෂුවර් කියල විශ්වාස කරන්න පුළුවන් කී දෙනෙක් තමන් දන්නවද කියල හිතල බැලුවම පුදුම හිතෙයි. එහෙම අය ඉන්නෙ අතක ඇඟිලි ගානටත් අඩුවෙන් වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි මිනිස්සු බැලූ බැල්ම මාර එකමුතුයි වගේ පේනවා. හැමෝම හැමෝවම දන්නවා. ඒත් ඒ ගොඩක් සම්බන්ධ උවමනාවල් වෙනුවෙන් ඇතිකරගත්තු ඒවා. නිකං 'වැඩක් කරගන්න එයාව දැනගෙන ඉන්න එක හොඳයි' කියල ඇතිකරගත්තු සම්බන්ධ.

අවුරුදු ගානක් ඇතුලත අපිට තිබුණ විශ්වාසයන් සේරම විනාස වෙලා ගිහින් ඉවරයි. 'කවුද හිතුවෙ මෙහෙම වෙයි කියල' කියන කතාව දැන් හැමෝම කියනවා. සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට අස්වැසිල්ලක් වුණ ආගම වගේ පරමාදර්ශී සංකල්ප පවා පිස්සු කෙලින්න අරන්. කරන්ට් බිල අඩු කරන්න කියල කතරගමට කියල වැඩක් නැතිබව ගැනත් මිනිස්සු දන්නවා.

ඇත්තටම ගත්තොත් කාටවත් කවුරුවත් නෑ.

එත‍කොට ඔය එකට බැඳිල තියෙන සංගම්, සමාජ, සේනා වගේ දේවල් පවතින්නෙ කොහොමද? හේතුව සරළයි. ඒව බැඳිල තියෙන්නෙ විශ්වාසය මත නෙවෙයි. ප්‍රතිපත්ති මත, බල ධූරාවලිය මත, සැලසුම් මත, එහෙමත් නැත්තං ලැබෙන කුට්ටිය මත. ඒ සංගම්වලට මහ ලොකු දේවල් නෑ පෞද්ගලිකව නැති වෙන්න. නැතිවුණත් ඒ ගොඩක් අයට ලැජ්ජාවකුත් නෑ. විදුලි බල මණ්ඩලේ ලාභ පිට ලාභ ලබන ආයතනයක් කියල පට්ටපල් බොරු ගොඩක් අපි පහුගිය කාලෙ අහලත් ඒව කියපු උන්දෙලා තාමත් ලැජ්ජාවක් නැතිව තවමත් බයිල ගහන්නෙ ඒකයි. මොකා ඇත්ත කියනවද මොකා බොරු කියනවද කියල හොයාගන්න බැරුව අපි තාමත් අන්දමන්දයි!

නමුත් ඇත්තටම පුද්ගලිකව ගත්තම හැමෝටම හැමෝවම ෂුවර් නෑ. ඒ නිසා මිනිස්සු මිනිස්සු එකතු වෙලා හඬක් නගන විධියෙ වැඩක් වෙයි කියල හිතන්න බෑ. ඕන තරම් ෆන් එකට සෙට් වුණාට එතනින් එහා යන ප්‍රැක්ටිකල් වැඩක් සිද්ධ වෙන එක විහිළුවක් වෙලා.

අන්තිමේදි අපට ඉතිරි වෙන්නෙ තමන් විතරක් වෙයිද?

‍තල්මස් කතා අස්සෙ හාල්මැස්සන්ගෙ ෂෝට් නෝට් කීපයක් කියෙව්වට සමා වෙන්ඩ!

අජිත් කියන මේ සින්දුව ඔයාට කොයි තරම් දැනෙයිද?

ඩවුන් ටවුන් පල්ස් හෙවත් යටිනුවර ස්පන්ද!

පහුගිය 06 වෙනි සෙනසුරාද කොට්ටාවෙ මහල්වරාවෙ බේකරිය ගාව අමුතු වැඩක් සිද්ධ වුණා. Down town pulse මහා සංගීත රාත්‍රිය! එහෙම කිව්වම නිකං FM එකක ‍වගේ නේ... මේක 2013 අවුරුද්දට අළුත් වුණාට වැඩේ අළුත් නෑ. ගිය අවුරුද්දෙත් තිබුණා Saturday night fever නමින්.

සංගීතය, ලංකාවෙදි නං ගීතය, සින්දු ගැන අපි ඕන තරම් කතා කරනවා. ඕන තරං සින්දු අහනවා. සාමාන්‍යයෙන් සංගීතය කියන එක විතරක් අහන්න තරං ඇම්මක් තියෙන උන් නං ටිකක් අඩුයි. නමුත් කොයි කවුරුත් සින්දුනං අහනවා. හැබැයි අපි ගොඩක් වෙලාවට සින්දු අහන්නෙ අහන්නං වාලෙ කිව්වොත් හරි. කෙල්ලෙක්ට ට්‍රයි කරද්දි, බූට් එකක් එහෙම කෑවම නං සින්දු හිටු කියලා මතක් වෙනව වුණාට සාමාන්‍යයෙන් වෙන අවස්ථාවලදි අපි සින්දු සීරියස් ගන්නෙ නෑ.

හැබැයි ඩවුන් ටවුන් පල්ස් කියන්නෙ සීරියස් වැඩක්. අඩු ගානෙ මම එහෙම හිතන්න කැමතියි. ඒ නිසාම ඒක අළුත් වැඩක් විධියට අඳුණගන්න තවත් සාධකයක් එකතු වෙනවා. රහක් නැති දියාරු බෝරිං සංගීත ව්‍යාපෘති අතරෙ මේක දැණෙන වැඩක් වෙන්නෙ ඒක නිසයි.

මුල්ම කාරණේ ම‍ට මේක සම්පූර්ණයෙන්ම ජීර්ණය කරගන්න බැරිවීම. ඒ කියන්නෙ ගෙදර ඉඳන් නිදහසේ අහන තරම් අවබෝධයෙන් මේක පහලට යවාගන්න බැරි වීම. දැනීම්, විඳීම් අතින් නම් වැඩේ යන්තම් ෂේප් කරගත්තා. නමුත් මේක එතනින් නතර කරන්න පුළුවන් වැඩක් නෙවෙයි. දැනිලා විඳලා එතනින් නතර කරන්න නම් මේ ගැන මෙහෙම කතා කරන එකෙත් වැඩක් නෑ.

ඒ නොහැකි වීමට හේතු වෙන පළවෙනි එක කොළඹ ආවම හැදෙන හිසේ ඇම්ම. සාමාන්‍යයෙන් ඇම්ම තියෙන්නෙ වෙන තැනක වුණාට කොළඹදි හිසේ ඇම්මකුත් එනවා. ඒක මට මෙතනට සෙට් වෙන්න ලොකුම බාධකය වුණා කියල මට හිතෙන්නෙ. අනිත් කාරණේ ඒක බලන්න යන්න සෙට් වුණ උන් ටික. උන්ගෙ රහ තිබුණෙ වෙන තැනක ;-) එතන වෙන ප්‍රොජෙක්ට් එකක් තිබුණ නිසා ඒකට සෙට් වෙන එක ප්‍රධාන වුණා. ඒ නිසා මේ සටහන ලියන්නෙ ඩවුන් ටවුන් පල්සෙදි රැප් කියපු drill team එකේ සින්දු එකහමාරක් විතර යද්දි නැගිටල ආපු එකෙක්.

ඩවුන් ටවුන් පල්ස් නිකංම නිකං සංගීත ප්‍රසංගයකින් වෙනස් වෙන්නෙ කොහොමද? මේ ගැන දැනටමත් තැන් කීපයක කතා කරල තියෙනව මම දැක්ක. ප්‍රධානම දේ මේ ප්‍රසංගය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වුණ ශිල්පීන් ප්‍රධාන ධාරාවේ නිර්මාණකරුවො‍ නොවීම. ඔවුන් විකල්ප සංගීතවේදීන් වීම. ඒක එහෙම වෙන්නෙ කොහොමද කියල මේක කියවගෙන යනකොට සමහර විට පත්තු වෙයි. අනිත් කාරණේ ලංකාවෙ අපි ඉන්න සමාජ තලයෙදි ලයිව් නෑසුණ සංගීතයක් වෙනුවෙන් ඉඩක් ලැබීම. ඒ සංගීතය තුල සිංහල චවන මීට පෙර ඇහුණට වඩා වෙනස් විධියකට හඬනැගීම.

ප්‍රසංගය සම්බන්ධ මතකය පින්තූර ටිකකට එහා ගෙනියන්න අවස්ථාවක් ලබා දීම තමයි අනිත් විශේෂත්වය. ඒ තමයි මහා Down Town Pulse පුස්ථකය.

පොත

මේ වැඩේ කරන බේකරියෙ සෙට් එකේ විරාජ් මහත්තය මෙතන කියල තියෙන විධියට ලංකාවෙ විකල්ප සංගීතයේ මෑත යුගයේ තදයො විධියට අපි දන්න ඉන්ද්‍රචාප, නදීක වගේ අයගෙ අදහස් නම් පොතේ නැති වුණාට ප්‍රමාණික දැනුමක් තියෙනවයි කියල හිතන්න පුළුවන් කට්ටියක් පොතේ ගොඩක් දේවල් කියල තිබුණ. මම හැමදාම හිතනව වගේ මුකුත් නැතිවට වඩා මොකක් හරි තියෙන එක හොඳයි. ඒ නිසාම පොත මරු! ඇරියස් ටික ඊළඟ පාර අල්ලමු!

පොත කියවද්දිත්, වෙනත් ලිවීම් කියවද්දිත් මට තේරුණේ අපි ඕනම දෙයක් තේරුම්ගන්න කලින් ඒව අපි දන්න ආකෘතිවලට රිංගවන්න යනවය කියන එක. ඒක අපි හැමෝම කරන වැඩක්. ඒ ගැන ඉස්සර දවසක ලිව්ව මතකයි මෙතන සහ ඊටත් ඉස්සර මෙතන. (දැන් ඒ අතීතය ගැන ඉරිසියයි ඕයි!) අපි ලේසියටයි එහෙම කරන්නෙ. මොකද අපි දන්නෙ නැති, ඉගෙනගෙන නැති දෙයක් ගැන තේරුම්ගන්න කරන්න වෙන හැදෑරීම කරන්න අපි මාර කම්මැලියි. නැත්තං එහෙම හැදෑරීමක් ඕනය කියල අපිට හිතෙන්නෙ නෑ. ඒ නිසාම අපි දන්න ස්ට්‍රක්චර්ස් කීපයක් අස්සට දාල හැමදේම තේරුම්ගන්න යනව. ‍

ඩවුන් ටවුන් පල්ස් කණ්ඩායම් ගැනත් එහෙම කියවීම් කීපයක් මම දැක්ක. නිර්මාණකරුවා ගේන යෝජනාව අහනව වෙනුවට තමන් හිතං ඉන්න එක ඇතුලට නිර්මාණකරුවව ගේන්න යන එක. හරියට අපිට ඉන්න බොස්ල වගේ. එලියට බැහැල කල්පනා කරන්න කැමතිම නෑ. කොහොම වුණත් ඒ හින්ද සමහර කියවන්නන්ට ‍ඩවුන් ටවුන් පල්ස් නිර්මාණකරුවන්ව අහුවෙන්නෙ නෑ. ඕනවට වඩා ගොඩක් පොත් කියෙව්වමත් ඔහොම ඒව වෙනව මගෙ හිතේ.

එකපාර පොතට පැන්නට මට මුලින්ම කියන්න ඕන එතනදි සහ පසුව හිතුණ අමු දේවල් ටිකක් ගැන. මට මුලින්ම හිතුණෙ ‍ඩවුන් ටවුන් පල්ස් අතරෙදි ඔය කියන පල්ස් දෙකක් අතරෙ හෙන පත සානුවක් තියෙනව නේද කියලයි. ඒ කියන්නෙ ලොකු පල්ස් දෙකක් අතර ලොකු ෆ්ලැට් ගතියක්. එහෙම වුණේ ගොඩක් සංගීත කණ්ඩායම්වල නිර්මාණ එකම ටෝන් එකකින් තිබීම. සමහර විට ඔවුන්ට තියෙන එකම නිර්මාණ ටික ඒව වෙන්න පුළුවන්. නමුත් මේක අළුත් වැඩක්, සහ ප්‍රසංගයක් නිසා තෝරගන්න ගීත අතරෙ පොඩි ටෝන්මය විවිධත්වයක් තිබුණ නම් හොඳයි කියල හිතුණ.

ගෝෂා - චින්තක ගීතදේව

අජිත් කුමාරසිරි මේ කැටගරියෙ තදයා හෙවත් ආරම්භකයා කිව්වොත් හරි. ඔහු ගැන අපි දන්නෙ අවුරුදු ගාණක ඉඳන්. ඒ නිසාම මේ විධියෙ සංගීතෙකට කැමති අය අතරෙ අජිත් දැන් ස්ටාර් කෙනෙක්. එදා ඒක මට තේරුණා. ඔහුට එහෙම වෙන්න ඕනවට වඩා අවශ්‍යතා සම්පූර්ණයි. නමුත් ඔහු ගායනා කරපු ගීත ගැන මගෙ කැමැත්තක් නෑ නයි නටවන එක ඇරුණම. මේ දවස්වල ජිනීවා කේස් එක ආයෙමත් නැගල යන නිසා මාත් එක්ක හිටපු එක්කෙනෙක් පෙරුම් පුරාගෙන හිටියෙ ඒක කියයි කියලා. ඒ කොහොම වුණත් ඒ වගේ තැනකදි කලින් අපි අහපු දන්න සින්දුවක් කිව්වනං ‍වඩා හොඳ වෙන්න තිබුණා.

අජිත් කුමාරසිරි

කලිනුත් කිව්ව වගේ ‍ඩවුන් ටවුන් පල්ස් අවබෝධයෙන් ජීර්ණය කරගන්න විධියක් නෑ එතන තත්ත්වෙ උඩ. ඒ නිසා අළුත්ම සින්දු යූ ටියුබ් හරි මොකක් හරි එකකින් අහනකල් දිරවගන්න එක ලේසි වෙන එකක් නෑ.

අනිත් එක ඩ්‍රිල් ටීම්. එයාල එනව කිව්වම මම සතුටු වුණා. නමුත් එයාල වෙනුවෙන් තිබුණ ඇරෙන්ජ්මන්ට් එක ටිකක් අවුල් වගේ. ඒ නැතත් මොකක්දෝ අවුලක් තිබුණා. එතන හිටපු ක්‍රවුඩ් එකට එයාලව අල්ලගන්න පුළුවන් වුණාද මන්දා. අපිත් රැඳිල හිටියෙ එයාල එනකල්. නමුත් මැදදි නැගිටින්න වුණා.

ඩ්‍රිල් ටීම්

සමහර වෙලාවට සින්දුවලට පොලිටික් කෑලි උවමනාවෙන්ම දාලද මන්දා කියලත් හිතුණා. ඒ වෙලාවෙ හිතුණෙ. දැන් මතක නෑ මොනව ගැනද හිතුණෙ කියල. සමහර විට විකල්ප වීමේ උවමනාවම ඒකට පෙළඹෙව්වද මන්දා. ඔතනදි විකල්ප වෙන්නෙ කොහොමද, ඇයිද කියන එකත් හිතන්න වෙනවා. ලෝකෙ එක එක කාලෙදි ඒ ඒ තත්ත්වයන්ට අදාලව විකල්ප සංගීතඥයො බිහි වෙලා ඇති. ඒ කියපු විකල්ප සංගීතය කියල අපි දන්නෙ සංගීතෙ ප්‍රධාන ධාරාවකට අභියෝගයක් කරන වෙනත් සංගීතයක් කියල නම් ඒක ‍මෙතනදි හරි. මොකද මෙතනදි එලියට ආපු වචන සහ සංගීතය අපි සාමාන්‍යයෙන් සින්දුවලින් අහන වචන හෝ සංගීතය නෙවෙයි.

සාම්ප්‍රදායිකව අපි අහපු සිංහල ගීතයෙ වචන වෙනස් කලේ චාමින්ද රත්නසූරිය කියලයි මට හිතෙන්නෙ. අජිත් කුමාරසිරිව මට අහුවෙන්නෙ ඊට පස්සෙ. ඩැඩීල අහුවෙන්නෙ ඊටත් පස්සෙ. වෙන කව්රු නව රැල්ලට සින්දු කිව්වත් ඒ වචන හරිම සාම්ප්‍රදායිකයි. හැමදාම අපිට ආදරේ විග්‍රහ කරගන්න හඳයි, වැවයි, ඇසුයි නැතිව අමාරුයි. දැන් දැන් මේ සංකේත ටික නාගරීකරණය වෙලා වුණාට යොදාගන්නෙ අර අර්ථයෙන්මයි. පැහැදිලි චිත්‍රයක් වගේ දර්ශණය ගානට මවල දෙනවා. ඇස් දෙක පියාගත්තම සමනල්ලු පියාඹනවා. දැන් නං සමහරු මුලින් වීඩියෝ එකට නටලා ඒකට හරියන්න තනුවක් දාලා ඒකට වචන දාලයි සින්දු හදන්නෙ කියල තේරෙනවා.

මොනව වුණත් අපි විඳින හැඟීම් අමාරුවෙන් හරි වචන කරන එක චාමින්දට, අජිත්ට සහ ඩැඩීට පස්සෙ මට ටොප් එකටම අහුවුනේ ‍ඩවුන් ටවුන් පල්ස් වලින්. ඒ වචන අළුත්!

ඒ එක්කම අමිල සඳරුවන් ගැන මට තිබුණ අදහස තව පළල් වුණා කියල හිතෙනවා මේකෙන්. එයාගෙ ස්වභාවික ගැයිල්ල මට මතක් කලේ බොබ් ඩිලන්ව. ඩිලන්ගෙ අහල තියෙන සින්දු අතරෙ ඔහුත් බොහොම ස්වභාවිකව හඬ හැසිරෙව්ව කියල මතකයි. අමිල කියන මේ සින්දුව ඊයෙ පෙරේදා දවසක හමුවීම ආයෙමත් අමිලව අළුත් කලා.




කව්රු මොනව කිව්වත් මෙහෙම තැනකට ආපු ‍ඩවුන් ටවුන් පල්ස් සංගීතවේදීන් ගැන මට තියෙන්නෙ ලොකු පැහැදීමක්. සංගීතය කියන එක අවශ්‍ය අයට ඒක පිපාසයක් වගේ එකක්. එහෙම එකේ මිරිඟු ගොඩක් එක්ක ඉඳල හිටල වතුර වලක් හම්බවෙන කාන්තාරෙක උන් කරන වැඩේ සිරා.

මම දන්නෙ නෑ එතන හිටපු කී දෙනෙක් කවදා වෙනකල් වැඩේ දිගටම කරයිද කියලා. මොකද ලංකාවෙ නෙවෙයි කොහෙදිත් ජීවත් වෙද්දි මාකට් එක ඕන වෙනවා. ජීවිතේ එක්ක ගනුදෙනු කරද්දි පැෂන් එක අතාරින්න සිද්ධ වෙන්න පුළුවන්. මමනං කියන්නෙ එහෙම වෙන දවසක අතෑරලා දාන්න කියලයි. නිකං පඩ ෂෝ සහ බයිල ගගහ අසාර්ථක ප්‍රොජෙක්ට්වල රැඳිල ඉන්න එපා.

මට අහුවුණ තව එකක් මේ විකල්ප කියන අයගෙ තියෙන සමාජ භීතිකාව ගැන කතා. මීඩියා භීතිකාව හෝ මීඩියා වලින් හැංගීම හෝ වෙනම කොටසක් විධියට කැපිල පෙන්න තියෙන උවමනාව කියල ගමු. ඒක මානසික අසහනයක්? මටනං එහෙම හිතෙන්නෙ නෑ. ඒ තරං මම එක්කෙනෙක්ගෙවත් ඇත්ත ජීවිතේ දන්නෙ නෑ. අර කලින් කියපු විරාජ්ගෙ ඉන්ටවිව් එ‍කේ තිබුණ විධියටනං මාධ්‍යවලට විකිණෙන්න ඕන නෑ කියල කට්ටිය කිව්වලු. අනේ මන්දා ඕවා.

උඹලට සල්ලි නෑ කියලනං මට හිතෙනව. තිබුණ නම් වීඩියෝවක් කරල දායි. මොකද ඇත්තටම එහෙම මීඩියාවලට ගියා කියල අවුලක් නෑ. සමහර විට යම් දවසක උඹල බලපෑමක් කරන්න පුළුවන් කොටසක් විධියට හැදෙද්දි ඒ අවකාශය ඕපන් වෙයි. එතකොට හැංගිල වැඩක් නෑ. හැබැයි මීඩියාවලට තමන්ව උරාගන්න දුන්නොත් විනාසයි. ඒක ගානට වෙන්න ඕන වැඩක්. පුළුවන් නම් මීඩියා එක්ක ගනුදෙනු කරන අළුත් විධියක් හොයාගනිල්ලා.

කිසිම දෙයක් නොකර ඉන්නවට වඩා උඹල කරන විධියට හරි කරන එක ලොකු දෙයක් කියල මම හිතන්නෙ. මොකද එහෙම නොකර ඉන්න අය ඉන්නවා. උන් වෙන වෙන බිස්නස් කරනවා. නැත්තං කම්මැලිකම හරි වෙන මොකක් හරි නිසා උන් මෙහෙම වැඩ කරන්නෙ නෑ. ඔය රියැලටි ප්‍රෝග්‍රෑම්වලින් එහෙම කුණු මුල්ලට වෙලා හිටපු උන්ට තල්ලුවක් දුන්නා. නමුත් අපි දන්නව රියැලටියෙන් එලියට එද්දි ගොඩක් විට උන් ආයෙත් හරි යන්නෙ කුණු මුල්ලටම තමයි කියල. මොනව වුණත් රියැලටියටවත් නොයා අතෑරල දාල ඉන්න උන්ට පට්ට මානසික අසහනයක් තියෙනව වෙන්න ඕන.

මේ ලියවිල්ලෙ තරංග ආයාමය සෑහෙන්න දිග නිසා නතර කරන්න වෙලාව හරි. අන්තිමේදි කියන්න තියෙන්නෙ කතා කාරයො මොනව කිව්වත් තමන්ට දැණෙනකල් වැඩේ ඇදගෙන යමු කියලයි. කොහොමත් අපේ රටේ න්‍යායකාරයො වැඩියි. ඒකට මාත් ඇතුලත්. දන්න මගුලකුත් නෑ කොරන උලව්වකුත් නෑ. දන්නෙ රටේ නැති මල විකාරවලින් කොල පුරවන්න විතරයි. ඒ පුරවන‍්නෙත් අනිත් මිනිස්සු කරපු කියපුව ගැන. ඒවත් ඕන තමා. හැබැයි ඒව බේස් කරගෙන වෙනස් වෙන්න උවමනාවක් නෑ. ඒ නිසා මම කියපුවවත් ගණං ගන්න එපා.

පුළුවන් තාක් දිගටම ගේමෙ ඉමු! ජය වේවා!

-----------------------------------------------------------------
පින්තූරවලට අනුග්‍රහය ලබා දුන් ලිෂාන්ට ස්තූතිය!

ඩවුන් ටවුන් පල්ස් පස්සෙන් යන්න ඕන නම්!
down town pulse on FB

ඩවුන් ටවුන් පල්ස් බලමුද?

සංගීතය කියන එකට පැහැදිලි ඩෙෆිනිෂන් එකක් කවුරුවත් දීල තියෙනවද කියල මම දන්නෙ නෑ. මේ වෙනකොට කියවල තියෙන හැම ඩෙෆිනිෂන් එකක්ම තියෙන්නෙ එක රාමුවකට කොටු වෙලා. ඒ කියන්නෙ එක්කෙනෙක් උත්තර භාරතීය රාගධාරී සංගීතය යනු සංගීතය වේ කියල කියද්දි තව කෙනෙක් යුරෝපීය සංගීතය යනු සංගීතය වේ කියල කියනවා. ඔය හැම සංගීතෙකටම වඩා දකුණු ඇමරිකානු සංගීතෙ සංගීතෙ තමයි කියන කට්ටියකුත් ඇති.

ඔය ගොඩ දෙනෙක්ට තියෙන පොදු ප්‍රශ්ණෙ ඔය සංගීත නිර්වචනයෙදිත් එනවා.

අපේ එක චෝයි ඔයාගෙ එක කක්කි!

අපේ එක තමා හොඳ කියන එක අපේ ඔළුවට අමුණපු සර්කිට් බෝඩ් එකක්.

හැබැයි ඔය සර්කිට් ගලවල ටිකක් නිදහසේ හිතුවම සංගීතය කියන්නෙ අපි හිතනවට වඩා ලොකු එකක් කියල තේරෙන්න වැඩි කාලයක් යන එකක් නෑ. අපට ඒ සම්පූර්ණ ටිකම දැණෙන්නෙ නැති වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි අනිත් මිනිහ අහන එව ගැන ඉවසන්න අපට පුළුවන් වෙනව එහෙම වුණාම.

සමහර විට අපි කවදාවත් කැමති වෙයි කියල හිතන්න බැරි සංගීතෙකට අපි කැමති වෙන්නත් පුළුවන් එතකොට.

ලංකාවෙත් සංගීතෙ කියල අපි දන්න කාලෙ ඉඳන් පවතින ධාරාවක් තියෙනවා. ඒක ඔය ඉස්සර කෝලම්, ටීටර් වල ඉඳන් චිත්‍රපටි ඔස්සේ ජෝතිල වික්ටර්ල හරහා ඇවිත් භාතිය සංතුෂ්ල ඉරාජ්ල ශිහාන්ලගෙනුත් පස්සෙ මේ වෙද්දි ඔය රුවන් හෙට්ටිආරච්චි වගේ කෙනෙක් ගාවට ඇවිත් තියෙනවා.

හැබැයි ඒ මේන් ස්ට්‍රීම් එක.

ඔයිට විකල්ප ස්ට්‍රීම් කීපෙකුත් තියෙනවා. කසුන් කල්හාර, නදීක ගුරුගේ වගේ අය එයිට විකල්ප වෙන ස්ට්‍රීම් එකක යනවා. ඇත්තටම ඒව විකල්පමයි කියල කියන්නත් බෑ.

ඔය ස්ට්‍රීම් කිව්වට ඒව මේ වෙන වෙන ම ගලාගෙන යන ඇල පාරවල් නෙවෙයි. මම කැමතියි ඒව වෙන් වෙන්ව ගලන ඒත් යම් අවස්ථාවලදි එකට එකතු වෙමින් ආයෙම වෙන් වෙමින් ගලන ඇල පාරවල් කියල හිතන්න.

හරි... බයිල නොගහ කියන්න ආපු වැඩේ කියඤ්ඤං!

ඉතිං ඔය කියපු ඇල පාරවල් අතරින් වෙනස්ම වුණ ඇල පාරවල යන සෙට් එකක් අප්‍රේල් 6 වෙනිද කොන්සර්ට් එකක් කරනවා. තියෙන්නෙ කොට්ටාවෙ මහල්වරාවෙ බේකරිය ගාව හවස 7 ඉඳන්!
ඒකෙ නම තමයි Down Town Pulse කියන්නේ. වැඩි විස්තර ඕන අයට පහලම දීල තියෙන සම්බන්ධතා පාවිච්චි කරල ඒ ගැන දැනගන්න පුළුවන්. ඒ වුණාට මුකුත්ම නොකියත් බෑනෙ.

ඩවුන් ටවුන් පල්ස්

2013 අප්‍රේල් 06 හවස 7 සිට

මහල්වරාව බේකරිය අසල

ගාස්තු කිසිවක් නැත

මේක මේ පවත්වන්නෙ දෙවෙනි වතාවට. ගිය අවුරුද්දෙත් අපේ කට්ටියටම මේක ගැන ඔත්තුව ලැබුනෙ බොහොම කලින්. ඒ වුණාට අපි ඒක ගණං ගත්තෙ නෑ. මොකද සහභාගි වෙන සංගීත ශිල්පීන්ගෙන් කලින් නම හරි අහල තියෙන අය හිටියෙ කීප දෙනයි. ඒ වුණාට පස්සෙ ඒ ගැන විස්තර ඇහුවම නොගිය ගොන් කම ගැන කම්පා වෙන්න වුණා. ඒ නිසා මේ පාරනං අතාරින්න හිතක් නෑ.

මෙන්න මේ අය තමයි එදාට සින්දු කියන්නේ...


අමිල සහ ගිහාන් ප‍්‍රමුඛ HAPPY JOURNEY

ගීතදේව සහ ෂැගී සමඟ GHOSHA

ඉසුරු කුමාර සමග MIXMASTER BLONG

සරා සමග WANTED

සාක්‍යා සහ චරිත් සමග WAKHAN THANKA

අජිත් කුමාරසිරිගේ NO BAND WITH AJITH

මාධව සමඟ SKITZO

WESTනාහිර DRILL TEAM

O₂ හෙවත් අම්ලකර


අපි කීප දෙනෙක් නම් සැට් වෙන්න පතාගෙන ඉන්නවා... හැකියාවක් තියේනං සංගීතෙ වෙනම විධියෙ අත්දැකීමක් විඳින්න කැමතිනං යන එකයි ඇත්තෙ ඕං...



ඩවුං වටුං පුල්සේ විස්තරේ ‍මෙව්වයිං බලාගන්ට!


‍මූනත්තහඩු පුස්තකේ විස්තරේ

සංවිධායක විරාජ් අයියගේ මාධ්‍ය සාගජ්ජාව

කල්ට් ලියන ධර්මෙ අයියගෙ අටුවාව

කුරුළු නාදේ

ගූ ගල් පුල්සේ

ඔබ නළයෙන් ගලයි...

ගිලිහුන ස්වර - නදීක ගුරුගේ, ජගත් වික්‍රමසිංහ, අජිත් කුමාරසිරි

මේ කෙටි සටහන ලියවෙන්නෙ ගිලිහුන ස්වර වාර්තා වැඩසටහන බෙදාගන්න විතරමයි.

සංගීතය කියන නිමක් නැති අවකාශයේ තැන් තුනක ඉන්න තුන් දෙනෙක් ඒ ගැන කතා කරන දේවල් දැනගන්න!

නදීක ගුරුගේ, ජගත් වික්‍රමසිංහ සහ අජිත් කුමාරසිරි මේ කතා කරන්නෙ සංගීතය ඔවුන්ට දැණෙන විධියට.

අධ්‍යක්ෂ සංජීව අනුර සෙනෙවිරත්න කියන විධියට මේ වාර්තා වැඩසටහන මාධ්‍ය වලින් ප්‍රතික්ෂේප වෙලා තියෙනවා. ඒ නිසා ඔන්ලයින් මාධ්‍යය හැර මේක බලන්න වෙන විධියක් නැති වෙයි ;-)

මටත් පිස්සු ඕයි!

පහුගිය දවසක පිස්සා මහතා ආයෙත් මට හම්බ වුණා. යාළු කොල්ලො කෙල්ලො කීප දෙනෙක් එක්ක පොඩියට සෙට් වුණ හැන්දෑවකදි පොර ආයෙමත් අපට බයිලයක් ගැහුවා. ඒ විධියටම නොවුණත්, ටිකක් අවුට් ඩේටඩ් වුණත් ඒක මෙන්න මෙහෙම ලියල දාන්න හිතුවා. ලියාගන්න උදව් කරපු අපේ ගෙදර උන්දැට මුලින්ම ස්තූතිය. මේක අම්බාණක් දිග නිසා කෑලිවලට කඩල කියවගන්ඩ වෙයි. ඒකට පහසු වෙන්ඩ ඕන්න පරිච්ඡේද වෙන් කරලම තියෙනවා.

1. අනුන්ගෙ රෙදි සහ තමන්ගෙ රෙදි
2. චංගුමී සහ ගුද රමණය
3. ජෝතික්ෂය අනුව අහසින් ගල් වැටෙන තැන්
4. සුපිරි අහම හෙවත් සුපර් ඊගෝ
5. ඉතිරි නැතිව බෙදන්න
6. ඇනුවල් එකමස්ථාන ට්‍රිප් එක
7. සුපර් කොලිටි ජීවිතයක්
8. හලාල් අමාත්‍යංශය
9. වේදනා නොදී මැරූ ඌරු මස් හොදී

අනුන්ගෙ රෙදි සහ තමන්ගෙ රෙදි

සිංහලද මුස්ලිම්ද දෙමළද හොඳ? නෑ ඉතිං මම එහෙම කතාවක් කියන්නේ නෑ. හැම එකාම කාළකණ්නියෝ. ජාතිය කියන එක ගාව ගත්ත තැන දෙමළ ද සිංහල ද මුස්ලිම් ද මොකෙක්ද එහෙම වෙනසක් නෑ උන් ඔක්කොම කාළකණ්නියෝ. ජාතිය කියන එක ගාව ගත්ත ගමන්ම එතන අවුලක් තියනවා.

මිනිස්සු එක එක භාෂාව කතා කරනවා වෙන්න පුළුවන්. ඒක ඉතිං අපි ඉපදෙන රට, සංස්කෘතිය වගේ එවා එක්ක තියන එකක් නේ. නමුත් ඒක පදනම් කරගෙන මම හොඳයි අනිත් මනුස්සයා නරකයි කියාගෙන ඒව මේවා කරන එක නම් කිසි තේරුමක් නෑ. මම කියන්නේ නෑ මුස්ලිම් මිනිස්සු හරියි කියලා. එහෙම කියනවනම් ඒක අම්බානෙක වැරදියි. උන් හෙන කාළකණ්නි තක්කඩි. මොකද උන් හෙන බිස්නස් කාරයොනේ. උන් හෙන තක්කඩියි ඇත්තටම සිංහල මිනිස්සුන්ට වැඩිය. සිංහල උන්ට වැඩිය කපටියි. උන් කොහොම හරි උන්ගේ වැඩ කරගන්නවා.

සිංහල මිනිස්සු හැමදාම උන්ගේ ඒවට බැණ බැණ බොරුවට කෑගහනවා. අපි උන් කරනව වගේ දෙයක් කරන්නෙත් නෑ. වෙන මොනව හරි කරල දියුණු වෙන්නෙත් නෑ. මොකද අපි හැම තිස්සෙම අනිත් මනුස්සයාගේ රෙද්ද බල බල ඉන්නවා මිසක් අපි දියුණු වෙන වැඩක් කරන්නේ නැහැනේ. ඒක ඉතිං හැම දාම වෙච්ච කේස් එකනේ. ඕක තේරුම් ගත්ත කොටසක් ඉන්නවා. බහුතර සිංහලයෝ, මං කියන්නේ සිංහල බහුතර මිනිස්සු හැමදාම කරේ කවුරු හරි බූරුවෙක් කියන එකක් අහගෙන ඌට වැඳගෙන ඇන්දිලා ඉන්න එක. අන්තිමට උන් ඇවිල්ලා අපිට පස්ස පැත්තට ඇරලා යනවා අපි දන්නෙත් නෑ. ඒකනේ හැම දාම උනේ නේ? ඕගොල්ලෝ ගියපාරත් අර හෙළ උරුමෙ කිය කිය නැටුවනේ. අන්තිමට ගහපු පදේකුත් නෑ, නටපු නැටුමකුත් නෑ, බෙරේ පලුවකුත් නෑ, මොකුත් නෑ. උන් ශේප් එකේ ඇතුලට ගියා. පස්සෙ ඇතුලේ හිටපු ලොක්කෝ ටිකක් මන්ත්‍රීලා ඇමතිලා උනා.



චංගුමී සහ ගුද රමණය

දැන් ඉතිං මිනිස්සු ආතල් එකේ ඉන්නවා අර කලින් විදියටම. උන් එන්න කලිනුත් ඒ වගේ. දැන් ඉන්නෙ ඊටත් අන්ත විදියට. උන් ඉතිං මළ උරුමේ කියලා අර මගුල ඇතුලට ගියාට මොකද කරේ? කරපු මගුලක් නෑනේ අන්තිමට. බොරුවට කෑ ගැහුවා. ඡන්දේ දුන්නා තියලා හිටු කියලා. පස්සෙ දුන්නා අම්මට සිරි අපි වෙනුවෙන් අපි අරවා මේවා කියලා. දැන් මොකද වෙලා තියෙන්නේ? දැන් කතාවක් නෑ. දැන් චංගුමී බලනවා කට්ටිය. දැන් අර, ඒවා නෑ. අපිට ඒවා ඕනේ නෑ. අපිට පඩි ඕනෙත් නෑ. ජීවිතේ කොලිටියක් ඕනත් නෑ. රට දියුණු වෙන්න ඕනෙත් නෑ. දියුණුව කියලා පෙන්නුවම ඇති. මොකක්ද ඉතිං දියුණුව නේ? ඔක්කොම ඉතිං යනවා යනවා යනවා අපිට පෙනි පෙනි කොච්චර නාස්ති කරනවාද මිනිස්සු නේ?

දැන් ඊයේ පෙරේදා කියනවා තෙල් බාර ඇමති, උගේ පළවෙනි උත්සවේට කෝටියක් පැනලලු වියදම. අළුතෙන් පේන්ට් ගාලා මල් පෝච්චි ගෙනත් දාලා ඒ මිනිස්සුන්ට වැඩ කරනවාට දවස් හතරක ඕටී දීලා. ඔක්කොම බැලුවම කෝටිය පැනලලු වියදම. ඒ උනාට ඒකේ අර මිනිස්සු යන ටොයිලට් වල හෙන ජරාවලු. කැඩිලලු අරවා මේවා වෙලාලු. උත්සවේට අච්චර වියදම් කරනවා අර වගේ එකක් හදන්න අමාරු ඇති. ඇස් පනා පිට පේනවා. අපි ඒවා ගණන් ගන්නේ නෑ. මොකද ඒවා ප්‍රශ්ණ විදියට අපිට තේරෙන්නේ නැහැ නේ. අපිට තියෙන රියල් ප්‍රශ්ණේ වෙනුවට මේ වෙන ප්‍රශ්ණ ටිකක් එහෙං මෙහෙං අපේ ඔළු වලට එහෙන් මෙහෙන් දානවා. චංගුමී එනවා. ඔය ටීවී එකේ කතා බලන එක නම් මෙලෝ රහක් නැති වැඩක්. ඊට වඩා හොදයි පත්තරයක් බලනවා. බැළුවත් වැඩක් නෑ විචාර බුද්ධියක් කියල එකක් නෑනේ අපිට. මැටි කරලානේ තියෙන්නේ අපිව. ඒ කියන්නේ අපි දෙයක් කියවලා ඒක එහෙම වෙන්නේ ඇයි කියලා හිතන්නේ නෑ. ඒ මැටි කම හින්දම තමයි අර අපිට දවස් හතෙන් මතක නෑ කියලා ප්‍රභාකරන් කිව්වේ.

ඒක ඉතිං ඇත්තනේ කතාව නේ? අපිට මතක නැහැනේ අපි ඉතිහාසේ හිටපු විදිය. ඒවා මොකුත් මතක නෑ. ඉස්සර කාලේ වීරයා දැන් හතුරා. එහෙමනේ වෙන්නේ. ඉස්සර කරුණා කියන්නේ හතුරෙක්. ඒත් දැන් මිතුරෙක් ඇයි ආණ්ඩුවට හේත්තු උනානේ. ඒක හින්දා ඌ මිනිස්සු මැරුවේ නෑ. ඌ සිංහල මිනිස්සු මැරුවෙත් නෑ. දෙමළ මිනිස්සු මැරුවෙත් නෑ. මුස්ලිම් මිනිස්සු මැරුවෙත් නෑ. ඌ දැන් සිරා ඩයල් එකක්. ඌ හෙන පොරක්. අපිට හැමදාම වෙන්නේ ඕක තමයි. අන්තිමට ඔය කියන උන් ඇවිල්ලා අපිට ඇරලා යනවා. අපි උඩ බලන් ඉන්නවා හැමදාම . අපි ඉතිං ඊට පස්සේ තව කවුරු හරි එකෙක් හොයාගෙන ඌ කියන එකක් අහගෙන ආ.. එහෙයි එහෙයි ඔව් ඔව් ඒක තමයි ඇත්ත කිය කිය වඳිනවා. මං අද කියන්නං 2016 ආයේ ඡන්දයක් එනවා. සමහර විට ඊට කලින් එයි. ඔය ඔයාලගෙ සේනාව ඡන්දේ ඉල්ලා ඇතුලට ගිහිල්ලා ඕගොල්ලන්ට... මට ඉතිං හරි වචනෙම කියන්න හිතෙනවා... ඕගොල්ලන්ට පුකේ ඇරියේ නැත්තං බලන්න. අපි දන්නෑ. ඕගොල්ලෝ ඉතිං එදාටත් චංගුමී බල බල ඉඳියි.



ජෝතික්ෂය අනුව අහසින් ගල් වැටෙන තැන්

නිකං හිතන්න මේ ඊයේ පෙරේදා මාස කීපයක් ඇතුලත කොච්චර දේවල් වුණාද නේ? එක එක දේවල් වෙනවානේ. එළි එනවා. ඒලියන්ස්ල පේනවා. ලෝක විනාසේ එනවා. කාලයක් තිස්සේ අපිට කතා කරන්න දේවල් තිබ්බනේ. ඒ අස්සේ අරගොල්ලෝ එක එක දේවල් ගත්තා. ඒගොල්ලන්ගේ දීමනා හදා ගත්තා. අරවා මේවා එක එක දේවල් කර ගත්තා. ඊට පස්සේ කාලයක් එළි පේනවා කට්ටියට. දැන් කාටවත් එ‍ළි පෙන්නේ නෑ. දැන් අහසින් එක එක දේවල් වැටෙනවා. ඒක තමයි අළුත්ම ට්‍රෙන්ඩ් එක. දැන් ඔය කොහෙන්ද නුවර කිට්ටුවට වැටිලා. මේක ඉතිං හරියටම කියන්න බෑ. ඒ උනාට අපි සාමාන්‍යයෙන් දන්නවා වැලිගොඩකට උඩ ඉදන් මොනා හරි වැටුනම එතන වලක් හැදෙනවා කියන එක. එහෙම වෙනවනෙ නේ? ලොකූ ගල් කුට්ටියක් සාමාන්‍ය මට්ටමෙන් පස් ගොඩකට අතඇරියමත් එතන සාමාන්‍ය වලක් හැදෙනවා කියන එක දන්නවනෙ නේ? නමුත් ඔය අරෙහෙට මෙහෙට වැටිලා තියෙන ඒවා පොළව උඩ තියෙනවා පොළොව නිකං ෆ්ලැටේ ෆ්ලැට්. හෙණ ලොකු කුට්ටි තියෙන්නේ. ඒවා වැටුනා කියලා කිසි සළකුණක් නෑ. තණකොළ ගොඩ උඩින් නිකං ලස්සනට ගෙනත් තියලා වගේ. ඔය සමහරක් ඒවා මට නම් දැක්ක ගමන්ම හිනා ගියා.

දිරපු ගල් තියනවා. එක එක ඔය වතුර ගලන තැන් වලින් එහෙම කාලයක් තිස්සේ අස්සෙන් එහෙන් මෙහෙන් වතුර ගිහින් දිරලා, මැදිලා ඒ ගල් වල අමුතු රටාවල් හැදිලා තියෙන්නේ. ඔය ගලක් ඉතිං වෙන කොහෙන් හරි ගෙනිහිල්ලා අරහේ කොහේ හරි ගිහිං තිබ්බයින් පස්සේ ඒ පැතිවල ඒ වගේ ගල් දැකලා නෑ මිනිස්සු. මොකද ඒවා ඒ පැතිවල නෑ. ඒවා තියෙන්නේ උඩින් වතුර වැටෙන දිය ඇළි වගේ තියෙන පැතිවල. එහෙම තැනක හැදෙන්න පුළුවන් ඒ ගල් කාලයක් තිස්සේ. අපිට කියන්න බෑ කොහේ හැදෙන ඒවාද කියලා. නමුත් කොහේ හරි තියෙන එකක් වෙන පළාතක හාත් පසින් තියෙන්නේ නැති වෙන්න පුළුවන්. ඉතිං එතෙන්ට ඒ ගල ගෙනිච්චට පස්සේ අම්මට සිරි ඒ පැත්ත පලාතක මිනිස්සු ඒ වගේ ඒ පාට ගලක් දැකලා නෑ. ලංකාවේ අපි කොච්චර පැති වලද ගිහින් තියෙන්නේ? ඔය ලංකාවේ හැම අඟලක්ම ආවරණය කරන එකක් ජීවිතේට කරන්න බැහැනේ. ඉතිං කොහේ හරි තියෙන එකක් මෙතන පෙන්නපු ගමන් අප්පට සිරි මේක අහසින් වැටිච්ච එකක් කියලා ඔන්න පත්තු වෙනවා. ටිවි එකේ යනවා. මිනිස්සු බලනවා. උන්ටත් එක එක ඒවා පේන්න ගන්නවා ඊට පස්සේ. ඇයි ඉතිං මේක මරු වැඩේ නේ. ඒක තමයි පහුගිය දවස් වලත් උනේ. දැන් ඉතිං ඔය දැකපු එළි එකක්වත් පැහැදිලි වෙලා තියනවාද? මම ඉස්සරත් කිව්වේ ඔය කියපු මිනිස්සුන්ට නඩු දාන්න ඕනේ. ඇයි මිනිස්සුනව නොමග යවනවට. ඔය බොරු කියලා. එතකොට ඔය ලෝක විනාසේ කියලා පම්පෝරි ගහපු අයියලා ජ්‍යෝතිශ්‍යකාරයෝ. උන්ට නීතිමය පියවර ගන්න ඕන. ඕගොල්ලෝ තාමත් ඕවා බලනවානේ. තාමත් විශ්වාස කරනවා. ඔය ලොකු කප් ගහපු උන් තමා කිව්වේ. උන් කියන ඒවා තාමත් පත්තර අරන් බලනවා කට්ටිය.



සුපිරි අහම හෙවත් සුපර් ඊගෝ

දැන් අපි කිව්වේ මුස්ලිම් මිනිස්සුන්ගේ කතන්දරේනේ. මම නම් කියන්නේ ඉතිං ඔගොල්ලොත් ඔහොම ගිහින් අන්තිමේදි වෙන්නේ ඒ මිනිස්සු වෙලා නතර වෙන එක. ඔතන ඉතිං පොඩි ඊරිසියාවක් වගේනේ තියෙන්නේ ඕකෙ ඇත්තටම. ඒ මිනිස්සු ඒ ගන්න සල්ලි වලින් ඒගොල්ලන්ගේ පවුල් පෝෂණය කරනවා. මොකක් හරි සංවිධානෙකින් ඒ ගොල්ලන්ගේ ජාතිය පෝෂණය කරනවා. මම කියන්නේ ඉතිං ඒ වගේ ජාතික ව්‍යාපාර ඕනනෙ අනේ. ඕනෙම රටක තියෙන්න ඕනේ ඒ වගේ ව්‍යාපරයක්. ඒගොල්ලෝ නිකං රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයක් වගේ. එහෙම හිතන්න ඉතිං. එකම වෙනස ඒක එක ආගමක්. ඒගොල්ලන්ගේ යම් ප්‍රතිපත්ති විදියකට ඒක කරනවා. යම් යම් විදි වලින් අරමුදල් රැස් කරලා ඒගොල්ලන්ගේ මිනිස්සු අතරේ ඒ මුදල් බෙදා දෙනෙවා. ඒක ඉතිං හොඳ දියුණු හොඳ සමාජයක ලක්ෂණයක්නේ. ඒ සිස්ටම් එක හොඳයි මම කියන්නේ. සිංහල මිනිස්සු අතරේ එහෙම ක්‍රමයක් තියනවද? ඒ කරොත් එහෙම ඒ සල්ලි එකතු කරන එකා හොරා කනවා. ඕකනේ වෙලා තියෙන්නේ. ඉස්සෙල්ලා ඒවා හැදෙන්නේ නැතුව බොරුවට වෙන මිනිස්සු ටිකක් ඒගොල්ලන්ගේ එක හදාගන්න එකට අපිට මොකුත් කියන්න බෑ. ඒ කතා කරන එක තනිකර ඊරිසියාව සම්බන්ධ දෙයක්.

අපිට නැති ආතල් එකක් අනිත් මිනිස්සු ගන්නවා කියලා අපිට අර හිතෙන්නේ. හැම තිස්සෙම අල්ලපු ගෙදර මනුස්සයා මොනාද ගන්නේ? බලන්න මෙයාට සල්ලි තියනවා. මෙයාට වාහනයක් තියෙනවා. අරවා ගන්නවා මේවා ගන්නවා. මට මොකුත් නෑ. අපිට අර ඊරිසියාවක් හිතෙන්නේ. ඕකම තමයි ඔතනත් තියෙන්නේ. අනික ඔය ජාතිවාදය කියන එක දාන්නේ හෙන පරාජිත මිනිස්සු. දියුණු මිනිස්සු ඔය ජාතිවාදේ කියන එක මහා ලොකුවට ගණන් ගන්නේ නෑ. ඒ මිනිස්සු ශිෂ්ඨ මිනිස්සු. අපි ශිෂ්ඨ මිනිස්සු කියලා කියන්නේ එහෙම අයට. ශිෂ්ඨාචාරගත වෙනව කියන්නේ මිනිස්සු වනචාරී බවෙන් මිදිලා ටික ටික ශිෂ්ඨ වෙනවා කියන එකනේ. ඉතිං ඒ ශිෂ්ඨත්වය තනිකර අපේ මොළේ, බුද්ධියත් එක්ක ගණුදෙණු කරන එකක්. මම කියන්නෙ මුස්ලිම් මිනිහ ශිෂ්ඨයි සිංහලය වනචාරියි කියල නෙවෙයි. උන් දෙගොල්ලොටම මේක පොදුයි. උන් දොගොල්ලොම පට්ට අශිෂ්ඨයි. මුලින්ම කිව්වෙ ජාතිය කියන එක එද්දිම එතන අවුලක් තියෙනව කියලා ඒකයි.



ඉතිරි නැතිව බෙදන්න

ශිෂ්ඨ මනුස්සයෙක් කියන්නේ දියුණු මනුස්සයෙක්. එයාට භාෂාවක් තියනවා කතා කරන්න. එයා භාෂාවක් ඔස්සේ අදහස් සන්නිවේදනය කරනවා. කතා කරනවා. මිනිස්සුන්ව තේරුම් ගන්නවා. ඒ මනුස්සයාගේ තියෙන සංස්කෘතික වෙනස් කම් ඇතුලේ ලස්සනක් තියෙනවා. ඒ මනුස්සයෙක් මුස්ලිම් වෙලා ඉන්නවා වගේ මම සිංහල හෝ වෙන මොකෙක් හරි වෙලා ඉන්නවා එක ඇතුලේ සුන්දරත්වයක් තියෙනවා.මට ආවේනික ලක්ෂණ ටිකක් තියෙනවා. මම කතා කරන විදියක් තියෙනවා. මම කතා කරන භාෂාවේ වචන ටිකක් තියෙනවා. ඒ වචන වලින් මම දේවල් කියන විදියක් තියෙනවා. ඊට අමතරව සංස්කෘතියේ මට වෙනස් වෙනස් දේවල් ටිකක් තියෙනවා. ඒගොල්ලන්ගේ උත්සව තියෙනවා. අපේ උත්සව තියෙනවා ඒවා ඇතුලේ ඒ සුන්දරත්වය, ලස්සන, සංස්කෘතිකමය දේවල් තියෙන එක නිසා තමයි මේ සමාජයක් කියලා දෙයක් තියෙන්නේ පොදුවේ. එහෙම නැත්තං හෙන බෝරින් නේ? ඇයි නිවාඩු? ඒගොල්ලෝ හින්දා අපිට අවුරුද්දකට නිවාඩු කොච්චරක් එනවාද? ඒගොල්ලන්ට අපි හින්දා කොච්චර නිවාඩු හම්බ වෙනවාද? මං කියන්නේ එක දෙයක් විතරයි. ඉතිං එහෙම දේවල් තියෙනවා. ඒවා අපි අගය කරන්නේ නැතුව, ඒවා රස විඳින්නේ නැතුව ආ... මුං වැඩක් නෑ... මුංට ගහන්න ඕනේ... මේවා හරියන්නේ නෑ... ඉතිං ඔහොම කරන්න ගියොත් අපිට කෙලවරක් නෑ.

ඔය බෙදිල්ලේ කෙලවර කියන්න? දැන් ඉස්සර අපිට ප්‍රභාකරන් හිටියා ගහගන්න. ගහලා ගහලා ගහලා ඒ මිනිහව මරලා දැම්මා. දැන් හරි! දැන් අපිට ඒත් ඉන්න බෑ. දැන් අපිට කවුරු හරිම ඕනේ. අර හරියට කතා කර කර ඉන්න කවුරු හරි ඕනේ වගේ කවුරු හරි ඕනේ ගහ ගහ ඉන්න. දැන් ඕන්න අල්ල ගත්ත මුස්ලිම් මනුස්සයා. දැන් උන්ටත් ගහලා ගහලා එයාවත් ඉවර කරලා දානවා. මේක සිංහලයගෙම වැරැද්දක් කියනව නෙවෙයි. ආගම, ජාතිය කියන සංකල්ප මිනිස්සුන්ව වෙන් කරගන්න තියෙන මල විකාර විධියට තේරුම් අරගෙන තියෙන එක තමයි කාගෙත් ප්‍රශ්ණෙ.

මේ කතා කියනකොට ඕගොල්ලන්ට මාව මරන්න හිතෙනව ඇති. මූ මුස්ලිම් මිනිහගෙ පැත්ත අරන් කියල හිතෙනව ඇති. එහෙම එකක් නෑ. මේ කියන ටික උන්ටත් අදාලයි. දැන් මෙතන ඉන්නෙ සිංහල මිනිස්සු නිසයි මේක කියන්නෙ. මේ යන විධියට ගිහින් ආයෙත් රටේ මිනිස්සුන්ගෙ ලේ හැලෙන මට්ටමකට ආවොත් ඒ වැරැද්දට අහුවෙන්න එපා කියන පණිවිඩේ විතරයි මට දෙන්න ඕන.

අපි හිතමු එහෙම කලා කියලා. මුස්ලිම් මිනිස්සුන්ව පන්නලා දැම්මා. දැන් උනුත් නෑ. හැබැයි දැන් ඊළඟට ක්‍රිස්තියානි කාරයො ඉන්නවා. උනුත් වෙන ආගමකනේ. ඊටපස්සෙත් ආයේ ඕක රිපීට් වෙන්නේ නැද්ද. ඊට පස්සේ ඕගොල්ලෝ ඔය හිතන් ඉන්නවා වගේ හෙන සාමකාමී හෙන ආඪ්‍ය වෙච්ච ආශ්චර්යය එයි කියලා.. හෙහ්..!!



ඇනුවල් එකමස්ථාන ට්‍රිප් එක

දැන් ආශ්චර්යේ ලණුව කෑවනේ එක පාරක් නේ? ඒ ලණුව අපට මතක කාලේ එක පාරයි කෑවේ. ඒත් ඇත්තට ඉස්සර ඉඳන්ම කාපු ලණුවක් ඒක. ඒ උනාට අපට මතක ඉතිහාසේ තියෙන්නේ උපරිම අවුරුදු 20ක් 30ක් විතරනේ. ඊට එහා මතකේ ඉන් ඩීටේල් නැහැනේ. අවුරුදු 30ක මතකෙනුත් අපිට කොච්චරද හරියට මතක? බොහොම පොඩ්ඩයිනේ. ඉතිං මේ දන්න කාලේ තියන දේවල් වලින් අපි හිතන්නේ නැතුව මහා පරිමාණෙන් හිතලා වැඩක් නෑ. මතක කාලෙ වෙලා තියෙන දේවල් දැක්කම හොඳට තේරෙනවා වෙන්නේ මොකක්ද කියලා ඕන මනුස්සයෙක්ට. අපි හැම තිස්සෙම ඇන්දෙනවා ගොනාට වගේ. කවුරු හරි කියන දෙයක් විශ්වාස කරගෙන අපි ඇත්ත ප්‍රශ්නේ අමතක කරලා බොරු ප්‍රශ්ණ ටිකක් ඔළුවට දාගෙන දුක් විඳිනවා.

අපේ ඇත්ත ප්‍රශ්නේ ඕක නෙවෙයි. අපි කාගෙත් ඇත්ත ප්‍රශ්නෙ ජීවත් වෙන ප්‍රශ්ණේ. කොහොමද ජීවත් වෙන්නේ. කොහොමද අපි ජීවත් වෙන ක්‍රමේ ලස්සන කරගන්නේ? මිනිහෙක් දියුණු වෙනවා කියන්නේ අර අපි සාමාන්‍යයෙන් කියන්නෙ ආඪ්‍ය වෙච්ච ජීවිතයක් ගත කරන්න පුළුවන් තත්වෙකට එනවා කියලා. අන්න ඒකනේ. වැඩිපුර වැඩ කරන්න ඕනේ නෑ. වැඩ කරන්නෙ ප්‍රමාණවත් ගාණකට. එහෙමනේ අපි කියන්නේ. වැඩිපුර අපි ආදරේ කරන මිනිස්සුත් එක්ක ඉන්න පුළුවන්. ළමයි එක්ක ඉන්න පුළුවන් අම්මලා තාත්තලා එක්ක ඉන්න පුළුවන්. අපිට යාළුවෝ එක්ක ට්‍රිප් එකක් යන්න පුළුවන්. අපට විවේකයක් හදා ගන්න පුළුවන්කමක් ලැබෙනවා. ඒකට සල්ලි ටිකක් ඉතිරි කරගන්න එකත් අමාරු වැඩක් නෙවෙයි. ජීවිතේ දැනට වඩා එන්ජෝයි කරන්න පුළුවන්. දැන් අපි ගෙවන ජීවිත එහෙමද? විනෝදය කියන්නේ මොකක්ද? විනෝදය කියලා ඔයාලා දන්නේ රෑට ගිහිං චංගුමී බලන එක. අර කතා ටික බලන එක ඒක තමයි විනෝදේ. මිනිස්සුන්ට කොච්චර දේවල් කරන්න පුළුවන්ද?

මිනිස්සුන්ට කරන්න කොච්චර දේවල් තියෙනවාද? ෆිල්ම් බලන්න යනවා. මිනිස්සු ට්‍රිප් යනවා. ට්‍රිප් කියන්නේ එසේ මෙසේ ට්‍රිප් නෙවෙයිනේ මිනිස්සු යන්නේ. ලොකු ට්‍රිප් යනවා. රට වටේ යනවා. එහෙම යන්න පුළුවන්නෙ නේ අපිට? අඩු තරමේ අවුරුද්දකට ට්‍රිප් දෙකක් යන්න පුළුවන්. නමුත් ගිහින් තියෙනවාද එහෙම? ඕගොල්ලෝ ට්‍රිප් ගියත් කරන්නේ කොළඹ හරි නුවර හරි ගිහින් ඔය ශොපින් කරලා එන එක. කතරගම හැම අවුරුද්දෙම යනවා. සිරිපාදෙ යනවා. ඕව තමයි ට්‍රිප්. ඊට වැඩිය දේවල් තියෙනවා. අපි පුංචි කාලේ කොච්චර දේවල් කරාද? අපි ස්වභාවික පරිසරයත් එක්ක කොච්චර ගැවසුනාද? ලංකාවේ කොච්චර තැන් තියනවාද බලන්න යන්න? අපි හැමදාම එක්කෝ අනුරාධපුරේ යයි එක්කෝ පොළොන්නරුවේ යයි. ඊට වැඩිය කොච්චර තැන් තියෙනවාද ? මම ගිහිල්ලත් නෑ. මේ මල ඉලව් කියෙව්වට මම ඕගොල්ලගෙන් වැඩි වෙනසක් නෑ. නමුත් මගේ අදහස තියෙන්නේ එහෙම යන්න ඕන කියලා. අඩු තරමේ එහෙම විවේකයක් හදා ගන්න ඕන කියලා. අඩු තරමේ අවුරුද්දට තුන් පාරක් කොහේ හරි යන්න ඕන කියලා. ගෙදර මිනිස්සු එක්ක නැත්තං යාළුවෝ ටිකක් එක්ක.



සුපර් කොලිටි ජීවිතයක්

මම හිතන්නේ නෑ එහෙම ගොඩක් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත වල තියෙනවා කියලා. පවුල් පිටින් යන ට්‍රිප් බොහොම කලාතුරකින්නේ තියෙන්නේ නේ? ඉතිං අපිට එහෙම තත්වෙකට එන්න පුළුවන්. යන එක ප්‍රශ්ණයක් නොවෙන්න. ඒ ගියායින් පස්සේ ඔෆිස් එකෙන් කෝල් කරලා අරක තියෙනවාද මේක තියෙනවාද කෝ මේක ඇයි කරලා නැත්තේ? යතුර තියලා ගියේ නැද්ද? ඔහොම අහනවා නම් ඒකේ වැඩක් නැහැනේ නේ? ඉතිං අපිට එහෙම ක්‍රමේකට යන්න පුළුවන්. ඒක තමයි එක විධියකට ශිෂ්ඨත්වය කියන්නේ. මිනිස්සු දියුණු වෙනවා. මිනිස්සුන්ට හොඳට කෑම බීම තියෙනවා. පෙරේතකමට පිරෙන්න කනවා නෙවෙයි. කන්න බොන්න තියෙනවා ප්‍රමාණවත් විදියට. මිනිස්සුන්ට දුක් විඳින්න දෙයක් නෑ. ට්‍රිප් එකක් යන්න තමන්ගේ වාහනයක් තියෙනවා. ඒ කියන්නෙ සාමාන්‍යයෙන් අවුලක් නැතිව අනිත් මිනිහ ගැන ප්‍රශ්ණයක් නැතිව හැමෝටම වැඩ කරන්න වගේම විනෝදෙන් ඉන්න අවස්ථාවක් තියෙනවා. මම කියන්නෙ එහෙම තත්වයක්!

දැන් අපි ගත්තොත් මේක බෙදිලා අවුලක් වෙලානේ තියෙන්නේ. එක කොටසකට තියෙන ඔක්කොම ටික තියෙනවා. උන්ට වැඩියත් එක්ක තියෙනවා. උන් එවාගෙන් පිස්සු කෙලිනවා අම්බානෙකට. කාර් රේස් යනවා. තව කොටසක් ඉන්නවා ඇති මගුලක් ඇත්තෙම නෑ. වැඩිය ඕනේ නෑ අපිවම ගන්න. මෙතන ඔය වෙනස ඇයි වෙලා තියෙන්නේ නේ? ඔය වෙනස වෙලා තියෙන්නේ අපි හැමදාම ඇන්දෙන හින්දා. අපි කවදාවත් ඇත්ත ප්‍රශ්ණේ තේරුම් ගන්නේ නෑ. අපිට තියන ප්‍රශ්ණ අපි තේරුම් ගන්නේ නෑ. ඒක නිසා හැමදාම වෙන්නේ ලොකු මිනිස්සු ටිකක් එකතු වෙලා නැති මනුස්සයව පාගලා දාන එක. මම කියන්නේ නෑ අද ඊයෙ වුණා කියල. ඕක හෙන කාලෙක ඉඳන් ලෝකේ පුරාම එහෙමයි. ඒක යම් තරමකට තියෙන්නත් ඕන කියල මට හිතෙනවා. ඕකට අපි කියන්නේ 80-20 තියරිය කියලා. දැන් නම් ඒක වෙනස් වෙලා 90-10 තියරි කියලා එකක් වෙලා තියෙන්නේ. ඒ කියන්නේ එක රටක මිනිස්සු ප්‍රතිශතයෙන් 90%ක් අතේ 10%ක සල්ලි ප්‍රමාණයක් විතරයි තියෙන්නේ. සල්ලි වලින් 90%ක් තියෙන්නේ මිනිස්සුන්ගෙන් 10%ක් අතේ. සල්ලි වලින් සීයට දහයක් තමයි 90%ක් මිනිස්සු අතරේ බෙදිලා තියෙන්නේ. දැන් ඕකනේ වෙලා තියෙන්නේ. එක කොටසක් ඉන්නවා ඒගොල්ලන්ට තියෙනවා සල්ලි ඕන තරම් තියෙනවා. තව හෙන ගොඩක් මිනිස්සු ඉන්නවා ඒගොල්ලන්ට චුට්ට චුට්ට සල්ලි තියෙන්නේ. ඒක එහෙම වෙන එක අවුල්නේ. ඒක එහෙම වෙලා තියෙන්නේ ඇයි? අපි ඒ ප්‍රශ්ණ වෙනුවෙන් කතා කරන්නේ නැති හින්දා. එහෙම්මම කියන්නත් බෑ එක අතකට. වැඩ කරන මිනිස්සු, සල්ලි හොයන්න උවමනා මිනිස්සු අර 90% ගොඩේ ඉඳන් 10% ගොඩට යනවා. වැඩ නොකරන කම්මැලියොත් මේකෙන් වාසි ගන්න යයි අන්තිමට.



හලාල් අමාත්‍යංශය

මෙහෙම දේවල් ගැන කතා කරද්දි එහෙම ඇත්තටම කරන්න පුළුවන්ද කියලත් සැක හිතෙනව. මොකද අපි කවදාවත් එහෙම ආර්ථික පරිසරයක ජීවත් වෙලා නෑ. ඒක එක පාර වෙන්නෙත් නෑ. වුණත් එක ස්ථාවරයක තියෙන එකකුත් නෑ. කොහොම නමුත් ඇත්ත ප්‍රශ්ණෙ තේරෙණකල්, ඒක ගණන් නොගන්න කල් බහුතරයකට හැමදාම කම්මුලේ අත ගහගෙනයි ඉන්න වෙන්නේ. මමත් එහෙම තමයි. මම ඕගොල්ලන්ගෙන්, අනිත් මිනිස්සුන්ගෙන් ගැලවිලා කියනවා නෙවෙයි. නමුත් මම කතා කරනවා ඒක ගැන. මිනිස්සුන්ට ඒ ගැන කියලා දෙනවා. උඹලා මෙහෙම කරොත් එහෙම මෙහෙම වෙනවා කියලා. කතා කර කර ඉඳලත් හරි යන්නෙ නෑ හැබැයි. නමුත් ප්‍රශ්ණ ගැන අවබෝධයක් තියෙන සමාජයක් ඒ ප්‍රශ්ණ වලට සංවේදී මිනිස්සුන්ව පාලකයො විධියට පත් කර ගනියි.

දැං එතකොට හලාල්! දැන් ඔතන තියෙන්නෙත් ඕකෙම වෙන ප්‍රශ්ණයක් විතරයි. මොකද මෙච්චර දවසක් කිසි ප්‍රශ්ණයක් නැතුව ඕගොල්ලෝ හලාල් කෑවා නම් දැන් මොකද මේ කලබල වෙලා? හලාල් කියන්නේ එක විධියකට වලංගුයි කියන එක. ඒ කියන්නේ ඒක කෑමට සුදුසුයි කියන එක. ඒ අදහසම හෙන මොංගල් එකක් තමයි. නමුත් කෑමක් හදන කොලිටි එක ගැන ගත්තම හලාල් කන එක හලාල් නැති ඒවා කනවට වැඩිය ආරක්ෂා සහගතයි. මොකද ඒවා හදන්නේ මොනයම් හෝ ආගමකින් වලංගු ක්‍රමයකට. මොන ආගමකවත් උනත් ඒවා වැරදියට හදන්නේ නැහැ නේ. ඉස්ලාම් ආගම කියලා ඒවා ඒගොල්ලෝ මිනිස්සුන්ට අජීර්ණ වෙන විදියට හදන්නේ නැහැනේ නේ? එගොල්ලෝ හලාල් කියලා ඒකට වස දාන්නේ නැහැ නේ. ඒගොල්ලෝ යම් තත්වයක් බලාපොරොත්තු වෙනවා. මේවා හදනකොට මේවා තියෙන්න බෑ. මේවා මේ විදියට මේ කොලිටීස් වලින් තියෙන්න ඕනේ. ඒ වගේ තියරි ටිකක් තමයි ඒවායින් බලන්නේ. ඇත්තට ඒක රජයකින් කරන්න ඕන වැඩක්. මම කියන්නෙ හලාල් ගහන එක නෙවෙයි. ඒ තත්ත්වෙ නිෂ්පාදනවල තියාගන්න එක චෙක් කරන එක. එහෙම වුණොත් ඒකට වෙන අමාත්‍යංශ පිහිටුවලා ඇමතිලා පත් කරලා තව ටිකක් මණ්ඩලේ වැඩි කර ගනියි අපේ අයියලා.

ආගමික අර්ථයෙන් හලාල් කියන්නෙ මෙලෝ වැඩක් නැති අදහසක්. මුස්ලිම් මිනිස්සු ඌරව නොකා අනිත් සත්තු කනව වගේම බූරු අදහසක්. ඒ ගැන ඕගොල්ලෝ එක එක පැති වලින් අහපුවනේ කියන්නේ. මමත් අහපුව තමයි කියන්නේ හැබැයි හොයලා බලලා කීප දෙනෙක්ගෙන් අහලා. මොකද මේ එක්කෙනෙක්ගෙන් දෙන්නෙක්ගෙන් අහපුවම කියන්නේ ඒගොල්ලෝ හිතන් ඉනන් ඒවනේ. මමත් දැන් කියන්නේ මම කියවපු දෙයක් නේ. මටත් තාම කවුරුවත් හරි ඩෙෆිනිෂන් එකක් දීලා නෑ හලාල් යනු මේකයි කියලා. මුස්ලිම් මිනිහෙක්ගෙන් ඇහුවොත් ඌත් ෂුවර් දන්නෙ නෑ. උං දන්නෙ පොතේ තියෙනවා අපිත් කරනවා කියන්න විතරයි. අර දෙන දේ කාල වෙන දේ බලාගෙන ඉන්න හොඳම මොඩල් එකේ කට්ටියනෙ ඒ අය. ප්‍රශ්ණ කිරීම් නෑ. හරියට අපි වගේම තමයි නේද?



වේදනා නොදී මැරූ ඌරු මස් හොදී

මේ ගැන වඩා විශ්වාසනීය මනුස්සයෙක් මට කියපු විධියට හලාල් කියන්නේ ඕනෙම දේකදි ඒකේ වලංගු කම චෙක් කරන එක විදියක් SLS වගේ එකක් කියලා. SLS වල වෙන වෙන තියරි ටිකක් බලන්නේ. මේකේ බලන්නේ වෙන තියරි ටිකක්. කෑම සම්බන්ධයෙන් ගත්තොත් ඒක කෑමට සුදුසු ද වගේ එකක්. සතෙක් මරණ එකක් ගත්තොත් එහෙම, සතෙක් මරණවා කියන්නේ මොනා උනත් උගේ හිතේ කෝපයක් එනවා. ඒ කෝපයත් එක්ක සතා මැරුවොත් පස්සේ සතාගේ ලේ වලට ඒ කෝපයෙන් එන හැඟීමෙන් යමිකිසි විදිහේ වැරදි බලපෑමක් එන්න පුළුවන්. සතා කෝපයෙන් මැරුණා කියන්නේ ඒ සතාගේ ලේවලට යම්කිසි විසක් එකතු වෙන්න පුළුවන්. අපි දන්නේ නෑ අපිට ඔප්පු කරන්න බෑ ඒක. විද්‍යාවෙන් ඔප්පු කරන්න බෑ. මටත් මුලින් ඇහුවම මඤ්ඤං වගේ. නමුත් අපි එහෙම හිතනවා. එහෙම වෙන්න හැකියාවක් තියෙනවා කියලා. ඉතිං හලාල් වලදි ඒක එහෙම නොවෙන්න ඒ වේදනාව, මර‍ණ භය කියන එක අවම වශයෙන් දැනෙන විදියටලු මරන්නේ. මම දන්නේ නෑ. ඒ මම අහපු කතාවක්. ඔය වීඩියෝවල නං එහෙම පේන්නෙ නෑ. අනික වේදනාවක් නැතිවෙන්න බෙල්ල කපනව කියන්නෙ මල විකාරයක්. කොහොම වුණත් ඒ විදියට තියෙන කෑම කන එක අපිට අනිත් කෑම කනවාට වැඩිය හොඳ වෙන්න පුළුවන්.

මම කියන්නෙ ඒක නෙවෙයි. ඔය ඉලව්ව අවුරුදු දාස් ගාණක් තියෙන එකක්. ලංකාවෙත් අපි දැන දැන ඕක මතක කාලෙ ඉඳන් තියෙන්න ඇති. හැබැයි ඔය හලාල් ප්‍රශ්ණේ දැන් ඇදිලා ආවේ මිනිස්සුන්ගේ ඡන්දේ ගන්න බලාගෙන. එහෙම නැත්තං අර නාට්‍ය මාලාවෙ තව එකක්. අර ඕගොල්ලන්ගෙ සේනාවෙ යුනිෆෝම් කාරයන්ට පාර්ලිමේන්තුවට යන්න ඕනේ හින්දා. ඒගොල්ලෝ ඇවිල්ලා කතන්දරයක් හදලා දැම්මා එළියට. අපේ මිනිස්සු ඇන්දුනා. දැන් ඊළඟ ඡන්දෙදි ඒගොල්ලෝ ඡන්දේ අරන් ඇතුලට යනවා. ඕගොල්ලන්ට හුළං! ඔගොල්ලන්ට ගෙදර ගිහිල්ලා අර ටීවි එකේ යන චංගුමී බල බල ඉන්න පුළුවන්!

මට හිතෙන්නෙ ඔය ජාතීන් අතර යුද්ධ තව අවුරුදු සීයක් දෙසීයක් යද්දි නැති වෙයි. මොකද දැන් ලෝකෙ එක ගාණට දැනුම ව්‍යාප්ත වෙනවා. තොරතුරු ව්‍යාප්ත වෙනවා. දැන් ඔය ඉන්ටර්නෙට්වලත් මිනිස්සු ජාති බෙදිල ගහගත්තට ඒ උන් සංක්‍රාන්ති කාලෙක ඉන්න නිසා. තව කාලයක් යද්දි ඉපදෙන උන්ට ඔයිට වඩා වැඩ තියෙයි. අන්තිමේදි තාක්ෂණය මිනිස්සුන්ව එකතු කරයි. සමහර විට මට එතනදි පොඩ්ඩක් වැරදිලා වෙන්න පුළුවන්.

සමහර විට මේ මුළු බයිලාවම මට වුණ මහම මහ වස වැරැද්දක් වෙන්න පුළුවන්.


..........

පිස්සා කතාව නතර කලා. නදීකා හිටියෙ කම්මුලේ අත් දෙක ගහගෙන කතාව අහගෙන. එයා පිස්සාව නිවැරදි කලා.

'අයියෙ චංගුමී ගිය සතියෙ ඉවර වුණා...'