Showing posts with label books. Show all posts
Showing posts with label books. Show all posts

Tuesday, 4 July 2023

කේ.කේ. සමන් කුමාරගේ මාක්ස් ලයිව් ඉන් ශ්‍රී ලංකා පොත ගැන අදහස්


 

ස්පොයිලර්ස් සහිතයි.
පොතේ විවරණයක් නොව, කියවද්දි හිතුන එක එක ඒවායි.

කේ.කේ. සමන් කුමාරගේ පොත් අතරින් මම කියවල තියෙන්නෙ පිණි අහුරක් ඉහිරුණා පොත විතරයි. ඒක 2002/3 කාලෙ විතර අරන් ඒ කාලෙදිම කියවපු එකක්. 2002/3 කියන්නෙ මං දැන් හිතන විදිය ගත්තම ළදරු කාලයක් වගේ කියල දැන් හිතුණ වුණත් සහ ඒ පොත සහමුලින්ම මට තේරුණේ නැතත් මං ඒ පොතට සහ ඒකෙ තිබුණ විවෘත ගතියට ඒ දවස්වලත් කැමති වුණා. ඒත් ඊට පස්සෙ සමන්ගෙ පොතක් මම කියවල නැහැ මේ වෙනකල්. ඒකට හේතුව මම කියවන්නෙක් නොවී හිටපු කාලයක් තිබුණ නිසයි. පොමා ගොර්දයෙව්, දනිලොව් නම් වියෝලා වාදකයා, ඔවුන් යුධ වැදුනේ මව්බිම වෙනුවෙනි පළමු වෙළුම වගේ පොත්වලින් පස්සෙ තමයි මම කියවන එක නතර කළේ. ඔය දෙදාස් මුල් කාලෙදිම. ඒව මට තේරුණේ අසාර්ථක පරිවර්තන විදියට. මොකද පෙරළුෑ නැවුම් පස, සියක් වසක හුදකලාව, ලොලිටා වගේ අති විශිෂ්ට පරිවර්තනයන් කිහිප වරක් කියවලා පරිවර්තනය ඉතාම රසවත්ව කල හැකියි කියල හොඳටම දැනිල තියෙද්දි ඊට වඩා රසයෙන් අඩු පොත් කියවන්න ඉබේම මැලි වුණා. පොත් ගෘප්වල වරින් වර ඉස්මතු වුණ පොත් රැළි ගැන හොඳ අදහසක් මට තිබුණෙ නෑ වගේම ඒවයේ නිතර කතා කරපු ගුරු ගීතය වගේ පොතක් මට නිරස වීම නිසාම පොත් ගෘප්වල නිර්දේශත් මග ඇරලා තමයි හිටියේ. ඒ එක්කම චිත්‍රපටිවලට ඇබ්බැහි වීමත් පොත් කියවන්නෙක් නොවී ඉන්න හේතු වුණා.

වරින් වර පොතක් දෙකක් කියෙව්වත් මං ආයෙත් නිතරම පොත් කියවන්නෙක් වෙන්නෙ දෙදාස් දහ නමයෙන් පස්සෙ. කාර්යාලීය ප්‍රවාහන සේවය නිසා යන එන ගමන් පැයක දෙකක විතර කාලයක් දවසකට කියවන්න පුළුවන් වුණා. දැන් බොහෝ විට මම සමාන්තරව පොත් දෙකක් කියවනවා. හැබැයි දැන් නව කතාවක් කියවන එකෙන් මට ප්‍රහර්ෂයක් දැණෙන්නෙ නැති තරම්. දැන් ගොඩක් වෙලාවට යම් විෂයන් සම්බන්ධයෙන් ලියවුණු පොත් පමණක් කියවීමේ නැඹුරුවක් තමයි තියෙන්නේ. නව කතාවක් කියවන්න ඒක අති විශේෂ එකක් වෙන්නම වෙනවා. එහෙම නැත්තං සංකීර්ණ පොතක් කියෙව්වට පස්සෙ ඔළුවට පොඩි නිදහසක් දෙන්න කියවන සරළ පොතක් විදියට නව කතාවක් තේරෙන්න පුළුවන්. එහෙම සරළ විකල්පයක් විදියට තෝරගත්තත් සමන්ගෙ පොත සංකීරණද සරළද කියන එක පැහැදිළි නෑ.

කොහොම වුණත් පාට්නර් පොත් පෙරේතියක් නිසාම සමන්ගෙ පොත් කීපයක්ම අපේ අල්මාරියේ තිබුණා. මහිලාවංශය ලෝන්ච් එකේදි සමන්ගෙ අත්සනින්ම පොතක් ගන්න පුළුවන් කියල මාව ඇදගෙන ගියේ රචියා. ඒකත් අලුත් පිටම තැන්පත් වෙලා තිබුණා. ගුඩ්රීඩ් එකේ කියවීමට බලාපොරොත්තු වෙන පොත් ලිස්ටෙකට දාගත්ත පොත් එකින් එක කියවන ක්‍රියාවලියෙ හිටියත් සමන්ගෙ පොතක් කියවන්න ඕන කියල හිතෙන්නෙ පොර සන්නස්ගල එක්ක කරපු ඉන්ටවිව් එක ඇහුවට පස්සෙ.

සර්පයාගෙ පොතක් කියන්නෙ වෙනස් අත්දැකීමක් බව මම කියන්න ඕන නැහැ. ඔහුව කියවන්න පටංගන්නෙම මොකක් හරි තව ලේයර් එකක් දෙකක් යටින් තියෙනවද කියන අදහසත් එක්ක. නමුත් එහෙම මහ ලොකු එකකුත් නෑ කියලයි මට දැන් හිතෙන්නේ.

සමහර විට වෙන කෙනෙක්ට 'මාක්ස් ලයිව් ඉන් ශ්‍රී ලංකා' කෙටි කතාවක් වෙන්න පුළුවන්. සර්පයා ඒක අදිනවා සෑහෙන්න ඇදිල්ලක්. හොඳ ලිවිලිකාරයෙක් වෙන්න ඒ හැකියාව ඕන. ඒකෙදි වට පිටාවෙ තියෙන සමහර දේවල් මතු වෙනවා. සමහර ඒවට වදිනවා. සමහර ඒව කුඩු වෙලා විසි වෙනවා.

පොත ඇතුලේ ගලාගෙන යන ගැහැණු පිරිමි සංවාදය ඉවර වෙන එකක් නෙවෙයි. ඒක තමයි මට ඒකෙ තියෙන ආකර්ශනීයම සංවාදය. ඒක අපි කොයි තරම් සංවාද කලත් එක පාර්ශවයකටවත් අනෙක් පාර්ශවය තේරුම් නොයන සංවාදයක්. සංස්කාර සහ ධර්මතා ගැන කතාව අස්සේ යන්න පුලුවන් උපරිමය කොහෙද? සංස්කාර කියන්නෙ අපි නිෂ්පාදනය කරගත්ත තත්වයන් (හදාගත්තුවා) විදියටත්, ධර්මතා කියන්නෙ ස්වභාවයෙන්ම ඇති වී තියෙන තත්වයන් විදියටත් තේරුම් ගත්තොත් ගැහැණියගේ ධර්මතාවයන් තියෙන්නෙ ගැහැණියගේ සංකේත ලෝකයෙනුත් බැහැරින්ද කියන ප්‍රශ්නය එනවා. ඒ කියන්නෙ එයාලත් තාම එයාල කව්ද කියන එක දන්නෙ නෑ.

මේ ඉදිරි අදහස් ටිකට කාලාන්තරයක් තිස්සෙ කියවල තියෙන දේවල් එකතු වෙලා තියෙනවා. ඒ කාලෙ මේ දේවල් කියෙව්වෙ කිසිම තේරුමක් නැතුව. නමුත් කාලාන්තරයක් එක්ක සමාජය අස්සෙ විවිධ ගෑණු පිරිමි ඇසුරු කරද්දි ඒ කියවපු ඒවායින් ඇත්ත කියල තේරෙන දේවල් ටිකක් තියෙනවා. ඉතිං මම මේ කියන්නෙ මට තේරෙණ ටික. කිසිම පර්ෆෙක්ට් අදහසක් ලෝකයේ නැති නිසා වඩා නිවැරදියි කියල මට කල්පනා වෙන දැනුමකින් මේවා අනාගතේදි ප්‍රතිස්ථාපනය වෙන්න පුළුවන්.

අපි දන්නවා අපිට තවත් කෙනෙක්ට යමක් තේරුම් කරවන්න ඒ කෙනා නොදන්න භාෂාවකින් බෑ. අපි කෙනෙක්ට කියනවා "ඔයා එන ඉරිදා උදේ අටට නුගේගොඩ බෝ ගහ ගාවට එන්න" කියලා. ඒක අනිත් කෙනාට තේරුම් යන්න නම් එයා ඔයා කියපු වාක්‍යයේ හැම වචනෙකම ඔයා අදහස් කරපු තේරුම දැනගන්න ඕන. ඒ වචන දෙන්නටම වැටහෙන පොදු වචන සෙට් එකේ තියෙන්න ඕන. එකක් හරි මිස් වුනොත් හමුවීම මඥ්ඥං වෙන්න පුළුවන්. එන ඉරිදා, උදේ අට, නුගේගොඩ, බෝ ගහ කිව්වම වෙන ගහක පටලා නොගැනීම වගේ හේතු ගොඩක් ඒකට තියෙනවා. ඔය ටිකට පොදු අර්ථ ටිකක් තියෙනවා වගේම ඒ අර්ථ ටික එකම තේරුමෙන් ඔයත් එයත් එක වගේම දන්නවා වෙන්න ඕන.

අවකාශයේ අදහස් තියෙනවා. ඒ අදහස්වලට හැමෝටම ඇක්සස් තියෙනවා. භාෂාව කියන ශබ්ද මාලාවලින් ඒ ඒ අදහසට ගැලපෙන වචන නිර්මාණය වෙලා තියෙනවා. ඔයා ඔයාගෙ අදහසට ගැලපෙන වචන ටිකක් අරන් අකුරු විදියට ගලපලා අනිත් කෙනාට පෙන්වනවා. එයත් ඒ අකුරු කියවලා ඒකට අදාල වචනවලට අදාල අදහස අර අවකාශයෙන් තේරුම්ගන්නවා. මේ ක්‍රියාවලියෙදි දෙවෙනි පුද්ගලයාට මොකක් හරි වචනයකට අදාල අදහසට ඇක්සස් නැත්නම් (එයා ඒ වචනේ තේරුම දන්නෙ නැත්නම්) එයාට පණිවිඩය තේරෙන්නෙ නෑ. භාෂාව කියන්නෙ අදහස් ඩිලිවර් කරන ක්‍රමය තමයි. ඒත් අපි කී දෙනෙක් තමන්ගෙ මව් බාසාවවත් හොඳින් ප්‍රගුණ කරල තියෙනවද? ඒ නිසා භාෂාව ගැන දැනුවත්කම අදහසක් ඩිලිවර් කරද්දි ඉතාම වැදගත් වෙනවා. පාර්ශව දෙකකට යමත් තේරෙන්න නම් ඒ දෙන්නටම කොමන් භාෂාවක් තියෙන්නම වෙනවා. ඒ වගේම ඒ කොමන් භාෂාව සහ අදාල පාර්ශව භාවිතා කරන මුල් භාෂා අතර වචනවලට නිශ්චිත තේරුම් තියෙන්නම වෙනවා.

ලෝකයේම පිරිමි සහ ගැහැණු හිතන විධි ගත්තම ඒ ක්‍රම දෙකකට බවත් (ප්‍රධාන ක්‍රම දෙකක් කියලයි හිතන්න වෙන්නේ. ගැහැණු පිරිමි අන්ත දෙකට අයිති ප්‍රධාන ක්‍රම දෙකයි. ඒ දෙක මැද ලොකු පරාසයක භාෂාවල් ඇති), ඒ ක්‍රම එකිනෙකට සංකල්පීය තලයේදිම වෙනස් නිසා ඒවා මොනවද කියල අනිත් පාර්ශවයට තේරුම් කරවන්න පුළුවන් පොදු භාෂාවක් ඕන බවත්, මෑතක් වෙනකල්ම මේකට පොදු භාෂාවක් කියල තියෙන්නෙ පිරිමි භාෂාවම බවත්, ගැහැණු හිතන විධිය මෙහෙමයි කියල පිරිමි විසින් පිරිමි භාෂාවෙන් කියල තියෙන කතා සේරම ඇත්තද කියල අපි ආයෙත් හිතන්න ඕන බවත්, ගැහැණු විසින් තමන්ගෙ භාෂාවෙන් කතා කරන්න පටන් අරන් තියෙන බවත් තමයි මම හිතන්නේ. ඒ ගැන තමයි මේ සත දෙක.

කාන්තාවගේ අතීත භූමිකාව වුණේ පවුල නඩත්තු කරන එක. එයාට තිබුණෙ ගෙදර ඉඳන් දරුවො බලාගන්න එක. පවුල වෙනුවෙන් සම්පත් උත්පාදනය කළේ පිරිමියා. ඒ නිසාම පිරිමියා නිවසෙන් පිට රැඳෙද්දි කාන්තාව රැඳෙන්නෙ නිවස ඇතුලෙ හෝ තවත් කාන්තාවන් එක්ක. මේක බොහෝ දුරට සිද්ධ වුණ අපිට පොදුවෙ පිළිගන්න පුළුවන් ඇත්තක් කියල මම හිතනවා.

ක්‍රමයෙන් ලෝකය කාලය හරහා වර්තමානයට එද්දි අවශ්‍ය වෙන අළුත් දැනුම නිපදවන්න සංවාද පටංගන්නෙ පිරිමින් විසින්. මොකද බොහොමයක් බාහිර අභියෝගවලට මුහුණු දෙන්නෙ පිරිමි. එයාල ඒවට උත්තර හොයනවා. සමහර විට ඒවට ගැහැණිය දායක වෙලා තියෙන්න පුළුවන්. එක අතකට එක පාරම ලෝකය පිරිමියාගේ නිර්මිතයක් කියන එකම අසාධාරණ අදහසක්. ලෝකය වෙනස් කරපු පිරිමින් කී දෙනෙක් කාන්තාවන්ගේ නිසා ඒ දේවල් කලා වෙන්න බැරිද? ඒක වෙනම සංවාදයක්. කොහොම නමුත් ප්‍රධාන වශයෙන් ලෝකයේ අළුත් දැනුම නිපදෙව්වෙ පිරිමියා කියල පිලිගත්තම මේ කතාව ගොඩනගන්න ලේසියි. අපි ඒක උපකල්පනයක් කියලා ගත්තත් පසුව ඒක ඇත්ත වෙන්න හොඳටම ඉඩ තියෙනවා. (කාන්තාවන්ට කිසිම ගෞරවයක් නැති එයාල තමන්ගේ අයිතිය බලපැවැත්වෙන භාණ්ඩ විදියට සලකන තනි තනි පිරිමිත්, සංවිධානත් තාම ලෝකයේ ඉතිරි වෙලත් තියෙනවා. මේ උත්තම පුරුෂත්වය තුල කාන්තාවනුත් කැමති යම් ලිංගික සංකේතකරණයක් තියෙනව වෙන්න පුළුවන්. නමුත් ඒක පෞද්ගලිකයි.) කොහොම නමුත් අළුත් දැනුම පිරිමියා නිපදවද්දි ඒ දැනුම සහ දැනුම ඔස්සේ ලෝකයේ වෙන වෙනස්කම් සිද්ධ වෙන්නෙ පිරිමියාට ඕන විධියට. පිරිමි ඔළුවක් ඇතුලෙ. පිරිමියාගේ ආසාව වෙනුවෙන්. බොහෝ විට නොදැනුවත්වම.

පිරිමියා ඒ විධියට ලෝකය නිර්වචනය කරන වැඩේ කරන අතරෙ එයාලා කාන්තාවවත් ඒ ලෝකයට ඇතුලත් කරනවා. නැතිනම් කාත්තාව මේ වගේ කියල තමන් හිතං ඉන්න ආකෘතිය පොදු එක බවට පත් කරනවා. කාන්තාවට අර්ථ දැක්වීමක් දෙන්නෙ පිරිමියා විසින්. තවමත් අපි කාන්තාව කියල පිලිගන්නෙ පිරිමින් නිර්වචනය කරන කෙනෙක්. ඒක බොහොම වෙලාවට කාත්තාවමත් පිළිගන්නවා. ඒක හැර එයාලට විකල්පයක් නැති තරම්. අපි ලිබරල් කියල කාන්තාවන්ම කියාගන්න අවස්ථාවලදිත් බොහොම වෙලාවට වෙන්නෙ ඇයට නොදැනීම තවත් ලෙවල් එකක පිරිමි අවශ්‍යතාවයක් ඉටු කිරීමක්.

හැබැයි ඒ ඇත්තටම කාන්තාවමද? ඇය හිතන විධියට ඇය කවුද? ඇයගේ ආසාව මොකක්ද? ඒව පැහැදිලි නැති දේවල්. සරලවම ගත්තොත් කාන්තාව පැහැදිලිව නිර්වචනය කරන්න පිරිමි නිර්මාණය කරපු භාෂාවකට බෑ. කාන්තාවගේ සාරය පිරිමි ඔළුවට අහුවෙන්නේ නෑ කියල කියන්නෙම ඇගේ සාරය විස්තර කරන්න පිරිමි භාෂාවකට බැරි නිසා. ඒ නිසාම පිරිමි අපි හිතනව කාත්තාවන්ට සාරයක් නැහැ කියල.

හැබැයි දැන් සියවසක විතර ඉඳන් කාන්තාවන් ක්‍රමයෙන් තමන්ව ප්‍රකාශ කරන්න ඔවුන්ගේම භාෂාවක් නිර්මාණය කරගනිමින් ඉන්නව. ඔවුන් ලෝකය තමන්ගෙ භාෂාවෙන් අර්ථ දක්වාගනිමින් ඉන්නවා. ඒ නිසාම ඇය ස්වාධීන වෙමින්, පිරිමියාගේ බලපෑමෙන් මිදෙමින් ඉන්නවා. මේ අර කලින් කියපු ලිබරල් එක නෙවෙයි.

බුකියෙ කීප වරක් ෂෙයා වෙනව දැකපු පෝස්ට් එකක් තියෙනවා.

'පිරිමින්ට මුදල් ලැබුණු විට ඔහු තම ගැහැණියට උපරිමයෙන් සලකයි
ගැහැණුන්ට මුදල් ලැබුණු විට පිරිමියකු අවශ්‍ය නොවන බව ඇයට වැටහෙයි'

මේක බොහෝ දුරට ඇත්ත. ප්‍රශ්නය තමයි මේක දිහා අපි බලන්නෙ ශිෂ්ටාචාරය පුරාම ගොඩනගාගෙන ආපු පිරිමි දැණුමින් වීම. ඒ නිසා මෙහෙම වෙන එක වස වැරැද්දක්ය, සංස්කෘතිය විනාශ වීමක්ය, මිනිස් පැවැත්මට තර්ජනයක්ය වගේ ඒව තමයි එක පාරම කෙනෙක්ගෙ ඔළුවට යන්නේ. නමුත් වැඩේ කියන්නෙ ඔය පෝස්ට් එකේ කියන තත්වය උදාවෙලා තියෙන්නෙ කාත්තාව තමන්ගේ ලෝකය අර්ථ දක්වගන්න පටන් අරන් තිබීම නිසා වීම. ඇය තමන්ගේ වාග් මාලාව අනුව, ඇගේ භාෂාවෙන් ලෝකය අර්ථ දක්වන්න පටන් අරන් තියෙනවා. ඒ ලෝකයේදි ඇයට ඕන මුදල් වෙන්න පුළුවන්. පිරිමි නෙවෙයි වෙන්න පුළුවන්. මුදල් කියන්නෙ මේ යුගයේදි ගැහැණු පිරිමි බේදයකින් තොරව යම් ආකාරයක සතුටක් ලබාගන්න පුළුවන් ක්‍රමයක්. එහෙම නෙවෙයි කියන අය වෙනස් කරන්න පුළුවන් මුදලේ ප්‍රමාණය මත. ඔබට ඕනෑ අසීමිතව මුදල්ද නැත්නම් ඔබටම ගැලපෙන කාන්තාවක්ද කියන ප්‍රශ්ණය ආවොත් ඔබ දෙන උත්තරය මොකක්ද?

කාන්තාවගේ පරම අරමුණ පිරිමියෙකුගේ ආදරය හරි මොකක් හරි ලැබීම කියන එක පිරිමි ඔළුවේ අදහසක්. ඒක කාන්තාවගේ අදහස විය යුතුම නෑ. ඉතිං පිරිමියා පිළිබඳව කාන්තාව තුල තියෙන අදහස වෙනස් වෙමින් තියෙනවා. ඉතිහාසය පුරාම කාන්තාව මත පටවපු පිරිමි බලය දැන් ගිලිහෙමින් තියෙනවා. ඒකට ප්‍රතිචාර දක්වන්නත් අනිත් පැත්තට තල්ලු කරන්නත් ඇය පටන් අරන් තියෙනවා. ඇය ස්වාධීන ජීවියෙක් වෙන්න පටන් අරන් ඇයට ඕන විධියට ඇගේ ලෝකයට අර්ථ දෙමින් තියෙනවා.

මේ නිසාම මානව සම්බන්ධතාවල විලාසය ඉදිරි අඩ සියවස වගේ කාලය ඇතුලත රුදුරු විදියට වෙනස් වෙන්න නියමිතයි. රුදුරු කියල කියන්නෙ අපි උපකල්පනය නොකරන විදියකට. ඒකෙදි අපි අද උත්තම තත්වයන්වල තියල සලකන සංස්කෘතිකමය දේවල් උඩු යටිකුරු වෙන්න ඉඩ තියෙනවා.

ඒ වෙද්දි ගැහැණියගේ භාෂාව තේරුම්ගන්න පිරිමියාට පුළුවන් වෙයි කියල අපට හිතන්න වෙනවා. මොකද මේ වෙද්දි ඒ භාෂාව තේරෙන්නෙ නැහැ පිරිමින්ට. ඒ නිසාම මේ කාලෙ කාන්තාව තමන්ගේ භාෂාවෙන් ඇමතුවම හෝ ක්‍රියා කලාම පිරිමි ගල් වෙනවා. මැරෙන්න යනවා සමහර විට යක්කු වෙනවා. මැරෙන තුරාවට ඔබව පතාගෙන කියලා ටැටූ ගහනවා. තමන්ව අතෑරපු කෙල්ලව හොයන් ගිහින් කරදර කරනවා. මරන්න වුණත් පෙළඹෙනවා. ඒ අර පිරිමි ආධිපත්‍ය අභියෝගයට ලක් වීම නිසයි. කාන්තාව තමන්ට යටත්ව ඉන්න ඕන කියල හිතන පරණ පිරිමි ගතිය නිසයි. දැන් ටික ටික මේ ධ්‍රැව මාරු වෙන්න අරන්. සමහර රටවල මේක අනිත් පැත්තටත් ගිහින් ගැහැණු තනියෙන් ඉන්න උත්සාහ කරද්දි පිරිමි අය ජීවිත කාලෙම එකට ඉන්න ගැහැණු හොයන් ආසියාවට එනවා කියලා අපේ මස්සිනා බන්දුෂා ළඟදි පාට්නර්ට කියල තිබුණා. එහෙම මාරු වෙන්න පුළුවන් ඉතිං. කොහොම නමුත් ඉදිරියේදී යම් කාලෙක මේක සෑහෙන්න සමතුලිත වෙයි. සමාජයේ සාරධර්ම කියන ඒවා වෙනස් වෙයි. වෙනස් වීම නතර වෙන එකකුත් නෑ ඉතිං.

සමන්ගෙ පොතේ ඔය ධර්ම කතිකාව ඇති වෙන්නෙත් ඒ අවුල විසඳගන්න ඕන නිසයි. තවමත් මම කියවල තියෙන සහ සමාජය තුල ප්‍රදර්ශනය වෙන තත්වයන් මත තීරණය කළොත් කාන්තාවන්වත් එයාලගෙ භාෂාව හරියට අඳුරගෙන නෑ. ඒක නිසා අපි පොදුවේ කියන්නේ කාන්තාවගේ ආසාව එයාලවත් දන්නෙ නෑ කියල. මම හිතන්නෙ එයාලගේ ආසාව තේරුම්ගන්න ඕන කරන භාෂාව පිරිමි විසින් නිර්මාණය කරල නෑ. ඒ නිසා පිරිමි භාෂාවක් ඇතුලේ ගැහැණුන්ගෙ ආසාව විස්තර කරන්න වචන නෑ. ඒ වචන පිරිමින්ට හදන්න බෑ. ඒත් මේ වෙනකොට වෙනස ආරම්භ වෙලා තියෙනවා. භාෂාවෙන් කෙසේ වෙතත් ක්‍රියාවන්වලින් ගැහැණිය පිරිමියාගේ ග්‍රහණයෙන් මිදෙමින් ඉන්නවා. ඒ්ක භාෂාවෙන් තේරුම් ගන්න අපට සෑහෙන්න කාලයක් යයි.

පොතේ ඡේද අස්සේ යටින් උඩින් සහ සමාන්තරව යන කොමඩික් ෆීලිං එක තමයි පොතට මාව රඳවපු සාධකය. ඒක හිනාව හාස්‍යය නෙවෙයි. බකස් ගාල ගිහින් ඉවර වෙන හිනාවකට වඩා කට කොනකට නැගෙන මන්දස්මිතියක් සෑහෙන්න කාලයක් රඳවල තියන හාස්‍යයක්. උපහාසයක් අපහාසයක් සේරම එකතු වුන හැඟීමක්. ලංකාවෙ ස්ටෑන්ඩ් අප් කොමඩිවලට හිනා යන්නෙ නෑ කියන මිනිස්සු ගොඩකට මේ වැඩේ කොහොම තේරෙයිද කියන අවුල මට ආවා ඉතිං. එයාල කොහොමත් සමන්ව කියවනව වෙන්න බෑ.

පොතක් කියවීම කියන්නෙ ගනු දෙනුවක්. පොත කියවීම සඳහා සන්තක කරගැනීමට දරණ වියදම හෝ වෑයම, කියවන්න වැය කරන කාලය වගේ දේවලට සාපේක්ෂව පොත විසින් කියවන්නාට යමක් ලබා දෙන්න ඕන. ඒක සංතෘෂ්ටියක්, දුකක් ආදී වෙන් කරගන්න පුළුවන් ඕනම හැඟීමක් හෝ කීපයක් වෙන්න පුලුවන්. මේ පොතෙන් දැනෙන එකට එහෙම වචන නෑ. මංමුලා වෙලා යාම කිව්වොත් සමහර විට හරි ඇති. හැබැයි රෑ වෙනකල් හිටියොත් එළියක් හොයාගන්න පුළුවන්. හදිසි නම් ගහකට නගින්න පුළුවන්. ඒ දෙකටම ඔබට පුහුණුවක් ඕන.

අපිට ඇත්තක් ඕන. පට්ට ඇත්ත කතා ජනප්‍රියයි. ඒත් ඇත්තත් සිහිනයක් අතර සිද්ද වෙන ගනුදෙනු ටික වෙනුවෙන් ඉඩක් ඕන. ඒක උවමනා කෙනෙක්ට පොත හොඳට සෙට් වෙන්න පුළුවන්.

අපි දකිනවා සමහර විචාරවලදිත්, බුකි හෑලිවලත් සමහර අය වටේ යනවා. සර්වජන ෆේස්බුක් එකේ සමහර හෑලිවල තියෙන්නෙ "මම මේ වටේ යන්නේ. මැද මාර එකක් තියෙනවා. ඒක මං දන්නවා හැබැයි කියන්නෙ නෑ" වගේ එකක්.

ඇත්තම ඇත්ත හේතුව එයාලා මැද තියෙන එක මොකක්ද කියලා නොදන්න එක වෙන්න පුළුවන්. එහෙම නැත්නම් ඇත්තටම මැද කිසි දෙයක් නැති වීම. මැද තියෙනවා කියන එකත් නිශ්චිත නෑ. ඒ නිසා අපට තියෙන්නෙ තම තමන්ගේ භාෂා සහ අවබෝධතා ලෝකවල ඉඳන් මැද තියෙන යමක් තේරුම් ගන්න දරණ උත්සාහ කිරීම විතරයි. මැද හෙණ එකක් තියෙනවා කියල ලොකු හෑල්ලක් ලියාගෙන එද්දිම අපි තේරුම් ගන්න ඕන දේ තමයි ගොඩක් වෙලාවට එයා දන්න ලබ්බක් නෑ කියන එක. ලියන හෝ කියන මනුස්සයා ගොඩනගන්න හිතලවත් නොතිබුණ ඇත්තක් හෝ යථාර්ථයක් කියවන්නා විසින් හොයන්න යන එක තේරුමක් ඇති වැඩක් නෙවෙයි.

අමතර -
අලියාගේ වෘෂණ කෝෂ හිසේ පිහිටා ඇති බව සහ අලියාට අලි කන් ඇත්තේ ඒවා සිසිල් කිරීම සඳහා පවන් සැලීමට බව සමන් ලියා ඇතත් ඒ කතාව බොරුවකි. එය සමන් සිතා මතා ලිව්වා වන්නටද බැරි නැත. වෘෂණ ශරීර අභ්‍යන්තරයේ ඇති තවත් සතුන් සිටී. ඒත් තවමත් මේ වෘෂණ අලින්ගේ ශරීර අභ්‍යන්තරයේ තිබෙන්නේ ඇයිද යන්න නොවිසඳුණ ගැටළුවකි. සමහරවිට අලි වෘෂණ ශරීර අභ්‍යන්තරයේ පිහිටා ඇත්තෙ ඒවා වෙනත් සිවුපා ක්ෂීරපායීන්ගේ මෙන් බාහිරින් පිහිටා තිබුණොත් අලියා වැනි බරසාර සත්වයෙකුට ඒවා කළමනාකරණය කරගැනීම දුෂ්කර නිසා වන්නට පුළුවන්ය.

Monday, 29 May 2023

තරිඳු ශ්‍රී ලොකුගමගේ ගේ ජීවිතයේ ඔයිල් පැල්ලම් - පොත ගැන අදහස්

 

ජීවිතයේ ඔයිල් පැල්ලම් කෘතිය ගැන ඒක ආපු කාලෙ සහ සම්මානයට නිර්දේශ වුණ කාලෙ කතාබහක් ඇතිවුණා මතකයි. පොත් සම්බන්ධයෙන් මට සමාන රහක් තියෙනවයි කියල හිතන යාළුවො කීප දෙනෙකුත් ඒ ගැන කියල තිබුණා. හැබැයි කියෙව්වෙ අවුරුදු ගාණකට පස්සෙ.

වැඩට යන එන ගමන් බස් එකේදි දවස් දෙකකදි පැය හතර පහක් ඇතුළත එක හුස්මට කියවගෙන ගියේ සෑහෙන කාලෙකින් ඒ විදියට කියවපු පොත බව මතක් කරමින්.

මම හිතන්නෙ දිනේෂ් කොළඹගේ ලියපු 'සුළඟ වගේ ඇවිදින්' පොතට පස්සෙ ඒ ආරේ ලිවිල්ලක් අහුවුණ පළවෙනි වතාව. පොතේ ප්‍රධාන චරිතය දිනේෂ් කෙනෙක් වීම අහම්බයක් නෙවෙයිද මන්දා.

ලංකාවෙ සාමාන්‍යයෙන් දකින්න ලැබෙන්නෙ මෙහෙම මිනිස්සු. ගේම් කාරයෝ. ගේම් කාරයෙක් කියල මනුස්සයෙක් නාමකරණය වුණාම ඒක හෙණ ආඩම්බරයක්. ගේම් කාරයො අස්සෙන් රිංගලා යන්න පුළුවන් පොරක් වෙන එක හැමෝගෙම හීනයක්. කූඹියෝ වගේ ගේම්කාර ටෙලියක් ලංකාවෙ හිට් වෙන්නෙත් මේ ගතිය නිසා. ඒ නිසාම ලංකාවෙ පිරිමින්ට විශේෂයෙන් කතාව සෙට් වෙනවා.

තරිඳු යොදාගන්න උපමා මොඩර්න්. ඒක වෙනම සාහිත්‍යයක්. අළුත් සාහිත්‍යයක්. එක විදියකට පොත ඉතිහාසයෙන් ගැලවෙන්නෙ ඒකෙන්. ඒක පොතටම අනන්‍ය එකක්. එහෙම ඒවා දෙකක් නෑ. ඒ ගතිය 'සුළඟ වගේ ඇවිදින්' එකෙත් තිබුණා.

පොතේ එක ශුද්ධ චරිතයක්වත් දුෂ්ට චරිතයක්වත් නෑ. හැම කිල්ලෝටෙම හුණු තියෙන අළු පාට චරිත ගොඩක්. ගෑනු පිරිමි හුටපට, ළමා අපචාර, මරිසිකම්, මැරකම්, හොරකම්, බේබදුකම් සේරම එකට බ්ලෙන්ඩ් වෙලා. ඒ චරිත සහ සිදුවීම් අස්සෙ හැරි හැරී බම්ප් වෙවී අපි කියවගෙන යන්නෙ හරියට වාහනයක ගමනක් යනවා වගේ තමයි.

ලිවීම කියන්නෙ කොයි තරම් අභියෝගාත්මක දෙයක්ද කියලා දන්නෙ ලියන මිනිස්සු. එහෙම එකේ තව මනුස්සයෙක්ට එපා නොවී එක දිගට කියවන්න පුළුවන් විදියට ලියන්න පුළුවන් කියන්නෙ ඒක මාර වැඩක්. තරිඳුගේ ඊළඟ වැඩ ගැන ඇහැ ගහගෙන ඉන්න ඕන ඒකයි.

Monday, 5 December 2022

ආරියවංශ අබේසේකරයන්ගේ 'ආරාමදාස' පොත ගැන අදහස්


 මේ පොත කියවන්න පටන් අරන් සුළු වේලාවකින් තේරුණ දේ තමයි ඒක විශිෂ්ට ලෙස ලියවුණු එකක් කියන එක. ඒ ලිවීම පර්ෆෙක්ට් කියල දැනෙනවා. ඒ කියන්නෙ සිංහල භාෂාව හසුරුවල තියෙන විධිය හරිම පිළිවෙළයි. වාක්‍ය මොන තරම් දීර්ඝ වුණත් සංකීර්ණ වුණත් ව්‍යාකරණ නියමෙටම හරි. (මගේ දැනුම අනුව) ඒ වගේම වචන අපතේ නොයවා පරිස්සමින් ලියල තියෙන්නෙ සූක්ෂම මෝස්තර සහිතව වියපු රෙදි කෑල්ලක් වගේ. අවධානය බිඳුනොත් සෑහෙන රහක් මිස් වෙනව. ඒ හින්දම එක හුස්මටම එක අවදානෙන් කියවගෙන යන්න ඕන පොතක්.

මේක වෙනස්ම අත්දැකීමක්. මීට කලින් කොහොමටවත් කියවල නැති පුරාවිද්‍යා වැඩබිම්වල වැඩකරන කම්කරුවන් ගැන කතාවක්. වැඩ බිම ගැන හෝ වැඩ කරන රටාව ගැන ලොකු විස්තරයක් පොතේ නෑ. බෙල් පාටියක වැඩ කරන ක්‍රමය තව විස්තර වෙලා තිබුනනම් ඒක මට තවත් රසවත් වෙන්න තිබුණා. නමුත් පොතේ අරමුණට ඒක ඒ තරම් අදාළ නැති නිසා අවුලකුත් නෑ.

මුල් ටිකේදි ආස වෙන චරිතය සුවාරිස් කියන වාමාංශිකයා. මිනිහා සමාන අයිතීන් ගැන කතා කරන ගමන්ම හොඳින් වැඩ කරන මනුස්සයෙක්. ඔය "වාමාංශික" කියන අදහස අවුල් වෙන තැනක් තමයි වැඩ කිරීම කියන එක. සමාන අයිතීන් හෝ වරප්‍රසාද නිකංම ලැබෙද්දි මිනිස්සු වැඩ කරන්න කම්මැලි වෙන්න පුළුවන්ය කියන එක දක්ෂිණාංශික අදහසක්. 'වාමාංශික" කියන අදහසත් එක්ක ඔය 'වැඩ නොකර ඉන්න මුස්පේන්තු මිනිස්සු තමා වාමාංශිකයෝ' කියන අදහස පරම්පරා කීපයක් තිස්සෙ ඇවිත් තියෙනවා. ශෝලහොව්ගෙ පෙරළූ නැවුම් පසෙත් එහෙම අදහසක් දරණ මිනිස්සු ඉන්නවා. නමුත් සුවාරිස් ඊට වඩා ප්‍රායෝගික චරිතයක්. මිනිහ ගමේ ඉන්න අයිඩියල් ගැමියෙක්. අනුන්ට උදව් කරන්න සීමාවක් නැති හිත හොඳ මනුස්සයෙක්. මිනිහගෙ එකම කොස්ස මිනිහා වාමාංශික වීම. මිනිහ ගැන ගමේ තියෙන පොදු අදහස ඒක. එක අතකට අවුරුදු දහස් ගාණක් පත්තියං වෙච්ච බොරුවෙන් මිනිස්සු නැගිටවන එකත් ලේසි නෑ.

අපිට කියල දීල තියෙන ඉතිහාසය කියල සටහන් වෙලා තියෙන්නෙ ප්‍රභූ ඉතිහාසයක්. පාලකයා සහ පාලකයාගේ සිත් ගත්ත පූජකයා තමයි ඉතිහාසය ලියන්නෙ. පූජකයන්ට ඒ කාලෙදි තිබුණ ශ්‍රාස්ත්‍රීය අයිතිය හින්ද ඉතිහාසය සටහන් කිරීමේ අයිතිය නිතැතින්ම එයාලට ලැබෙනවා. ඉතිං එයාල ලියන්නෙ එයාලගෙ ඉතිහාසය. ඉතිහාසය ලියන එකම එයාල සඳහා දේශපාලනික වාසි ලබාගැනීමේ ව්‍යාපෘතියක්. ඒ් නිසා ලිඛිත ඉතිහාසය අස්සෙ සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිතය ගැන ඍජුව සඳහන් වෙන්නෙ නැති තරම්. හැබැයි පුරාවිද්‍යාව සහ සූක්ෂම ලිඛිත ඉතිහාස අධ්‍යයනයන් මගින් ඕනම කෙනෙකුට අතීත සාමාන්‍ය මිනිස්සු ගැන අදහස් ඉදිරිපත් කරන්න පුළුවන්. ආරාමදාස අස්සෙ අපට හුදී ජනයාගෙ ඉතිහාසෙ මෙහෙම වෙන්න ඇති කියන ඡායා මාත්‍රයක් පෙන්නනවා. ඒක නියම වැඩක්.

ඒකත් ඔළුවෙ තියාගෙන කියවද්දි තේරෙන දේ තමයි සාමාන්‍ය ජනතාව පාලකයන්ගෙනුත් ආගමික නියෝජිතයන්ගෙනුත් ඇන්දෙනවා කියන එක. ඒක එදත් අදත් එක සේ වලංගු කතාවක්.

ඔය ඇන්දීම ගැන තියෙන අවබෝධය නිසාම පොතේ සඳහන් ගමට හාමුදුරු කෙනෙක් ආව කියනකොටම කියවීම ටිකක් නැවතුණා. ඒක අනතුරක පෙරනිමිත්තක්. ඕනම සාමාන්‍ය තැනකට ආගම සම්බන්ධ වුණ ගමන් අනතුරක් වෙන්න ඉඩ වැඩියි.

ආගමේ කාර්යය මේ වෙද්දි ඉවරයි කියලයි මට හිතෙන්නෙ. ඒක මමත් තාම කල්පනා කරන අදහසක්. දැන් ආගම් විසින් කරන්නෙ තමන්ගෙ පැවැත්ම වෙනුවෙන් ආගමික සංකල්ප පවත්වාගැනීමක්. ඒවයින් ආගමික ශාස්තෘවරුන්ගේ තමන්ගෙ අදහස් දේශනා කරපු මුල් අභිප්‍රායන් තෘප්ත වෙන්නෙ නෑ. වෙනත් දැනුම සම්බන්ධයෙන් ගත්තොත් ඒව කාලානුරූපීව වෙනස් වෙන අවස්ථාවලදි ඒ සම්බන්ධ අදහස් සහ අභිප්‍රායන් කාලානුරූපව වෙනස් වෙනවා. නමුත් ආගම්වල ඩෙෆිනිෂන් එකම 'සදා නොවෙනස් සත්‍යය' වගේ එකක් නිසා ආගමික දැනුම හරි නම් එහි ශාස්තෘවරයා විසින් දේශනා කරපු දේවල්ම විය යුතුයි. නමුත් එහෙම ඒව හොයන්න නැති නිසා මේ වෙද්දි ආගම නිකං විහිළුවක් විතරයි. ඉතිං ලස්සන කියවීමක් අස්සට ආගම රිංගද්දි මගේ හිත අවුල් සහගත වෙන එක සාමාන්‍යයි.

ආගම වගේ පරණ අදහස්වලින් එක ජන කොටසක් උත්තම කරන එක මේ යුගයට හරි යන්නෙ නෑ. දැන් පොදු සමාජ වගකීම් මූලික වුණ ජීවන විලාසයක් අස්සෙ තමන්ගෙ නිදහසට වටිනාකමක් තියෙන ජීවන ක්‍රමයක් මිනිස්සුන්ට හුරු කරන්න වෙනවා. සමාජ ආගමක් මිනිස්සුන්ට අවශ්‍යයි. ඒක යුරෝපීය රටවල මිනිස්සු ක්‍රමයෙන් හොයාගනිමින් යනවා. නමුත් කිසිම දෙයක් පර්ෆෙක්ට් නෑ. ඒ නිසාම තවම ඒ වගේ විකල්ප ජීවන විලාසයන් සම්බන්ධව තියරි ගොඩනගන්න බෑ. හැබැයි මිනිස්සු ආගම්වලින් නොගැලවෙන තාක් ආගමික වෙනස්කම් විසින් ලෝකයේ මිනිස්සු අස්සට තවත් අනවශ්‍ය වෙනස්කම් අරං එනව. ඒක පොදු මිනිස් සමූහයක් විදියට එක් වෙමින් තියෙන ලෝකයට සුදුසු තත්වයක් නෙවෙයි.

ආයෙත් පොතට ආවොත් පොතේ කියන ධාර්මික පිළිලය වසංගතයක් වගේ රටම වෙලාගෙන ඉවරයි. ඒක ආරම්භ වෙන විධිය ගැන ලේඛකයා විස්තර කරන්න විධිය රසවත් වගේම ඇත්තටත් ඉතාම ආසන්නයි කියල හිතෙනවා.

නිර්මාණයක් තුළ ඇති ලේයර ගණන වැඩිවන තරමට ඒ්ක රසවත්. ඒ්ක විහිළුවකට, සිනමා පටයකට, පොතකට වගේම වෙනත් නිර්මාණ ඕනෑම එකකට අදාළයි. ආරාමදාස ලේයර් සහිත කෘතියක්. ඒ් හින්දම විවිධ වර්ගයේ කියවන්නන්ට ආස හිතෙන පොතක් වෙන්න පුළුවන්. මේක නියර්ලි පර්ෆෙක්ට් කියන්න මම කැමතියි. පොතේ අන්තර්ගත විෂය, ලේඛන විලාසය, චරිත, පොතෙන් යෝජනා කරන දේවල් සහ කියවාගෙන යාමේ පහසුව වගේ පැති ගොඩකින් පොතට මම කැමතියි. කාලෙකින් කියවපු සාරයක් දැනෙන පොතක් කිව්වොත් නිවැරදියි. සමහර විට ඒ රට ගැන පුරවැසියෙක් විදියට තියෙන ආදරේ නිසා වෙන්න ඇති.

ආරාමදාසයින් කියන්නෙ වහලුන්. මියගිහින්වත් වහල් බවින් මිදෙන්නට බැරි අය. කලින් කියපු එක ලේයර් එකක් සැලකුවොත් අපි හැමෝම ආරාමදාසලා කියල හිතන්න පුළුවන්.

Friday, 18 November 2022

ශ්‍රී කාන්ත/ ශ්‍රී කාන්ත සහ රාජලක්ෂ්මි පොත් ගැන...

 

ශ්‍රී කාන්ත/ ශ්‍රී කාන්ත සහ රාජලක්ෂ්මි පොත් යුගල ගෙදර පුස්තකාලෙ තියෙන්නෙ 2011 ඉඳන්. නමුත් මට ඒ පොත් යුගල කියවන්න ඕන වෙන්නෙ චිත්‍රපටියක් නිසා. (ශරත් චන්ද්‍ර චැටර්ජි, චින්තා ලක්ෂ්මි සිංහ ආරච්චි)

ප්‍රදීප්ත භට්ටාචාර්ය කියන බෙංගාලි සිනමාකරුවාගේ Bakita Byaktigato (2013) චිත්‍රපටිය මායා යථාර්ථවාදී අරුම පුදුම චිත්‍රපටියක්. මේක බලන්නෙ 2020 කොවිඩ් කාලෙදි. මේකෙන් අධ්‍යක්ෂවරයා ගැන පැහැදිලා ඔහුගේ තව නිර්මාණ ගැන හොයන්න ගත්තම Rajlokhi O Srikantho (2019) චිත්‍රපටියත් හමු වෙනවා. චිත්‍රපටියෙ ඩිජිටල් පිටපතක් 2020 දි ම බාගන්න පුලුවන් වුනත් ගැලපෙන සබ්ටයිටල් එකක් නොතිබුණ නිසා බලන එක අතෑරලා තිබුණා. 2022 අගෝස්තු මාසෙදි විතර දාපු සර්ච් එකකදි ඉංග්‍රීසි සබ් එකක් ලැබෙනවා. හෙණ කට්ටක් කාලා ඒකෙ ටයිමින් ඇජස්ට් කරගෙන බැලුවට පස්සෙ මට පොත කියවන්න ඕන වෙනවා.

මේකෙ සයිකොලොජිකල් කෑල්ල මොකක්ද? රාජලක්ෂ්මි ශ්‍රීකාන්ත වෙනුවෙන් කැපවී සිටීම කියන කාරණය අස්සෙ පිරිමි ආස තැනක් තියෙනවා. ශ්‍රීකාන්ත සෑහෙන්න නිදහස් මිනිහෙක්. ඔහු තමන්ට උවමනා දේ හොයාගෙන යන පිහාටුවක් වගේ සැහැල්ලු මිනිහෙක්. ඒත් ඔහුට අවශ්‍ය මොහොතේ සල්ලිකාර, රූමත් කාන්තාවක් ඔහු වෙනුවෙන් ඉන්නවා. ඔහුට යන්තම් මතක, ඒත් ඇයට හොඳින් මතක ඉතිහාසයක් ඔවුන් දෙදෙනාටම තියෙනවා. ඒ මතකය ඇය සතුව හැමදාම තියෙනවා. ඒ නිසාම ඇය ඔහුව හොයාගෙන එනවා. ඒක එක විධියක පිරිමි ෆැන්ටසියක්. අවසානයට එද්දි ශ්‍රීකාන්තට රස්සාවකුත් නොකර පොත් කියවමින් විතරක් ඉන්න පුලුවන් ජීවිතයක් විවෘත වෙනව. ශ්‍රීකාන්ත වගේ පිරිමියෙක්ට ඔයිට අමතරව ඕන මොනවද?

ඔය අස්සෙ මට මෙහෙමත් කල්පනා වෙනවා. පොතේ කියවෙන රාජලක්ෂ්මි චරිතය ශ්‍රීකාන්ත ගැන දක්වන අසීමිත ආදරය සමහර විට මේ පොත් රචනා වුණ කාලෙ එක්ක ගත්තම කාන්තා ෆැන්ටසියක් වෙන්නත් පුළුවන්. ඒ කියන්නෙ තමන් ආදරය කරන පිරිමියට සලකගෙන ඔහුගේ සියළු වතාවත් කරමින් එක්තරා ආගමික වර්ගයේ භක්තියකුත් එක්ක පවුල් කන්න කල්පනා කරන ගැහැණු කියන්නෙ ඒ කාලෙ උත්කර්ෂයක් වෙන්නත් ඇති. වර්තමාන කාලෙ වෙද්දි මේ තත්ව එහෙම්මම වලංගු නෑ. නමුත් පොත රස විඳින්න ඒක බාධාවක් නෑ.

Rajlokhi O Srikantho (2019) චිත්‍රපටියෙ ශ්‍රීකාන්ත රඟපාන්නේ මේ වෙද්දි ඉන්න විශිෂ්ඨතම තරුණ ඉන්දියානු චරිතාංග නලුවා කියල මම පිළිගන්න රිත්වික් චක්‍රබෝර්ති. ඔහුට චරිත අස්සෙ දිය වෙන්න පුළුවන්. රාජලක්ෂ්මි චරිතය රඟපාන්නෙ කලින් දැකලාවත් නැති ජ්‍යෝතිකා ජ්‍යෝති කියන බංගලිදේශ නිලිය. කාලෙකට පස්සෙ ඇයත් මම කැමති වුණ නිලියක්. මේ චිත්‍රපටිය ශරත්චන්ද්‍ර චට්ටෝපාධ්‍යායගෙ ශ්‍රී කාන්ත පොතේ චරිත සහ සිදුවීම් ආශ්‍රයෙන් ගොඩනගපු වර්තමානයෙ කතාවක්. ඒ නිසා පොතේ චරිත සහ සිදුවීම් එක්ක චිත්‍රපටිය ඒ විදියටම පෑහෙන්නෙ නෑ.

මගේ කාර්යාලීය මිතුරෙක් සහ මිතුරියක් අතර තියෙන දැඩි මිතුරුකම මට පේනවා. ඒ මිතුරුකම ගැන වෙනත් අය කියන කතාත් මම අහල තියෙනවා. මම ඒ දෙන්න අතර තියෙන්නෙ මොන විධියෙ සම්බන්ධයක්ද කියල හිතන්න උත්සාහ කරන්නෙ නැහැ. ඒ දෙන්නම දරුවනුත් ඉන්න පවුල් නඩත්තු කරන අය. හැබැයි මේ සම්බන්ධය අස්සෙ ඔවුන් දෙන්නම තමන්ට වෙන තැනකින් නොලැබෙන දෙයක් තෘප්ත කරගන්නවා කියල මට හිතෙනවා. දෙන්නා අතරෙ ඇතිවෙන රණ්ඩු සහ කතාබහ මට ඇහෙනවා. ඒ ගැන අවධානය යොමු කරන්න ලැබුණොත් මට තේරෙන්නෙ ඒ දෙන්න අතර තියෙන්නෙ වේදනාත්මක බැඳීමක් කියල. පීඩාවෙන් තෘප්ත වීමක්. මට තේරෙන සරල දෙයක් ඒක. කිසිසේත්ම ඕවර් තිංකින් නෙවෙයි.

ඒ කතාව කියන්නෙ ශ්‍රී කාන්ත සහ රාජලක්ෂ්මි අතරත් එහෙම පීඩාකාරී බැඳීමක් නිරීක්ෂණය වුණ නිසා. දෙන්නා උවමනාවෙන්ම වෙන් වෙනව. දෙදෙනා අතර දුරස්ථ බවක් රඳවගන්නවා. ඒ නිසාම වේදනාවට පත් වෙනවා. හිස් තැන සම්පූර්ණ කරන්න තියෙන එකම හැකියාව අනෙකා විධියට තේරුම් අරන් ඒ ගැන කල්පනා කරමින් ඉන්නව. ඒත් තමන් විශ්වාස කරන වෙනත් දේවල් නිසා උවමනාවෙන්ම දෙන්නා අතර දුරස්ථ බව තියාගන්නව. සමහර විට ඒක වඩාත් තෘප්තිමත් තත්ත්වයක් වෙන්න ඇති.

මේක ලියවෙන්නෙ 1900 මුල් ගණන් වලදි වෙන්න ඇති. ඒ නිසා විසි එක්වෙනි ශතවර්ෂයේ ආරම්භයේ මානසික තත්වයකින් මේ කතාව තේරුම් ගන්න අමාරුයි. කොහොමත් පොතේ දැක්වෙන බ්‍රාහ්මණ පූජා අවස්ථා මම කියෙව්වෙ හිනාවක් එක්ක. භක්තියයි පාරම්පරික පුරුදුයි නිසා මිනිස්සු පියවි තත්වයෙන් කොයි තරම් වෙනස් වෙන්න පුලුවන්ද කියන එක ගැන මට ඕන තරම් උදාහරණ මතක් වුණත් පොතේ දැක්වෙන ඒවත් හරිම විහිළු සහගත වුණා. ආගමික භක්තිය තම තම නැණ පමණ කියල දැනගෙන හිටියත් හිනාවෙන්න තියෙන අවස්ථා මගහැර ගන්නෙ ඇයි ඉතිං.



Tuesday, 1 November 2022

බෂාම්ගේ අසිරිමත් ඉන්දියාව ගැන අදහස්


අසිරිමත් ඉන්දියාව කියවන්නත් කලින් ඉන්දියාව මට ප්‍රේමනීය රටක්. සමහර විට දේශපාලනිකව සහ හැම විටම කලාත්මකව. ඉතිහාසෙට යද්දි ඔය දෙකේ වෙනස හොයන්නත් බෑ. කොහොම වුණත් ඉන්දියාව නිසා මම රසවිඳපු රසවිඳින දේවල් තියෙන්නෙ උපරිමයන්ගෙ. ඒක ඉන්දියානුවන්ගේ ආභාෂයෙන් ලංකාවෙ මට උරුම වෙලා තියෙන සංස්කෘතියෙ විචිත්‍රවත් ගතියෙ ඉඳන් මේ වෙද්දි ඉද්දියානුවන්ගෙ සංගීතය, නර්තනයන්, ක්‍රීඩාව, චිත්‍රපටි, ගණිතය සහ තව නොයෙක් දේ වගේම කෑම බීම දක්වාම දිව යන පැතිරුණු එකක්. හිතට සතුට සහ මොළයට දැනුම ගේන දේවල් බොහොමයක් ඉන්දියාවෙන් මට ලැබෙනව. ඉතිං ඉන්දියාවේ අසිරිය ගැන කියවීම තවත් ඒ ආදරය වැඩි කිරීමක්. ගොන් කතාවක් වුණත් ඉන්දියාව අසල රටක ජීවත් වීම සහ ඉන්දියාව විඳින්න තරමට රසයක් දියුණු කරගන්න පුළුවන් වීම ගැන ආඩම්බර වෙන්න පුළුවන්.

ඉන්දියානු ඉතිහාසය මුලදි විග්‍රහ කළේ බොහෝ දුරට යුරෝපීය ඉතිහාසඥයන් නිසා සමහර දේවල් වල ක්‍රෙඩිට් එක ඉන්දියාවට හරියට ලැබිලා නෑ කියන එක ඇත්තක්. (ලංකාව සම්බන්ධයෙනුත් එහෙම දේවල් තියෙනව) ගණිතය, තාරකා ශ්‍රාස්ත්‍රය වගේ දේවල් සම්බන්ධයෙන් ඉන්දියානුවන් දියුණු කරපු දැණුමත් ඒ වගේ. උසස් පෙලට අපට භෞතික විද්‍යාව උගන්වපු ගංඇති සර් තමයි මුලින්ම ශ්‍රීනිවාස් රාමනුජන් ගැන කියල දෙන්නෙ. ඒ ඔස්සෙ අමතර කියවීම් වගේම දෙව් පටෙල් රඟපාන The Man Who Knew Infinity චිත්‍රපටියත් පසුකාලෙක පෙරේතකමේ බලන්නෙ ඉන්දියාවට නැති වුණ දේ ගැන දැනගැනීමේ ආසාව නිසා වෙන්න ඇති. සමහර විට ඉන්දියානුවන්ම තමන්ගෙ දේවල් අතෑරලා ලෝකෙයේ වෙනස් වීම් ඉක්මනින් වැළඳගන්නවා වෙන්නත් පුළුවන්. ආචාර්ය බර්ට්‍රම් ලියනගේ කරන දේශනයකදි ඔහු කියන විධියට මරාති වගේ භාෂාවක් තවමත් පවතින්නෙ භාවිතා කරන මිනිස්සු ප්‍රමාණය වැඩි හින්දා විතරයි. නමුත් භාෂාව විතරක් සැලකුවොත් ස්වභාෂා අමතක වෙන තරමටම ඉංග්‍රීසිය වේගයෙන් සාමාන්‍ය ඉන්දියානුවන් අතරට පිවිසෙමින් තියෙනවා.

පොතේ තියෙන සමහර කාරණා ගැන දැනුම මේ වෙද්දි යාවත්කාලීන වෙලා තියෙනවා කියලත් හිතෙනවා. මහාචාර්ය රාජ් සෝමදේව කියන විධියට ආර්ය කියන සංකල්පයම යුරෝපීය ඉතිහාසඥයන් ගොතපු ප්‍රවාදයක්. ඉන්දියානු විශිෂ්ථත්වයේ මූලයන් යුරෝපයට ගෙනයෑමේ උවමනාවෙන් ව්‍යවහරයෙන් පූර්ව වර්ෂ 2000-1500 විතර කාලයෙදි මධ්‍යම යුරෝපීය ජන කණ්ඩායම් විසින් පැරණි ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ඨාචාරයන් පෙරලගෙන වයඹ දිග ඉන්දියාවෙන් උතුරු ඉන්දියාවට ඇතුල් වීම ආර්ය සංක්‍රමණය විධියට පුරාවිද්‍යාත්මකව ඉදිරිපත් කල බවත්, ඒ දිහා විවෘතව බැලිය යුතු බවත් තමයි ඔහු කියන්නේ.

කොහොමත් ඉතිහාසය කියන්නේ කරුණු හෝ අවස්ථා විධියට සලකනවට වඩා 'විශාල අදහසක්' (big picture) විධියට සැලකිය යුතු විෂයයක් කියලයි මට හිතෙන්නෙ. කරුණු සහ අවස්ථා විධියට සැලකුවොත් ඉතිහාසෙ අවස්ථා හේතුවෙන් වර්තමානය විනාස කරගන්නයි වෙන්නෙ. මොකද මිනිස්සු ඉතිහාසය අනාගතයට ආයෝජනය කරනවට වඩා ඉතිහාස නිසා මරාගන්න ආසයි.

ලංකාවෙ X කියන හිටපු ජනාධිපති හොරෙක් කියන්න සාධක තියෙනව වගේම ඔහු අග්‍රගනයේ නායකයෙක් කියන්නත් කරුණු තියෙනවා. අවුරුදු 20ක විතර ඉතිහාසය ගත්තත් හරියටම වුණ දේට වඩා වාර්තා වෙලා තියෙන කරුණු වෙනස්. ඉතින් අවුරුදු දහස් ගණනක ඉතිහාසය ගැන කතා කරල වැඩක් නෑ.

අසිරිමත් ඉන්දියාව ශ්‍රාස්ත්‍රීය ලේඛණයකට වඩා සරල බසින් ලියවුණු එකක්. ඉතිහාසය කියවන්න කැමති උදවිය නැතුව වෙන කෙනෙක්ට වුණත් කැමති හිතෙන තොරතුරු ඇතුලත්. කියවන්න ලේසි නොවුණෙ සමහර කරුණු ගැන ඉන්ටර්නෙට් එකේ හොයමින් ඒවයෙ පින්තූර බලමින් අතුරු කියවීමකුත් කරමින් කියවන්න වුණ නිසා. එහෙම නොවී කියවල වැඩකුත් නෑ. ආසන්නව 13වන සියවසේ ඉඳන් ක්‍රමයෙන් ඉන්දියාව මුස්ලිම් ආක්‍රමණවලට ලක් වෙනව. ඒ දක්වා ඉන්දියානු භූමියේ සිදු වුණ විවිධාකාර වෙනස්කම් මාතෘකා ගණනාවක් ඔස්සෙ කතා කරනවා පොතේ.

Sunday, 3 July 2022

ජයතිලක කම්මැල්ලවීරගේ සුළු තනි තිත පොත ගැන අදහස්

 

 

 


ලංකාවෙ මම කියවල තියෙන ලේඛකයන් අතරින් ජයතිලක කම්මැල්ලවීර කියන්නෙ වෙහෙසකාරී නැතිව කියවන්න පුලුවන් විදියට රහට ලියන්න පුළුවන් ලේඛකයෙක්.

ඔහුගේ නිර්මාණ බහුතරයක් රස විඳල නැතත් කියවා තියෙන නිර්මාණ කීපය අස්සෙ සරලව ලියපු ලොකු කතා තිබුණා. ඔහු අත්දැකීම් අස්සෙන් කතා පූදවන්නෙක්. විශ්වාසයෙන් චරිත ගොඩනංවන්නෙක්. එවන් චරිත බොහොමයක් ඔහු වෙනම කෘතිවල එළිදක්වල තියෙනවා. සුළු තනිතිත කියන පොත ඒ චරිත අතර හිස්තැන් පිරවීමක්. හරියට විවිධ පොත්වල ඔහු ලියූ චරිත කීපයක් එක පොතකට ගෙනත් තමන්ගේ චරිතය ඒ අනිත් චරිත අතර සම්බන්ධය ගොඩනගන්නා බවට පත් කළා වගේ වැඩක් ඒක. ඔහුට ඒ තරම්ම ලියන්න පුළුවන්.

කම්මැල්ලවීරගේ කතා වලට මම කැමති ඒවා අනවශ්‍ය දීර්ඝ කම්මැලි විස්තර වලින් තොර, අදාළ කාරණය ගැන පමණක් සැකෙවින් කතා කරන නිර්මාණ වීම නිසයි. හැබැයි චරිතාපදානයක් වැනි ආකාරයට ලිය වී ඇති මෙම නිර්මාණයට එම ශෛලිය ගැළපෙන්නෙ නැද්ද කියලත් මට හිතෙනවා. අවශ්‍යම සිදුවීම් එක්ක කතාව විස්තර කරගෙන යනවා වෙනුවට බොහොම සියුම් තැන් තව තවත් විස්තර වුණා නම් හොඳ බවක් දැනුණා. ඒත් ඒක මට විතරක් අදාළ ඒකක්. කියවා තියෙන බොහොම චරිතාපදාන පොත් ටිකක් මහත වීම නිසා සුළු තනිතිත සිහින් පොතක් වීම ගැන මගේ අදහස වෙන්න පුළුවන් ඒ. නමුත් අනිත් අතට කම්මැල්ලවීරගේ අනන්‍යතාවය තියෙන්නෙත් ඒ සුළු ලිවීමෙම තමයි.

දෙදහස් මුල් ගණන්වලදී වරක් විභවි ආයතනයෙන් සංවිධානය කල සාහිත්‍ය තරගයක ප්‍රතිපලයක් විදියට මට අපේගම පරිශ්‍රයේ තිබුණු එක් දින වැඩමුළුවකට සහභාගි වෙන්න ලැබුණා. ඒ වැඩේ මෙහෙයවුනේ කම්මැල්ලවීර සහ කීර්ති වැලිසරගේ අතින්. මම කම්මැල්ලවීරයන්ව දැන හැඳින ගත්තේ එදා. ඔහු ලේඛනය ගැන කතාකරනව ඇහුවෙ එදා. ඊට කලින් ඔහුගේ නිර්මාණ මම කියවල තිබුණා. නමුත් මට ඒවා ගැන අදහසක් තිබුණෙ නැහැ.

ඒ වැඩමුළුවට පස්සෙ කම්මැල්ලවීර මට යෝධයෙක් වෙනවා. තාම එහෙමයි කිව්වත් හරි. හැබැයි සුළු තනිතිත පොතෙන් ඔහු තමන්ගෙ අඟුටුමිටි බව ගැන ලියල තියෙන බව මට පේනවා.

ඔහු ලොකු චිත්‍රයක පොඩි තිතක්. චිත්‍රය තවමත් අසම්පූර්ණයි කියලයි මට හිතෙන්නෙ.

පොත ඉතාම රසවත්. ඔහුගේ ජීවිතයේ රිද්මයන් එක්ක යාවෙන්න ඔබටත් අවස්ථාවක් ලැබෙයි.

Tuesday, 28 September 2021

සමන් වික්‍රමාරච්චිගේ අප්පච්චි ඇවිත් පොත ගැන අදහස්


සමන් වික්‍රමාරච්චි මහතාගේ ‘අප්පච්චි ඇවිත්‘ කියවන්න ගත්තෙ හිස් අදහසකින් යුක්තව. විශේෂ පූර්ව නිගමන නැතිව. මොකද ඒ පොත ගැන එක එක තැන්වලදි ඇස ගැටුන අදහස් අනුව බැලුවම ඒක එකිනෙකාට තේරෙන විධිය අනුව දරුණු විධියට පාඨකයාව ධ්‍රැවීකරණයට ලක් කරපු පොතක්. පොතට කැමතියි හෝ අකමැතියි කියන අන්ත දෙකින් එකකට ලේසියෙන් වැටෙන්න පුළුවන්.

සමන් වික්‍රමාරච්චි මහතාගෙ අසනි වැසි නව කතාව අවුරුදු විස්සකටත් වැඩි ඈතකදි මම කියවල තියෙනව. ඒකෙ අන්තර්ගතය ගැන දැන් මට මතකයක් නැහැ. හැබැයි වික්‍රමාරච්චි මහතාගේ ලිවීම් අස්සෙ වඩාත් නූතන දාර්ශනික අදහස් තියෙන බව මම කියවල තිබුණ නිසා පොතේ අන්තර්ගතය පිළිබඳව නම් යම් අදහසක් නොතිබුණාමයි කියන්නත් බෑ.

පොත කියවන් යද්දි මුලදි අපි හිතනවා පොත අපට අහු වෙනව කියල... නමුත් ටිකකින් තේරෙන්න ගන්නවා අපි පොතට අහු වෙනවා කියල.

හැම මිනිහෙක්ටම තමන් ගැන තක්සේරුවක් තියෙනවා. ඒක මත ඔහු අතින් සැසඳීම් සිද්ධ වෙනවා. ඔහු තමා අවට ලෝකය ගොඩනගාගන්නෙ, දේවල්වලට වටිනාකම් ලබා දෙන්නෙ මේ තක්සේරුව සහ සැසඳීම් මත. සමහර අහඹු අවස්ථාවන්වලදි මේ ලෝකය බිඳවැටෙනවා. එහෙම වෙලාවක මනුස්සයෙක් හැසිරෙන විධියෙන් ඔහු තමන් ගැන තබාගෙන ඉන්න තක්සේරුව හඳුනගන්න පුළුවන්. අපි හැමෝම අඩු වැඩියෙන් ඒ විධියයි. තමන්ව දිය වුණ, තමන්ට වටිනාකමක් නැති ලෝකයක් මනුස්සයෙක්ට ගොඩනගන්න පුළුවන්ද කියන එක සෑ‍හෙන්න පරණ ප්‍රශ්නයක්.

මෙහෙම තත්වෙකදි අපි අපේ වටිනාකම ගොඩගනාගන්න ප්‍රවාද හදාගන්නවා. අපේ ජීවිතය නැවත ගොඩනගනවා. සමහර වෙලාවට අපි ඒවට එක ලේයරයකදි කියනවා ‘පොර ටෝක්‘ කියලත්. පම්පෝරි ජනක වගේ චරිත අපේ අස්සෙත් සුළුවෙන් හරි ඉන්නවා. තමන් විසින් ගොඩනගන තමන් හැම විටම සාධාරණ වෙනවා වගේම ලෝකෙ ඉන්න හොඳම මනුස්සයාත් වෙනවා ගොඩක් වෙලාවට. වැරදි කළත් බොහොම විට ඒ බහුතර සුභසිද්ධිය වෙනුවෙන්. ඉතිං මෙහෙම යද්දි සුළුවෙන් හරි කිසිම අතීත ප්‍රබන්ධයක් නැති මනුස්සයෙක් ඉන්න බෑ කියල හිතෙන්න එකත් සාධාරණයි.

ඔබට අතීත ප්‍රබන්ධ කිසිවක් නැද්ද? හානිකර විධියට නෙවෙයි, අඩු ගානෙ ප්‍රශ්නයකින් පැන යන්නවත් තාවකාලිකව ඔබව නැවත නිර්මාණය කරගෙන නැද්ද? ඔබ සතු අමිහිර මතකයක් හෝ ඔබේ යම් දුර්වල ගුණයක් යටපත් කරවන්න ඔබේ විශිෂ්ට ගුණයකට වැඩි බරක් දීල තමන්ව විනිශ්චය කරලම නැද්ද? එහෙම නම් ඔබ මාරයි!

පොත ලියවෙලා තියෙන විධියත්, අවසානයේ නඩු ශාලාවේ කරන පැහැදිලි කිරීමත් මට ඉතාම රසවත් වුණා. පොතේ කතාව ගොඩ නැගෙන්නෙම අවසානයේ කියවෙන දාර්ශනික කාරණා පැහැදිලි කරන්න කියලයි මට හිතෙන්නේ. ඒ අතින් ඒක මේ වෙන තෙක් කියවල තියෙන පොතකින් නොගෙනියපු අභ්‍යන්තර ගවේශනයකට ඔබව ගෙනියන්න සමත්.

මේ ‘පියාගේ නාමකරණය‘ පිලිබඳ නොයෙක් දාර්ශනිකයන් ගොඩනගල තියෙන දැනුම සිංහලෙන් තියෙන්නෙ ඉතාම අවමයෙන්. ඒ තියෙන ටිකත් කියවල තේරුම්ගන්න එක කරන්න බැරි තරමට අමාරු වැඩක්. ඒකට ඒ සීන් එකේම ඉන්න ඕන. ඒ නිසා එහෙම නැතිව සාමාන්‍ය පරිදි පොතක් කියවගෙන ඉන්න, ඔය පිලිබඳව සාමාන්‍ය උනන්දුවක් සහිත මිනිස්සුන්ට ඒ විෂය ගැන මෙහෙමවත් ලියවෙන එක ලොකු දෙයක්. මම මේ ගැන කලින් අමාරුවෙන් කියවල තේරුම් අරන් හිටපු දේවල් සමහරක් අලුත් වීමත්, අලුත්ම දැනුමක් එකතු වීමත් ‘අප්පච්චි ඇවිත්‘ නිසා සිද්ධ වුණා.

මේ 'පියා පිලිබඳ අදහස' යොදාගෙන ලෝකයේ බොහොම දේවල් නිර්වචනය කරන්න පුළුවන් කියලත් මම කියවල තියෙනවා. මිනිස්සු ගස් ගල් පිළිමවලට වන්දනා කරන එක, ස්වභාවයෙන්ම යම් පීඩිත/ පාලිත/ යටත් වූ මානසිකත්වයක ඉන්න ආස එක, රස්සාවලට ඇවිල්ලත් නිල ඇඳුම් අඳින්න ආස එක වගේ බොහොම දේවල්වලට හේතුව මේ අහිමි වුණ පියා කැඳවාගන්න තියෙන අවිඥානික අවශ්‍යතාවයද කියලත් මට හිතෙනවා. ඒවගේ ප්ලොට් සහිතවත් කාට හරි පොතක් ලියන්න පුළුවන් නම් නියමයි!

Tuesday, 16 February 2021

විලියම් ගෝල්ඩින් - මිතුරු දම් බිඳුණු පසු පොත ගැන අදහස්


මේ පොත 2007 පොත් ප්‍රදර්ශනයෙන් ගත්තත් කියවන්නෙ 2020 දි. ඒ අතරෙ කීප දෙනෙක් අතරෙ පොත ගමන් කරල තියෙනවා. ආපදාවලටත් ලක්වෙලා තියෙනවා.

මට මතක විදියට පොත ගන්න බලපාපු හේතුව ඒක 'කොරල් දූපත' පොතට සම්බන්ධයි වගේ අදහසක් තිබීම වෙන්න ඕන. සමහර විට ප්‍රදර්ශනයෙදි පිටුවක් දෙකක් කියවද්දි දැනුණ නම්ගම්වල හුරුව නිසා ක්ෂණයෙන් ගන්න හිතන්නත් ඇති.

ආර්. එම්. බැලන්ටයින්ගෙ 'කොරල් දූපත' යොවුන් නවකතාව ලංකාවෙ පරිවර්තකයන් කීපදෙනෙක්ම පරිවර්තනය කරල තියෙනවා. ඒ අතරින් කේ.ජී. කරුණාතිලක සූරීන් කරපු සංක්ෂිප්ත පරිවර්තනය මං පොඩි කාලෙ ඉඳන් නැවත නැවතත් කීප වතාවක් කියවපු රසවත්ම පොතක්. ජැක්, රැල්ෆ් එක්ක පීටර් සහ ඔවුන්ගේ අත්දැකීම් අමතක නොවන රූප සහිත මතකයන් නිර්මාණය කරල තියෙනවා.

'මිතුරු දම් බිඳුනු පසු' කියන්නෙ ඒ විදියෙම නම් ඇති චරිත සහ ආකෘතියකින් යුතු වුණත් ඒ වගේ පොතක් නෙවෙයි. මෙතනදි මිනිස්සු අතර අවබෝධය ගිලිහීම එක්ක ඇතිවෙන අර්බුදය ගැනයි කතා කරන්නෙ. ඒක එක පැත්තකින් ගත්තොත් කොරල් දූපතේ ප්‍රතිලෝමය. කැමතිනම් ඒක දේශපාලනිකව අර්ථ දක්වගන්නත් පුළුවන්.

පොතේ පරිවර්තනය ඉතාම හොඳයි කියල කියන්න බෑ මට. සමහර අවස්ථාවන් කිසිම පැහැදිලි අදහසක් ජනිත නොකරන වචන විදියට ලියවිලා තිබුණ බවයි තේරුණෙ. ඒක ලොකු බාධාවක් නෙවෙයි. නමුත් පොත වඩාත් සාර්ථකයි කියල කියන්න තිබුණා ඒ අවුල නොපෙනුනා නම්.

ඔබ Battle Royale හෝ ඒ ආකෘතියේ චිත්‍රපටි නරඹලා තියෙනවනම් 'පැවැත්ම' වෙනුවෙන් මිනිස්සුන්ට යන්න පුළුවන් අන්තයක් මොන වගේ ද කියල අදහසක් ඇති. එක අතකට ඒක තේරුම් ගන්න චිත්‍රපටි බලන්න අවශ්‍යත් නෑ. තමන්ගෙ පැවැත්ම වෙනුවෙන් පාවාදීමේ ඉඳලා මිනීමැරීම දක්වා ඕන තරම් දේවල් මිනිස්සුන්ට කරන්න පුළුවන්. අපි ශිෂ්ටත්වය කියල කියන්නෙ මායාවකට. සමහර විට ශිෂ්ටත්වය දුර්වලයො හොයාගත්ත අදහසක් වෙන්න ඇති.

මිතුරු දම් බිඳුනු පසු කියවන ඔබට බොහොම දේවල් හිතෙයි. ඔබ කොරල් දූපත පොතේ කුමන හෝ පරිවර්තනයක් කියවල තියෙනවනම් ඒක අමතර පහසුවක් වෙයි. එහෙම නැතිව අනිත් අතට යන්න ඔබ අදහස් කරනවනම් ඔබට විඳින්නන්ට ලැබෙන රස අසීමාන්තික යි.

Thursday, 22 October 2020

කාංචනා අමිලානිගේ ගුහා සටන පොත ගැන අදහස්

 


ස්පොයිල් විය හැක!

2008-2009 කාලෙ හිටු කියලා බ්ලොග් වමාරපු යුගයේ හිටියා හිටපුගමන් අමුතු ප්‍රශ්න අහපු බ්ලොගර් කෙනෙක්. මිනිහට වතාවක් ආපු ප්‍රශ්නෙ තමයි මේක.

අපි ගෙදර ඉඳන් ගමනක් යද්දි අහම්බෙන් අපේ ඇඟේ එල්ලුන කූඹියෙක් සෑහෙන දුරක් ගියාට පස්සෙ තමයි අපි දකින්නෙ. අපි ඒ වෙලාවෙදිම කූඹියව බිමට ගසනවා. එතකොට ඒ කූඹිය වැටෙන්නෙ වෙනමම තැනකට. කූඹියට නුපුරුදු තැනකට... ඉතිං ඇත්තටම කූඹියට මොනව හිතෙයිද?

මේක ගැන ඒ පෝස්ට් එකේ සෑහෙන්න දේවල් කියල තිබුණත් දැන් මතක ඒ ප්‍රශ්නය විතරයි.

දැන් මට හිතෙන්නෙ කාංචනා අමිලානිගෙ ගුහා සටන කියවන්න ගත්තම කෙනෙක්ට වෙන දේ ම සමහර විට එහෙම අතරමං වුණ කූඹියෙක්ටත් වෙනව ඇති කියලයි. ඒ නිසා පොත කියවගෙන යද්දි මොකක් හරි තැනකින් අහු වෙයි කියල බලාපොරොත්තු නොවන එක හොඳයි.

මේක කියවන්න ඕන වුණේ පොතේ ප්‍රචාරණය නිසාමයි. එහෙම නැත්තං සාමාන්‍යයෙන් මම කියවන්න පොතක් තෝරගන්න කාරණාවට පොත අලුත් වීම අදාල නෑ. නමුත් ගුහා සටනේ ප්‍රචාරණය අස්සෙ තිබුණෙම මේක වෙනස් වැඩක් කියන ඉඟිය. ඉතිං එහෙම එකක් කියවන්න හිතෙන එක ස්වභාවිකයි.

පොතේ ඇතැම් සිදුවීම් සහ චරිත මට මතක් කළේ මලයාලම් චිත්‍රපටිවල දර්ශන කීපයක්. ගමේ හැමෝම එකිනෙකාව දන්න වටපිටාවක්, පිස්සු පොලීසියක්, බුල් කෙළින ආණ්ඩුවක් (ඒක නං විශ්වීය තත්වයක් වෙන්න ඇති) සහ විවිධාකාර චරිත කීපයක් කියන්නෙ මලයාලම් චිත්‍රපටියකින් කියවෙන ලංකාවෙ පරණ ගමක කතාවකට හොඳ තුනපහ. සුළු සිදුවීමක් ඉතාම විස්තරාත්මක විදියට ඉදිරිපත් කිරීම අස්සෙත් දැනුණෙ ඒක. ඒ එක්කම සමහර සිදුවීම් මට මතක් කළේ 'පෙරළූ නැවුම් පස' පොතේ සිදුවීම්. කියවල තියෙන පොත් අතලොස්ස අස්සෙ ආයෙ ආයෙ හමුවීම් වෙන එකත් මරු.

පොතේ ප්‍රචාරණය නොදැන, එහෙම නැත්තං මේ පොත කොටස් වශයෙන් ඔන්ලයින් ලියවුණ කාලෙ ඒ ගැන නොදැන අමුවෙන්ම පොත අතට ගන්න කෙනෙක්ට පොතේ අඩංගු රූප උදව් වෙයි චරිත ගොඩ නගාගන්න. චිත්‍ර මවාගන්න. පොත විසින් මවන චිත්‍ර නිසැකයෙන්ම Antz සහ A Bugs Life ඉඳන් ආපු බොහොමයක් ඇනිමේෂන්, විශේෂයෙන් කෘමි සත්තු ඉන්න චිත්‍රපටි මතක් කරන එක විශ්වාසයි. සමහර විට ඒ චිත්‍රපටි සහ පොතේ තියෙන චිත්‍ර වඩාත් පහසුවක් වෙනව ඇති කතාවේ වෙන දේවල් තේරුම්ගන්න. මට හිතෙන්නෙ මේක ඒ චිත්‍රපටි ආකෘතියටත් ලේසියෙන් හරවන්න පුළුවන් පොතක්.

පොතේ චරිතවල නම් කියවෙන විදියටනං මේක ලෝක මට්ටමේ වැඩක්. විශේෂයෙන්ම යුද්ධය ලෝක යුද්ධයක්. ඒකෙ හැම රටකම මිනිස්සු ඉන්නවා. 'ග්‍රහ ලෝකයක විනාශය' පොත කියවල තියෙන කෙනෙක්ට සමහර විට ගුහා සටනේ නම්වල අමුත්තක් නැති වෙයි. ඒ අතර ලොකු සම්බන්ධයක් නෑ. නිකං මතක් වුණා ඒක.

පොතක් කියවීම ම වෙනස් අත්දැකීමක් වීම හැම විටම වෙන දෙයක් නෙවෙයි. කියවීමේ අත්දැකීම ලැබෙන්නෙ ලිවීමේ වෙනස්කම් නිසා. ලිවීමේ තාක්ෂණික කාරණා නිසා. ලිවීමේ විලාසය නිසා. මේක එහෙම අත්දැකීමකට කියාපු පොතක්.

එතකොට කතාව? ඒක සමහර විට අපේම කතාවක් වෙන්න පුළුවන්. සමහර විට ඇත්තටම කූඹින්ගෙ කතාවක් වෙන්නත් පුළුවන්.

Saturday, 27 July 2019

කෝලි



සන්නස්ගලගේ භික්ෂු පරිච්ඡේදය කියවා හමාර කළෙමි. එය කියවීම අතර තුර සිතට නැගුන විඳුණු දැන් අමතකව ඇති සිතිවිලි අපමණකි. පොත කියවා අවසන් වෙත්ම හිතට නැගුනේ එ පිළිබඳව යමක් ලිවීම හොඳ බවයි. පොතේ ඡේද උදෘත කරමින් එසේ ලිවීමට සිත් වූ බොහෝ දේවල් දැන් අමතකව ගොස් ඇත. ඒ නිසා මේ සටහන ලියවෙන්නේ කුමක් ගැන වේද යන්න පිළිබඳව දැන්ම කීමට හැකියාවක් නැත.

පොත කියවා ලියන දේවල් ගැන සිතමින් රාත්‍රී මුරය සඳහා පිටත්ව ගොස් ඇති බිරිඳටද වයිබර් මැසේජ් දමමින් බුකියේ පූස් සහ බලු ගෘප්වල ලයික් දමමින් ගෙවුන සුළු වේලාවක මට සිතුනේ අදත් බොන්නටය. ඊයේද බිරිඳගේ අනුග්‍රහයෙන් අපි බියර් බීවෙමු. අදත් හොඳ දවසකි. බියර් දෙකක් ගේමු දැයි මාමණ්ඩියගෙන් ඇසූ විට ඔහු ගල් බාගයක් ගේමු කියා කීවේ කලකින් ගල් නොගැසූ නිසායි. මම දායකත්වය දුන්නෙමි. බයිට් එකට සොසේජස් කරල් කීපයක් සූදානම් කළෙමි. සියල්ල අවසන් වී දැන් ලොකු කාලයක් ඉක්ම ගොස්ය. මැදියමට හෝරාවක් ඇති වේලාවක මම අර්ධ වෙරි මතින් පරිගණකය ඉදිරිපිට හිඳගෙන ඇත.

කෝලියා දොරකඩ නිදයි. ඒ උගේ ඩියුටි පොට් එක කියා මම කියන්නේ ටික කලක සිටයි. මා සමග මම ද නොදන්නා මිතුරු දමකින් වෙලී සිටින කෝලියා මා කාමරයේ සිටිය සැම විටම දොරකඩ නිදයි. මුරකරුවෙක් මෙනි. කෝලිට නොදැනී මා වෙත මැස්සෙක්ටවත් එන්නට නොහැකි බව බිරිඳ ඉරිසියාවෙන් කියයි.

කෝලියාගේ මුල් නම ‘කොලින්‘ ය. එය ‘කොල්ලා‘ යන්නෙන් බිඳී ඇති නමකි. උගේ ඉතිහාසය කතාවකි. අපේ ඉතිහාස මෙන් විකෘති වූවක් නොවේ. උපන් දා සිට මේ වෙන තෙක් කෝලියා ළඟින් ඇසුරු කරන මම කියන සැබෑ කතාවයි. එක එක දේශපාලන, සංස්කෘතික හෝ භාෂාමය වර්ෂන්වලින් තොර එකම වර්ෂන් එකයි.

2010දී එවකට පෙම්වතියව සිට දැන් බිරිඳව සිටින ඇයගේ නිවසට පැමිණි මිකීගේ පළමු වැදුමේ පුත්‍රයා කොලින්ය. 2012දී මිකී දරුවන් සත් දෙනෙක් වැදුවාය. ඉන් බාලයා පොඩ්ඩීය. ඇයගේ පිළිවෙලක් නැත. පිස්සියක් මෙනි. අනෙකුන්ට වඩා කුඩාය. කිරි බොන්නට අනෙකුන් පෙරලා පැනගෙන එල්ලීමේ හැකියාවක් නැත. අවසානයේ හමුවෙන්නේ දුර්වල තන පුඩුවකි. අනෙකුන් පරයා සටන් කරන්නට කුඩා වැඩිය. ඒ නිසා කෙටි කලකින්ම කිරි උරා බීම එපා වී වෙනතක් බලයි. ඇයට උවමනා වූයේ හතර අත විපරම් කරන්නටයි. කිරි වැඩිය පෙවුනේ නැත. ඒ නිසාම දුර්වල විය හැකි බවට කතාවක් නිවසේ ඇති විය. ඈ ගෙදර රැඳුනාය.

රෝසි ගෙදර රැඳුනු අනිත් කෙල්ලයි. ඇගේ බඩ රෝස පැහැති බැවින් ඈ එනමින් බෞතීස්ම විය. මාමාණ්ඩියගේ අනුකම්පාවෙන් සහ ආදරයෙන් ඇය නිවසේ සුරතලිය විය. බිරිඳ කියන්නේ රෝසි ඇගේ රෝස බඩ පෙන්නා මායම් දමා තාත්තා අල්ලාගත් බවයි. කොහොමත් රෝසි යනු මිනිස් අඟනුන්ට සරි කලහොත් ව්‍යවහාරයේ කියවෙන පට්ට කෑල්ලකි. රූපයට අමතරව ඇයට කෙල්ලක් සතු කෝල ගති ඇත්තේය. කෙලි බල්ලෙකි. ආදරේ හිතෙන නියම කෙල්ලකි. පට්ට බැල්ලියකි.

කෝලියා ඇතුලු අනිත් පස් දෙනා රටේ විවිධ තැන්වලට පිටව ගියෝය. දෙදෙනෙක් මාමණ්ඩිගේ සොයුරියන්ගේ ගෙවල් වලටයි. ජාඇලට හා මාතලේටයි. අනිත් අයත් එක් එක් තැන්වලයි. කෝලියාද එසේ නොදත් තැනකට පිටව ගියේය.

එසේ දරුවන් පිටකල මාමණ්ඩි ඒ තැන්වලට සතියකට දෙකකට පසු අමතා දරුවන්ගේ සුව දුක් විමසූ අවස්ථාවේදී කෝලියාගේ දරුණු ඉරණම කණ වැකී තිබුණි. කෝලියා හදන්නට භාරගත් නිවසේ කුඩා දරුවන් අතින් දෙමස් වයසැති බලු පැටියා පීඩා විඳින්නේය. මඤ්ඤොක්කා කෝටුවලින් ගුටි ලබන්නේය. වේදනා විඳින්නේය.

පැටවුන් ලබා දුන්නේ මුදලක් ගැනීමෙනි. නිකම් දීමෙන් අගයක් නැත. ගෙවූ මුදලට හෝ සලකනු ඇත. අපගේ අභිප්‍රාය වූයේ එයයි. ඒත් ගුටිකන පැටියකු ගැන දැන දැන ඉවසීම කල හැක්කක් නොවේ. වහාම ගොස් ආපසු මුදල දී කෝලියා නැවත ගෙදරට ගෙන ඒමට මාමණ්ඩිත් නැන්දම්මාත් කඩිනම් විය. එදින සිට උගේ නම කොල්ලා විය. ඒත් එය දිගින් දිගටම භාවිතා නොවී කොලින් බවට කොල්ලා නම් විය.

ඒත් මට නම් කොලින්ට ඇමතීමට නම් ගොඩකි. මා ආදරය කල සුරතලුන් සියල්ලට එසේ නික් නේම් ගොඩක් ඇත. මිකීටද රෝසිටද එසේමය. සියළු දෙනා බලු මිනිස් බේදයකින් තොරව ‘පිස්සු කේස්‘ ය.

කොලින්ට මම කොලින් මල්ලි, කෝල මල්, කොලිනයා, කොලින්ත, කෝල්, මල් කොලයා ආදී නොයෙක් නම් කියමි. කෝලි යනු එහි වත්මන් සංස්කරණයයි. ඒ මොන නම කීවත් පඩේකට ගණන් නොගෙන උගේ පාඩුවේ නිදා සිටිනා අවස්ථාද වෙයි.

භික්ෂු පරිච්ඡේදය කියවීම අපූරු අත්දැකීමකි. ජීවිත කාලයක් පුරා අත්දැකීම් එසේ එක් එක් වර්ගීකරණයන්ට ලක් කර ලිවීම ආතල් වැඩකි. භික්ෂු පරිච්ඡේදයේ ඇත්තේ සන්නස්ගලයන්ට පොත ලියන වර්තමානය දක්වා ජීවිතයේදී හමුවූ භික්ෂු චරිත පිළිබඳවයි. එය කියවීමට පෙළඹවීම ඇති වුණේ ගී පැදුර නිසායි.

ගී පැදුර අඩවියට ගී පද අසමින් සොයමින් ලියන මට කසුන් කල්හාරගේ නටාෂා ගීතයේ රචකයා සොයාගන්නට උවමනා විය. යූ ටියුබයේ එම ගීතය සෙවූ විට සියත එෆ්එම්හි ඩීජේ අරා නටාෂා ගීතයට යෙදූ පූර්විකාවක් ලින්ක් ඔස්සේ හමු විය. එහි කියවුණේ ඩීජේ අරා භික්ෂු පරිච්ඡේදය කියවමින් සිටින බවත් එහි තැනක පසන් කොඩිකාර පිළිබඳ සන්නස්ගල තැබූ සටහනක මෙම ගීතය පිළිබඳව කියවෙන බවත්ය. පොත කියවන්නට පෙළඹවූයේ එයයි. පොත වර්ෂයකට පෙර පොත් සල්පිලෙන් මිළදීගෙන ඇති බව බිරිඳගේ හෝඩුවාව ඔස්සේ දැනගතිමි. ‘භික්ෂු‘ වදන නිසා එය නැන්දම්මා විසින් කියවන්නට ඇගේ කාමරයට අරන් ගොස්ය. පේන විධියට ඇය පිටු කිපයක් කියවා නවතා ඇති සැටියකි.

භික්ෂු පරිච්ඡේදයේ සන්නස්ගලයන් ලියා ඇති දේවල් ඇත්තද බොරුද යන්න සොයන්නට හෝ ඒ ගැන වෙහෙසෙන්නට මම උත්සාහ නොකරමි. එය හුදෙක් තවත් එක් කියවීමක් ලෙස දරාගනිමි. අත්දැකීම් ඇසුරින් සමස්ථ ජීවිතය තේරුම්ගැනීමට තරම් මහ මෙරක් අත්දැකීම් ලබා නැතත් ලැබී ඇති සොච්චම සමහර දේවල් තේරුම්ගැනීමට ප්‍රමාණවත්ය. ඒ නිසා මම වැඩිදුර නොසිතමි. යුනිෆෝම් ඇන්දාට කවුරුත් මිනිස් ගති ඇත්තෝ වෙති. තව දුරටත් පූජකත්වය යනු විමුක්ති මාර්ගය සොයන්නන්ගේ තත්වයක් නොවේ. එය වරප්‍රසාදිත රැකියාවකි. විමුක්තිය සොයන්නට යුනිෆෝම් අවශ්‍ය නැත.

භික්ෂු පරිච්ඡේදයේ අවසානයටත් පෙර මා කලකට පෙර තැබූ ටිවිටර් සටහනක් සිහි විය. එහි ලියුවේ තොරතුරු දැනගැනීමට ඇති සියළු මූලාශ්‍රයන් ෂුවර් නැති බවයි. බලු පැටවුන්ට ලයික් දැමීම ඊට වඩා හොඳ බවයි. භික්ෂු පරිච්ඡේදය අවසානය වෙද්දී එහි ලිවීමේ සෞන්දර්යයෙන් වික්ෂිප්තව මම ඒ ටිවිටර් සටහන සිහි කරමි.

තව ලියන්නට කම්මැලිකමක් ඇත. හිතුණොත් පසුව සංස්කරණය කරමි.

Thursday, 23 March 2017

රිදී කාසි - පියදාස රන්පත්විල - පොත ගැන අදහස්



මේ පොත ගන්න හේතුව වෙන්න ඇත්තෙ පියදාස රන්පත්විල මහතාගෙ 'කොහොඹ යක්කු' කෙටිකතා පොත කියවා තිබීම වෙන්න ඕන. සමහර විට පිටුවක් දෙකක් කියවද්දි තේරුණ ඉතිහාසමය ගතියත් ඒකට හේතු වෙන්න ඇති.

රිදී කාසි නවකතාව මහනුවර රාජධානිය සමයේ මාතලේ සහ දඹුල්ල අවට ගම් කීපයක සිදුවන මනඃකල්පිත සිදුවීම් කීපයක් ඇසුරින් ලියවුණ එකක්. සෙංකඩගල රජු ලෙස හඳුන්වන්නේ දෙවන රාජසිංහ රජු වෙන්න ඇති. ඒ ගැන වැඩිය හිතන්න අවශ්‍ය නෑ.

යක්ෂ, භූත, ප්‍රේත විශ්වාසත්, කුල භේදයත් කතාවේ ප්‍රධාන මාතෘකාවක්. සාමාන්‍ය සමාජය වගේම සංඝ සමාජයත් කුල භේදයට ලක් වීම අතීතයේ අදට වඩා දරුණුවට වෙලා තියෙන්න ඇති. ඒ වගේම රාජ්‍ය පාලනයට 'ආගම' වගේ මිනිස්සුන්ට සංවේදී කාරණා අද වගේම එදත් යොදාගන්න ඇති.

පාලනාධිකාරියේ ඉහල ඉඳන් පහලට සියලු දෙනාම සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ව පෙලන්නත් ඇති. විශේෂයෙන් ධූරාවලියේ මැද සහ අග හිටපු, සාමාන්‍ය ජනතාවත් එක්ක කෙලින්ම ගැටුණු නිලධාරීන් ජනතාවට මළ කරදරයක් වෙන්න ඇති.

කතාවේ යටිපෙලින් කියවගන්න ලැබුනෙ එහෙම අදහසක්. ඒ වුණත් මට මේ පොත මදි. චරිත සහ සිදුවීම් ඉබාගාතේ යන ගතියක් දැණුනා. චරිත විස්තර වීම ප්‍රමාණවත් නැති බවත්, චරිතවල වෙනස් වීම් විශ්වසනීය බවින් අඩු බවත් තේරුණා. මුලු පොතම මංමුලා වෙලා වගේ.

හැබැයි පොතක් ලියන එකම වැඩක්. සහ මේ පොත මනඃකල්පිතයක්. ඔය කාරණා දෙකම ඔලුවෙ තියන් පොත කියවගෙන යද්දි අපට අදට වඩා එදා හොඳයිද කියන කාරණේ හිතන්න පුලුවන්. ඉතිහාසය ඇත්තටම සිද්ධ වුණේ ඒ විධියට වෙන්න පුලුවන්. එහෙම නැත්නම් පියදාස රන්පත්විල මහත්තයා වර්තමානය අතීතයට ප්‍රක්ෂේපණය කරලා පොත ලිව්වා වෙන්නත් පුලුවන්.

අදාල යුගය, ජන වහර, පැරණි සිරිත්විරිත් සහ සමාජ ක්‍රමය වගේ දේවල් ගැන ප්‍රමාණවත් හැදෑරීමක් නැතිව මෙහෙම පොතක් ලියන්න අමාරුයි. රන්පත්විල මහතා වෙහෙසක් නොගෙන කියවගෙන යන්න පුලුවන් විධියට රචනා කරල තියෙන විධියත් හොඳයි.

සරලව කියවන්නත්, ඉතිහාසෙත් දෙකම ඕන අයට නියම පොතක්.


Wednesday, 18 May 2016

පැටි කිරිය - සුමන ආලෝකබණ්ඩාර - පොත ගැන අදහස්


සුමන ආලෝකබණ්ඩාර මහතාගේ පෑලවිය කෘතිය බොහොම ඈතකදී කියවීමෙන් පසුව නැවත ඔහුගේ කෘතියක් ලෙස කියවූයේ පැටි කිරියයි. මෙය පුවත්පතක කොටස් වශයෙන් පළවූ ලිපි එකතුවකි. පැටිකිරිය යනුවෙන් සිංහල වී ඇත්තේ ඉංග්‍රීසි බසින් Pedigree යන්නයි. ඒ අර්ථයත්, 'පැටි අවදියේ කල කී දෑ' යන අර්ථයත් යන ද්වර්ථයම ඉස්මතු වන ලෙස මේ පොත 'පැටි කිරිය' ලෙස නම් ව ඇත.


ආලෝකබණ්ඩාර මහතා කුඩා කල සිට තරුණ විය දක්වා වයඹ පලාතේ නිකවැරටිය නගරය ආශ්‍රිතව ගමේ සහ පාසල්වල ගතකල ජීවිතයත්, එකල ජීවත්ව සිටි විවිධාකාර මිනිසුන් පිළිබඳ ඔහුගේ මතකයත්, ඉතිහාසය, සමාජය පිළිබඳව ඔහු දරන අදහසුත් පොතේ ප්‍රධාන තේමාවන් වේ.

පැටි කිරිය එක්තරා පරම්පරාවක් ගැන කතා එකතුවකි. 80 දශකයේ තරුණ විය ගතකල පරම්පරාවේ ළමා අවදිය ගැන කියවීමකි. 50 සහ 60 දශකවල ගමක විසූ මිනිසුන් පිළිබඳ කතා ගොන්නකි.

අව්කන බුදු පිළිමය පිළිබඳව පොත් පිංචක් ලිවීම පිණිස ඔහු කල හැදෑරීම්වලදී ලංකාව ජනාවාස වීම ගැන ඔහුට තොරතුරු හමුවේ. ලංකාවේ අසමජ්ජාතීන් ගැන ඔහු ඒ අනුව ලියයි.

මානව හිමිකම් ගැන ලොකුවට දොඩවන අතරේ මානව යුතුකම් කියා දෙයකුත් කතා කල යුතු බව ඔහු කියයි. එය මා සිත් ගත් අදහසකි.

පැටි කිරිය ඇරඹුමේ සිට අවසානය දක්වා ලංකාවේ සමාජ ස්ථර කීපයක සිදුවන වෙනස් වීම් ඔහු විස්තර කරයි.

එහෙත් ඒ අතීතය වර්තමානයේ උදාහරණ සමග ගලපමින් ආලෝකබණ්ඩාර මහතා වර්තමානය පිළිබඳ අසතුටු සිතින් කතා කරන අවස්ථාද බොහෝ හමු වේ. ඒ කාලෙ එහෙමයි... දැන් කාලෙ මෙහෙමයි ආදී සැසඳීම් බහුලය. මාගේ පුද්ගලික අදහස නම් එසේ විස්සෝප වීම අවශ්‍ය නැති බවය. ඒත් අවස්ථා කීපයකදී දැණුන කම්මැලි ගතිය හැරෙන්න 'පැටි කිරිය' ජීවන අත්දැකීම් ඇතුලත් ඒ ආකාරයේ කෘති කියවන්නන්ට රසවත්ව දැනෙන්නට බොහොම ඉඩ ඇති කෘතියකි.

https://www.goodreads.com/si/book/show/54250507

Saturday, 11 October 2014

තාරා මගේත් දෙව් දුව

තාරා යනු කවුදැයි මා දන්නෙ නැත. එය සෙවීමටද උවමනාවක් මට නැත. එහෙත් සිත පැහැරගත් විජේමාන්නයන්ගේ තාරා ගැන බිඳක් ලියන්නට උවමනාය.

යුද්ධය හා උදාව ඇති එහි පශ්චාත් තත්ත්වයන් ගැටළු සියල්ලට විසඳුමක්ද යන්න ගැන විජේමාන්නයන් ප්‍රශ්ණ කරයි. එයට කිසිවකු පිළිතුරු නොදෙන බව දැන දැනම ඔහු එම ප්‍රශ්ණය නගයි. ඇත්තෙන්ම ඔහු පිළිතුර දනී. එක් පිරිසක් විජයග්‍රහණයෙන් උද්දාමව ජයපැන් බොන ඇසිල්ලේ තාරා සදහටම නික්ම යවන්නේ එහෙයිනි. ඇයට කල හැකි කිසිවක් නැත. හුදු සෞන්දර්යවාදී සාහිත්‍ය ලෝලීන් පිරිසක් මනෝ ප්‍රහර්ෂයට ලක් කරනු හැර තාරාට කරන්නට යමක් ඉතිරිව නැත.

තාරා ලංකීය සාහිත්‍යයේ පවතින තැන එතරම් ඉහල නොවිය හැක. ඉහත කී ප්‍රශ්ණ නැගීම හැර ඉන් එපිට දේශපාලනීය මැදිහත්වීමක්ද ඉන් සිදුවන බවක නොපෙනේ. සරාංශය ගත්විට එහි එතරම් ගත යුත්තක් ඇති බවක්ද නොදැණේ.

එහෙත් එය විශිෂ්ට ලිවීමක් බව කිව යුතුය.

එසේ කිව හැක්කේ මන්ද යන්න නැවතත් සිත අවදි කල යුතු කරුණකි. විජේමාන්නයන්ගේ වාග් කෞෂල්‍ය වෙනදා මෙන්ම ලගන්නා සුළුය. අන් කිසිදු කරුණකින් තොරව වුවද තාරා විශිෂ්ට ලිවීමක් ලෙස දැණෙන්නේ එබැවිනි.

තාරා අවදි කරන්නේ මාගේ කාන්සාමය මතකයන්ය යන්න ප්‍රතික්ෂේප කල නොහැකි සත්‍යයකි. පැරණි ප්‍රේමයන් සම්බන්ධ එම මතකයන් බොහොමයක් අමතකවන්නට ඉඩ දී ඇත. එහෙත් මීදුමත්, කඳු වැටිත්, තේ වතුත්, සීතලත් කැටිවුණ මතකයන් කිසිදා අමතක වන්නට ඉඩක් නැත. එම තෙත් මතකයන්ගෙන් තොරව වුවද අතීත සුන්දර සිහිනයක් සැබෑ ජීවිතය තුල විඳින්නට අකමැති අයෙක් වේද?

තාරා පැහැරගන්නේ ඔබේ ඒ ආශාවයි.

ප්‍රියංගා යනු එම සිහිනය සැබෑව තුලද සිහිනයක් පමණක්ව විඳින්නට භාණුක බැඳ දමන්නියයි. ඇය භාණුකගේ බිරිඳව නොසිටියානම් මෙහි කියන්නට කතාවක් නැත. මන්ද ප්‍රියංගා නොවන්නට තාරා හා භාණුක දරුවන්ද පිරිවරා ගෙවන ඒකමිතික ජීවිතයක් අරඹන්නට ඉඩ ඇති බැවිනි. එහෙත් ප්‍රියංගා භාණුක ලිහා දැමිය යුතු වපරිසය දනී. මෙම තුන්කොන් ප්‍රේමය තුල ඇගේ චරිතය මා හට අභව්‍ය බව දැනෙන්නේ එහෙයිනි. නොඑසේ නම් ඇය තාරාටත් ඉදිරියෙන් රැඩිකල්ය. අවබෝධශීලීය. එවන් ගැහැණුන් සැබෑ ලොවේ සිටීදැයි මම නොදනිමි.

ගොඩගත් තාරා මා තෙහෙට්ටු කරවන්නීය. ඇය මාගේ මනසේ රූපගත කිරීම මට අපහසුය. මන්ද විජේමාන්නයන්ගේ තාරාට සම කර හැකි රුවක් මා අතීතයේද වර්තමානයේද දැක නැත. එය සිතින් මවාගන්නටද මා අපොහොසත්ය. නැතිනම් මා උවමනාවට වඩා ක්ෂුද්‍ර ලක්ෂණ ගැන උනන්දු වනවා වන්නට පුළුවන.

කෙසේ වුවද මට තාරා දෙව් දුවක් ලෙසම සිටින්නට අවශ්‍යය.

මට ඈ නැවත වලදමන්නට උවමනාය.

Saturday, 20 September 2014

සොරොව්වෙන් එළියට කෝච්චියකින්

ගුණසිරි ජයවර්ධන මහත්තයගෙ සොරොව්ව පොතේ මුල් පිටු කීපය කියවද්දිම ඒක එක දිගට කියවගෙන යන්න පුළුවන් පොතක් බව මට තේරුණා. සුසන්ත කියන පාසල් ගුරුවරයගෙ සංකීර්ණ මනෝභාවයන් පිළිබඳ කතාවක් වුණත් ගුණසිරි මහතාගේ සරළ ලේඛණ විලාසය හින්දා ඔළුවට බරක් නැතිව කියවන ගමන් ආයෙ ආයෙමත් සුසන්තගේ ජීවිතේ මට දක්වන සමානකම් ගැන හිතන්න මට පුළුවන් වුණා. ඒක ඇත්තටම එක විධියකට මාවම නැවත කියවීමක් වගේ. සුසන්ත කියන්නෙ මම නෙවෙයි. නමුත් සුසන්තට සමාජය ගැන තියෙන ඇතැම් කියවීම්වලට සෑහෙන්න සමාන කියවීම් මටත් තියෙන බව මට තේරුණා. මම ටික වෙලාවක් සුසන්තවයි මාවයි ගලපන්න උත්සාහ ගත්ත. තම තමංගෙම ලෝක හදාගෙන බාහිර ලෝකයත් එක්ක සීමිත සම්බන්ධකම් විතරක් තියාගත්තු දෙන්නෙක්... ඒත් ටිකකින් මට වැටහුනේ සුසන්තගේ චරිතය වෙන ඕනම කෙනෙකුගේ චරිතය වෙන්න පුළුවන් කියල. පිටත සමාජෙ ගැන තියෙන අදහස් සුසන්ත හෝ මම දරනව වගේම වෙන ඕනම කෙනෙක් තමංගෙ ජීවිත කාලෙ කොයි මොහොතක හෝ දරල ඇති කියල මට හිතුණ.

රස්සාව කරන තැන වෙනස්වෙල සති කීපයක්ම ගතවෙලා තිබුණට තවමත් මට ඒ වෙනසට හුරුවෙන්න අමාරුයි. රස්සාවල් කරපු අවුරුදු දහයකට වැඩි කාලෙ පුරාම ගෙදර ඉඳන් රැකියා ස්ථානයට යන්න පැයකට වඩා කාලයක් ගත කරන්න වුණේ අළුත් සේවා ස්ථානයට ස්ථාන මාරුව ලැබීමත් එක්ක. කලින් වැඩ කරපු තැන් කීපයටම ගෙදර ඉඳන් විනාඩි දහයක් පහලොවක් විතර ගතකරල පයින් යන්න පුළුවන්. ඒ නිසා පාන්දර හයට නැගිටල හතට වාද්දුවෙන් කෝච්චියෙ නැගල අටට කොල්ලුපිටියෙන් බැහැල අටයි කාල වෙන්න කලින් ඇඟිලි සලකුණු මැෂින් එකේ ඇඟිල්ල තියාගන්න එක තවමත් අමාරු වැඩක්. එහෙම කරගත්තු දවස්වලදි හවස හතරට ඕෆ් වෙලා කොච්චියකින් ගෙදර යද්දි හවස හය වෙනවා. ගෙදර ගියාම තියෙන තෙහෙට්ටුව සිගරට්ටුවකිනුයි අම්මගෙ කිරි තේ එකෙනුයි නැති කරගන්න ගන්න උත්සාහය තවම ඒ හැටි සාර්ථක නෑ.

‘කෝච්චියෙ ඔයාට තවම යාළුවො ටිකක් නැද්ද පුතේ?‘

මම තේ එක තොලගාන අතරෙ අම්ම ඇවිත් ඉදගන්නව.

‘නෑ...‘

මම කියනව.

‘තවම අළුත්නේ. ටික දවසක් යද්දි කට්ටියක් හම්බවෙයි‘

‘හපෝ නැති එක හොඳයි. නැත්තං කච කචේ කච කචේ ඉවරයක් නැහැ. ඊට වඩා හොඳයි කල්පනාවක් දාගෙන යන එක‘

‘එහෙම තමයි පුතේ... ඒ මිනිස්සු දවසකට පැය දෙක තුනක් එකටම ඉන්න මිනිස්සුනේ...කියවන්න දේවල් ඇති ඕන තරං‘

‘ඒ වුණාට සමහර වෙලාවට වදයක්නේ. කියවන්නෙත් මෙලෝ වැඩක් නැති වල්පල්.‘

අම්මා නිහඬ වෙනවා. ඈ මුලදිම තර්ක කරන එක ඉවත දානවා. හරියට තර්කයේ නිශ්ඵලත්වය ඈ අත්දැකීමෙන් වටහාගෙන තියෙනව වගේ.

සංවාදය වෙනුවෙන් ඇගේ තර්කය පිළි නොගත්තත් අම්මා නිවැරදි බව මම කතාව පටංගද්දිම දන්නවා. උදේ හවස කෝච්චියේ යන මිනිස්සු එකම පන්තියක මිනිස්සු ටිකක්. බාගෙට බාගයක් රජයේ සේවකයො සහ පෞද්ගලික සේවකයින්. කෝච්චියෙ ගමන්කරන අයගෙ කියුම් කෙරුම් ගැන ඕන තරම් කියවල තිබුණත් ඒක සැබෑ අත්දැකීමක් වෙන එක දිරවගන්න ටිකක් අමාරු වුණා මට. මුලදි දිගින් දිගටම දුර ගමන් දුම්රියවල තෙරපෙමින් තැම්බෙමින් ගිය මට කාර්යාල දුම්රියවලට මගේ කාල සටහන හුරු කරගන්න ටික දවසක් ගියා. ඒත් ඒ කෝච්චිවල යන මිනිස්සුත් එක්ක මුලදි ඒක ඒ තරම් ලේසි වුණේ නැහැ. එදිනෙදා සාමාන්‍ය වල්පල් එක්ක ටීවී එකේ මෙගා මලවිකාරත් ආයෙ ආයෙමත් රිපීට් වුණා. එක එකාව, විශේෂයෙන් ගෑණු අයව බයිට් වුණා. වතාවක් පානදුරෙන් නැගපු දරුවෙක් ලැබෙන්න ඉන්න ගෑණු කෙනෙක්ට පිරිමියෙක් නැගිටල සීට් එක දුන්නෙ ‘මේකි සීට් එක ගන්න ඕන නිසාම කොට්ටයක් බැඳන් එනවද කොහෙද?‘ කියලයි. කොල්ලුපිටිය දක්වාම ඔවුන් අතරෙ සිද්ධ වුන සුහද කතාවත් එක්ක මට තේරුණෙ ඔවුන් බොහොම සමීප මිතුරු කණ්ඩායමක් බවයි.

කෝච්චියෙ ඉන්න තනි තනි කණ්ඩායම් අතරෙ තියෙන සුහදකම ඒ අය අතරෙ වෙනම පුංචි ලෝක නිර්මාණය කරල තිබුණ. ඒත් තනිකම හැමදේටම වඩා වින්දනීය වුණ මට ඒක කරච්චලයක් වුණා. මම කල්පනා කළේ බ්ලොග් එකට ඒ ගැන කවියකුත් ලියන්න.

කාර්යාල කෝච්චියේ
එකම පන්තියක යන අපෙන්
කොටසක් සීට් වල ඉඳගෙන
කාපට් පාරවල් ගැන
කුඩු කන්ටේනර් ගැන
උස්සපු ළමයි ගැන
ස්ත්‍රී දූෂණ ගැන
සුදු නංගිලෙග ටෙලි ගැන
බුජුම්පියෝ ගැන
තළු මරන අතරෙ
සීට්වල ඉඳගන්න වරම් නැති
අපෙන් තවත් කොටසක්
සීට් අතරෙ හිටගෙන
බකං නිලාගෙන
කෝච්චියෙන් බහිනකොට
කැනිබලෙක්ට උවමනානම්
ගම්මිරිස් ඉහාගෙන
කන්න හැකි තරමට තැම්බීගෙන

සුසන්ත ටිකෙන් ටික සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක් වෙනවා. ඒ කියන්නෙ එක විධියකට කපටියෙක්. සාමාන්‍යයෙන් නම් එක මිනිහෙක්වත් තමන් කපටියෙක් බව විශ්වාස කරන්නෙ නැහැ. නමුත් ජීවත්වීමට අපි කරන අරගලයම කපටි සහගතයි. සොරොව්ව පොතේ මහ ලොකු පිටු ගණනක් ඒ ගැන වෙන් නොවුණත් ජීවිතේට අපට තියෙන එකම විකල්පය විධියට ඉදිරිපත් වෙන්නෙ ඒක.

මගේ කල්පනා ලෝකය බිඳුණෙ නහය කඩාගෙන ගිය පල් ගඳකින්. කොහොමත් මුහුදුබඩ මාර්ගයේ ඔහොම පල් ගඳ එන තැන් කීපයක්ම කෝචිචිය පහු කරවනවා. අදාල නගරයේ සේරම කසල වතුර මූදට වැටෙන තැන් තමයි ඒ. කොයි තරම් ගැඹුරු කල්පනාවකින් වුණත් කෙනෙක්ව මුදවන්න ඒක සමත්.

කෝච්චියෙ මිතුරන් හමුවුණාද කියන එක ගැන අම්මා ආයෙ වතාවක් ඇහුවා දවසක්. ඒත් මට දෙන්න තිබුණෙ එකම උත්තරේ. මම දන්න කවුරුවත් කෝච්චියෙ නෑ. ඒ වෙද්දි හැමදාම හමු නොවුණට එදිනෙදා කෝච්චියෙ යන, එකම තැන්වලින් නගින බහින කීප දෙනෙක් මට නිච්චි වෙලා තිබුණත් ඒ අය එක්ක කතා කරන්න මට උවමනා වෙලා තිබුණෙ නෑ.

‘මිනිස්සුන්ව අඳුණගන්න එක වටිනවනෙ පුතේ‘

අම්ම කියන්නෙ එහෙම.

‘මිනිස්සු තමංගෙ වැඩේ හරියට කරනවනං පුද්ගලිකව දැන ගත්තෙ නැතිවට කමක් නෑ අම්මා. තමන්ගෙ වැඩේ හරියට නොකරන නිසා තමයි පෞද්ගලික දැන හැඳුනුම්කම් ඕන වෙන්නෙ‘

එතකොට මම කියන්නෙ එහෙම.

‘ඒ වුණාට ඔයා කට්ටිය එක්ක කතා කරල අඳුනගනියි පස්සෙ‘

අම්ම හදන්නෙ එහෙම කියල තමන් සැනසෙන්නද එහෙම නැත්තං ආදරණීය විධානයක් දෙන්නද කියන කතාව දන්නෙ අම්ම විතරයි.

ඒත් මට කිසිම උවමනාවක් නෑ මිනිහෙක් එක්ක බලෙන් කතා කරන්න. අවශ්‍යතාවයකට කතාකරන එක හෝ මිනිහෙක්ට උදව් අවශ්‍ය වෙලේක දැන හැඳුණුම් නොතකා උදව් කරන එක වෙනම කතාවක්. කොහොමත් රාජකාරියෙදි හෝ පෞද්ගලික ජීවිතේදිවත් දැන හැඳුනුම්කම්වලට වඩා අවශ්‍යතාවයට මුල් තැන දෙන එකයි මගේ පුරුද්ද. ඒ වගේම උදව්වක් උවමනා වෙලේක ඒ උදව්ව ඇත්තටම ඒ මිනිහට උවමනාද කියන කාරණාව ගැන මගේ විනිශ්චය මත ඒ මිනිහට උදව් කරන එක හෝ උදව් නොකරන එකට වෙන කිසිම සාධකයක් අදාල නෑ. ඒ නිසා මිනිහෙක් මාත් එක්ක එකම වෙලාවට වැඩට යනවා කියන කාරණය මත විශේෂයෙන් ඒ මිනිහව අඳුණගන්න මට උවමනා වුණේම නෑ.

නමුත් අම්මා ඒ වෙලාවෙදිත් හරි කියල මම දැනගෙන හිටිය. මේ වෙනකොට ජීවිතේ කියන්නෙ එහෙම එකක්. දැන හැඳීනීම් මත ඕනම දෙයක් ‘කරගන්න‘ පුළුවන්.

ගුණසිරි මහත්මයගෙ කලින් පොත්වලින් දෙකයි මම කියවල තියෙන්නෙ. හැබැයි මේ පොතේ රටාව කලින් පොත් ලියවිල තිබුණු සාර්ථක සහ කතාව පුරාම වගේ සංවිධානය වුණ විඥානධාරා ආකෘතියට ඒ තරමටම ගැලපෙන්නෙ නෑ කියල මට හිතුණ. චරිතයක් විධියට ගොඩනැගෙන්නෙ සුසන්ත විතරයි. ඒ අතින්නම් ඔහු බොහොම ගැඹුරකට ගිහිං තියෙනව. ඒත් සමහර වෙලාවලදි ටිකක් කෘතිම බවක් දැණෙන්න ගන්නව. ඒ එක්කම ඔහුගේ කතා ශෛලිය ගැන තියෙන පූර්ව දැනීම හින්දම කතාවෙ අවසානය ගැන මට දෙවෙනි පරිච්ඡේදය වෙනකොට ඉඟි ලැබුණා. ඔහුගේ අනිත් කතාවලත් චරිතවල හැසිරීම මම දැනගෙන හිටපු නිසා ඒ ඉඟි නිකංම ඉඟි නොවෙන බවට තිබුණ මගේ සැකය අවසානෙ නිරවුල් වුණා. කොහොම වුණත් ගුණසිරි මහත්තයගෙ මම කියවපු අනිත් පොත් වගේ සොරොව්ව පොත ප්‍රමාණවත් කාලයක් සැලසුම් කරල නෑ වගේ ගතියක් මට තේරුණේ. සුසන්තගේ චරිතය ගැන ඇතිවෙන බැඳීමට අමතරව පොත කියවන්න වාසියක් වෙන්නෙ ගුණසිරි මහතාගේ පහසු වාග් ශෛලිය විතරයි.

කාර්යාල කෝච්චියෙ යන මිනිස්සු ගැන මගේ ආකල්ප වෙනස් වෙමින් තියෙනවා. එහෙම වෙනස් වෙන්න කලින්ම අර වගේ කවියක් බ්ලොග් එකේ නොලියන්න මම තීරණය කළේ හැමෝටම අවස්ථාවක් අවශ්‍යයි කියන අදහස මට තියෙන නිසා. පුද්ගලික හෝ සංකල්පීය වෙනස්කම් මත මිනිස්සුන්ව කපල දාන එක මම නතර කරල නොසෑහෙන්න කාලයක් ගිහින්. හොරු, තක්කඩි වගේම ආගමික, ජෝතිෂ්‍යමය හැම මිනිහෙක් සම්බන්ධයෙන්ම අවසාන තීරණය මරණය විතරක්ය කියන එක තේරුම් අරගෙනත් සෑහෙන්න කාලෙකට පස්සෙයි එහෙම වුණේ. මිනිස්සුන්ව අයින් කරන එක ලස්සන චිත්‍රයක් හෝදල නිකංම නිකං කැන්වස්එක මතුකරගන්නව වගේ වැඩක්. ගහකොල කඳු වැටි කපල නිම්නවලට පුරවල ලෝකය පැතලි කරනව වගේ වැඩක්.

මේ වෙනසට බලපාපු තවත් එක සිදුවීමක් වුණේ දවසක් උදේ කෝචිචියෙ මිතුරු කණ්ඩායමක් සින්දු කියන්න ගත්තු එක. හැරෙන්නවත් බැරිවෙන්න තෙරපිල හිටපු මට ඒ කවුද කියලවත් දැනගන්න විධියක් තිබුණෙ නෑ. ඒක වුණේ කෝච්චි පෙට්ටියෙ අනිත් කෙලවරේ. මුලින්ම ඇහුනෙ ටී.එම්. ජයරත්නගෙ සින්දු ටිකක්. ලේසියෙන්ම පස් වෙනි වටය දක්වා යන්න පුළුවන් හඬවල් ටිකක් එතන තිබුණා. රත්මලාන පහුවෙද්දි ටී.එම්.ගෙන් ජෝතිට මාරු වුණේ තවත් සුන්දරම සින්දු පෝලිමක් එක්ක. මේ මිනිස්සු උදේ පහටවත් නැගිටිනව ඇති. හවසට ගෙදර යද්දි හය හතවත් වෙනව ඇති. අවදියෙන් ගෙදර ගත කරන පැය කීපයට අමතරව වින්දනයකට ඉඩක් තියෙන්නෙ කෝච්චියෙ මිතුරු හමුවෙ වෙන්නත් ඇති.

මම මේ ගැන හාමිනේට කිව්වම උන්දැ ඇහුවෙ ‘ඇයි ඉතිං ඔයා එතනට ගියෙ නැත්තෙ?‘ කියලයි. එහෙම අහනකල් මට ඒක කල්පනා වුණේ නෑ. යන්න විධියක් නොතිබුණත් උවමනාවක් තිබුණ නම් සෙනග මැදින් ගිහින් එතනට එකතුවෙන්න පුළුවන්කම තිබුණ නේද කියල මට හිතුණා. ඒත් උවමනාව විතරක් මදි. නොදන්න මිනිස්සු ටිකක් අතරට එකපාර එකතු වෙන්න ආත්ම විශ්වාසයත් ඕන.

සුසන්ත තියන්නෙ අතිශය ආත්ම විශ්වාසයක් සහිත පුද්ගලයෙක්. නමුත් ඔහු ඒ ආත්ම ශක්තිය භාවිතා කරන්නෙ නෑ. එහෙම කරන්න අවශ්‍යතාවයක් ඔහුට නෑ. එදිනෙදා ජීවිතේදි ආත්ම ශක්තිය මත මිනිස්සු තමන්ගෙ අවශ්‍යතාවයන් දිනාගනිද්දි සුසන්තට දිනාගන්න තරම් අවශ්‍යතා නෑ. සුසන්ත තමන්ගෙ ඉස්කෝලෙදි බංකු තුනක් එකතු කරල හදාගත්තු ඇඳක නිදාගන්න එක ගැන දුක් වෙන්නෙ නෑ. ඒක ඔහු ජීවත් වෙන විධිය. නමුත් පොත දිගහැරෙන්නෙ ඔහු තමන්ගෙ ආත්ම ශක්තිය භාවිතා කරල මිනිස්සුන්ගෙ විශ්වාසය දිනාගන්න අවස්ථාවල් එක්ක.

ඒ බව කියවද්දි මට මතක් වෙන්නෙ මගේ ජීවිතේ නුගේගොඩ නගරය වටේ ගැවසුන කාලය. එක පැත්තකින් බැඳුම් ලණු ලිහිල ගැලවිල තිබුණ පන් පැදුරුකුයි පෙරවන්න රෙද්දකුයි විතරක් එක්ක තට්ටු හතරක බිල්ඩිමක උඩම තට්ටුවෙ තුන් පැත්තකින් විවෘත ආලින්දයක මම නිදාගත්තු රාත්‍රීන් ගැන කිසිම දුකක් හෝ කණගාටුවක් මට නැහැ. ඒක ඒ කාලෙදි දැණුන ස්වභාවික ජීවිතයේ රසය විඳීමක් විතරක් වුණා. එහෙම නිදාගත්තු සමහර රාත්‍රීන්වල වහිනකොට ඒක දැණෙන්නෙ කකුල්වලට හිරිකඩ වැටෙද්දි. එතකොට බිත්තිය අයිනටම ගිහින් ගුළි වෙනවා. ඒව ජීවිත කාලෙම මතක තියෙන සුන්දර මතක. ජීවිතේ ඉදිරි කාලය ශක්තිමත් කරන්න පදනම් වුණ අත්දැකීම්.

කෝච්චියෙ ඒකමිතික ශබ්ද රටාව හිටිගමන් වෙනස්වෙන්නෙ පාලමක් උඩින් යද්දි. ආපහු ටිකකින් සුපුරුදු ශබ්දයම. ගුණසිරි ජයවර්ධන මහත්තයගෙ පොත් ලිවීමත් ඒ වගේ ඒකමිතිකයිද කියල මට හිතුණ. කියවපු පොත් තුනේම අඩු වැඩි වශයෙන් තියෙන ආකෘතිය ඔහු ලේඛණයට භාවිතා කරන සූත්‍රයක්ද කියල මට හිතෙනව. ඔහු චරිත කීපයක් සහ කතාවක් සහිත සැකිල්ලක් හදාගන්නව. කතාවේ ආරම්භය, ගලා යෑම සහ අවසානය සැකිලිගත කරනව. කතාව හැමවේලේම උත්තම පුරුෂයෙන් ලියවෙන හින්දා ඒ චරිතය වඩාත් ගැඹුරට සැලසුම් කරනව. අවශේෂ චරිත කීපයක් භාවිතා කරල ඔහුගෙ අවසානෙට ඍජුවම යන්න අපහසු විධියට කතාව විකෘති කරනව. චරිත තෝරගනිද්දි ඒ ඒ චරිත අතර සම්බන්ධයක් තිබීම හෝ නොතිබීම මත කතාවේ සිදුවීම් ගොඩනැගෙනව. ඉතින් අපි කියවන්නෙ විකෘති වුණ සාමාන්‍ය සරළ කතාවක්. කතාව තුල සිදුවීම් එකින් එකට මුහුණ දෙමින් අපි කරන්නෙ අර විකෘතීන් ටික ලිහාගන්න එක. ඒක කියවමින් අවසානය දක්වා යද්දි අදාල සම්බන්ධතා වටහාගැනීමත් එක්ක අපි පොතේ විකෘතීන් විසඳගන්නව. අන්තිමේදි අපිට කතාව ඉවර කරගන්න අවශ්‍ය වෙන විධියටම කතාව අවසාන වෙනවා.

ඒ ගැන ආයෙම හිතද්දි කල්පනා වුණේ කවුරුත් කරන්නෙ ඒ දේම නේද කියලයි.

මම පොත වහල බෑග් එකේ දාගත්තෙ පින්වත්ත ස්ටේෂම පහුවුණ බව දැණුන හින්දයි. සොරොව්ව ආයෙම වතාවක් මම මොනවද කරන්නෙ කියන එක ගැන සීරියස් වෙන්න අවස්ථාවක් දීල තියෙනවා. ඒ එක්කම එහෙම සීරියස් වෙන්න ඕනද කියන ප්‍රශ්ණෙත් ආයෙම එනවා. ජීවිතේට නිරපේක්ෂ තීරණ අවශ්‍යයි. ප්‍රතිපත්ති සහ මූලධර්මත් අවශ්‍යයි. නමුත් ජීවත් වෙනවා කියන්නෙ ඔය දෙක තුනම සහ තව තව ඒව ගොඩක් එක එක විධියට පාවිච්චි කරන්න වෙන අලකලංචියක්. මම බෑග් එකත් කරේ එල්ලගෙන සීට් එකෙන් නැගිට්ටා. සෙනග පොදියක් දොර ගාව පොදි කනවා බැහැගන්න. ඒ එක්කම වාද්දුව නැවතුමේ යකඩ කට බෙරිහන් දෙනවා.

‘පළවෙනි වේදිකාවට දැන් පැමිණි දුම්රිය ගාල්ල බලා ධාවනය වේ. මෙම දුම්රිය ගාල්ල දක්වා ඇති සෑම දුම්රිය ස්ථානයකම නවත්වනවා ඇත...‘


ආශ්‍රිත සටහන් -

පොත් 10 අභියෝගය සහ ඔත්තු

මා වඩාත් සසල කළේ මෙහි නිරූපිත මානුෂීය බැඳීම්

සොරොව්ව නැවත හදන්න!

Friday, 12 September 2014

පොත් 10 අභියෝගය සහ ඔත්තු

මේ දවස්වල සාමාන්‍යයෙන් හිට් කතාවල් සිද්ධවෙන්නෙ පොත් ගැනනේ. 2014 පොත් ප්‍රදර්ශනෙත් තියෙනවා. ඒ වගේම පහුගිය දවස්වල ෆේස්බුක් එකේ පටංගත්තු ප්‍රියතම පොත් ගැන චැලේන්ජ් එකත් ගති. ඒ චැලේන්ජ් එකේදි කට්ටිය කියවන්න ආස කරපු පොත් ගැන දකිද්දි මම කියවපු පොත් කීපයක් ගැනත් කියන්න හිතුණා. චැලෙන්ජ් එකට අදාලව නෙවෙයි. නමුත් අවශ්‍ය කෙනෙක්ට වැඩක් වෙයි කියල හිතෙන සටහනක් විධියට. මේක ෆේස්බුකියෙ නොදා මෙතන දාන්නෙ ඒකෙ ඉන්න මේක අදාල වෙන මගේ මිත්‍ර දහ පහලොස් දෙනාට වඩා වැඩිපුර කීප දෙනෙක්වත් මේක දකියි කියල හිතෙන නිසයි.

වැඩි කතා නොකර පටංගමු.


කොරල් දූපත - ආර්.ඇම්. බැලන්ටයින් / කේ.ජී. කරුණාතිලක

මේක තමයි මම වැඩිපුරම වාර ගණනක් කියවල තියෙන පොත. සම්පූර්ණ පරිවර්තනයක් නෙවෙයි. හැබැයි සංක්ෂිප්ත එකක් වුණත් සෑහෙන්න රසවත්. පැසිෆික් සාගරයේ දූපතක අතරමං වෙන ස්කොට්ලන්ත ජාතික යොවුන් වියේ තරුණයො තුන් දෙනෙක් වටා ලියවුණ කතාවක්. ඔවුන් අතරෙ මිතුරුකම ලියලන විධිය, දූපතේ ජීවිතය හුරුකරගන්න විධිය වගේම මිණී කන ගෝත්‍රිකයන් සහ මුහුදු කොල්ලකාරයන් පිරුණු කතාව මුල ඉදන් අගටම මගේ හිතේ ලස්සන චිත්‍ර ගොඩක් ඇන්දා. මේක මුලින්ම කියවද්දි මම සෑහෙන්න පොඩියි. ඒ නිසාම මේකෙ කියවුන ඇතැම් දාර්ශණික දේවල් තේරුණේ නැහැ. නමුත් පොත හමගැහෙන තරමටම නැවත නැවත කියවද්දි මුලින් නොතේරුණ බොහොම දේවල් තේරුණා වගේම ඒ හැම වෙලේකම පොත මට අළුත් වුණා.


පාළු දූපත - එච්.ජී. ජයසුමන

මේකත් අර මුල් පොත වගේම පොතක්. හයේ පන්තියෙදි විතර කියවපු එකක්. අනුරාධපුරේ සහ පොල්ගහවෙල කොල්ලො දෙන්නෙක් පුත්තලම පැත්තෙ දූපතක කරවල වාඩියක අතරමං වෙලා ගෙවන ජීවිතේ ගැන තමයි කතාවෙ තියෙන්නෙ. මේක වඩාත්ම හිතට වැදුනෙ ‘නන්දන‘ කියන වැඩිමහල් තරුණයා ‘නිමල්‘ කියන බාල තරුණයට විවිධ කරුණු ගැන විද්‍යාත්මකව කියා දෙන විධියයි. හෙන ඇඩ්වාන්ස්, සීරියස් දේවල් නොවුණත් ඒ දේවල් ඒ වයසෙදි පට්ට කියල මට හිතුණා.


පෙරළූ නැවුම් පස - මීහයිල් ෂෝලහොව් / සිරිල් සී. පෙරේරා

මේ පොත ගැන කලිනුත් කියල තියෙනවා කියල මතකයි. නමුත් මෙතනදිත් කියන්න ඕන පොතක්. මොකද කට්ටිය දාල තිබුණ ලැයිස්තුවල මේක දැක්කෙම නෑ. මේක වෙළුම් දෙකකින් තියෙන පොතක්. රුසියානු විප්ලවයෙන් පස්සෙ සමාජවාදී රජයක් යටතේ රුසියාවෙ ගමක් ගොඩනැගෙන විධිය ගැන කතාවක්. චරිත ගොඩනැංවීම සහ උපහාසය ව්‍යංගයෙන් මතු කරන එක සම්බන්ධයෙන්නං මේක සුපිරියි කියල කියන්න පුළුවන්. නම ගිය ලොකු රුසියානු පොත් ගොඩකට වඩා මේක මට හිතට වැදුණා. ඒ හින්දම මම ෂෝලහොව්ට නොබෙල් තෑග්ග ලැබුණ ‘දොන් නදිය නිසලව ගලා බසී‘ පොතේ සිංහල පරිවර්තනේ වෙළුම් දෙකකුත් ගත්තා (සම්පූර්ණ පොත වෙළුම් 4) ඒත් මුල් පොතේ පරිච්ඡේද දෙක තුනකට පස්සෙ කියවන එ්ක එපා වුණා. පරිවර්තකයා අනුව පරිවර්තනයක් කොයි තරම් වෙනස් වෙන්න පුළුවන්ද කියන එක මේ නිසා හොඳට තේරුම්ගන්න මට පුළුවන් වුණා. පෙරළූ නැවුම් පස ගැන ගැන වේජනාත් මෙතන කියල තියෙනවා. තව විස්තර මෙතනත් තියෙනවා.


සෝර්බා නම් ග්‍රීකයා - නිකොස් කසන්ට්සාකිස් / සද්ධාතිස්ස වඩිගමංගාව

මේක නිදහසේ ජීවත් වෙන, සිංහලෙන් කිව්වොත් ‘හිතේ දුකක් නැති මිනිහෙක්‘ ගැන කතාවක්. දෙතුන් වතාවක් කියවපු, චිත්‍රපටියත් හොයාගෙන බලපු එකක්. මෙතනදිම කලිනුත් කතා කරල තියෙනවා. මෙතනත් තව විස්තර තියෙනවා.


තුඹස සහ මෙරු / සින්නදොරෙයිගේ පුංචි ලෝකය - ගුණසිරි ජයවර්ධන

ගුණසිරි ජයවර්ධන කියන්නෙ ලංකාවෙ ඇතුලෙ වුණත් වැඩි දෙනෙක් නොදන්න ලේඛකයෙක් වුණාට ඔහු මම කැමති ලංකාවේ ලේඛකයො අතරෙ ඉන්නෙ ඉහළම තැනක. ඔහුගෙ ලේඛණ රීතිය යථාර්ථවාදී රීතියක්. හැබැයි ඔය ඉන්ද්‍රජාලික ගාර්සියා මාකේස්, මිලාන් කුන්දේරා වගේ ලේඛකයො ලියන අහඹු පොලාපැනීම් ශෛලියෙන් ඔහු සෑහෙන්න ආභාශයක් අරන් තියෙන බව නම් පැහැදිලියි. ඒකට කියන්නෙ ‘විඥාන ධාරා සන්ධර්භය‘ කියලලු. ඒ ඒ චරිතවල කල්පනා ලෝකවල අතීතයෙ සහ වර්තමානයෙ සිද්ධි මතින් අපිව අපිටත් නොදැනි අරන් යන අතරෙ ඔහු කතාව ගොතන්නෙ අපේ ඔළුව ඇතුලෙත් සෑහෙන්න වැඩක් කරගන්න ඉඩ සලසන ගමන්.

තුඹස සහ මෙරු කතාව ගෙතෙන්නෙ මධ්‍යම ප්‍රාන්තික පවුලක් සහ ඔවුන්ගේ මිතුරෙක් ඇතුලු වටපිටාවෙ සිදුවීම් වටායි. දරුවෙක් නොමැති වීම නිසා මේ පවුල ඇතුලෙ යාන්තම් ගිණි පුපුරු දැල්වෙමින් තියෙද්දි බොහොම අහඹු නමුත් එකට එක පෑහෙන සිදුවීම් ගණනාවක් එක්ක ඔවුන් නැවතත් සතුට හොයාගන්න විධිය තමයි කතාවෙ සාරාංශය වෙන්නෙ. වෙන කෙනෙක් ලිව්වනං මේක අතිශය සරල කතාවක් වෙන්න පුළුවන්. නමුත් ගුණසිරි මහත්තයගෙ ලේඛණ ශෛලිය නිසා කතාව ගලපගන්න උත්සහ කිරීමත් එක්ක අපිට ලැබෙන අත්දැකීම වෙන සිංහල ලේඛකයෙක්ගෙන් නොලැබෙන තරම්.

සින්නදොරෙයිගේ පුංචි ලෝකය ගැන මලී කතා කරල තියෙනවා. සිළුමිණේ ලිපිය තාක්ෂණිකව වඩාත් විස්තරාත්මකයි. ගුණසිරි ජයවර්ධන මහත්මයා කතාව ලිවීමට වඩා කතාවක් ගෙතීම කියන කාරණය කොයි තරම් සීරියස් විධියට අරන් තියෙනවද කියල හොඳටම පැහැදිලි වෙන පොතක් මේක. ‘තුඹස සහ මෙරු‘ පොතටත් වඩා මේකෙ ඒ ගතිය තියෙනවා. අහම්බෙන් ත්‍රිකුණාමලේට යන දකුණෙ තරුණයෙක් එහෙදි දෙමළ පවුලක් සමග ජීවත්වෙන හැටි සහ ඔහු නැවත ගමට පැමිණෙන අතරෙ ඔහුට හිතෙන සිතිවිලි අතරෙ තමයි මුළු කතාවම දිවෙන්නෙ. අවසානයේදි ආයෙමත් අහඹු සිදුවීම් පෙලක් ගලපලා අපේ හිතේ බලාපොරොත්තු ඇති කරවමින් ඔහු කතාව අවසන් කරනවා.


පොඩි ඇඩ් එකක් - ගුණසිරි ජයවර්ධන මහතා 2013 අවරුද්දෙදි ලියපු ‘සොරොව්ව‘ පොත කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශණේ Fast Publishing ආයතනයෙන් මිලට ගන්න පුළුවන්. කියවීම එක්ක ඔළුවෙ registers වෙනස් කරගන්න කැමති ඕනම කෙනෙක්ට පොත අල්ලල යයි. මේ පොත ගැන මෙතන තියෙන විචාරය කියවන්න කලින් පොත කියවන්න.


අද්භූත විශ්වය / විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කෙටි කතා - හර්ෂ පෙරේරා

මේ පොත් දෙකම මම ගොඩක් පොඩි කාලෙ කියවපු සහ නැවත නැවතත් කියවපු, ලංකාවෙ ලේඛකයෙක් ලියපු විද්‍යා ප්‍රබන්ධ ගනයේ පොත්. මේව මිලට ගන්න තියෙනවද කියලනම් කියන්න දන්නෙ නෑ. මොකද මම අවුරුදු ගාණකින් මේ පොත් දෙකම කඩවල තියෙනව දැකල නෑ. ඒත් මේ වර්ගයේ පොත්වලට කැමති කෙනෙක් දැක්කොත් ගත්තට පාඩු නෑ.


සුදු වැද්දා නොලියූ කතා - ආර්.එල්. ස්පිටල් / ජයවීර විජයපාල

මේක ආර්.එල්. ස්පිටල් මහතා ලියපු පොතක් නෙවෙයි. නමුත් ඔහුගේ සටහන් හෝ අත්දැකීම් ආශ්‍රයෙන් ජයවීර විජයපාල මහතා ලියපු එකක්. පොතේ මුල් පරිච්ඡේදයෙ තියෙනවා ඔහු ස්පිටල් මහතා හමුවන අවස්ථාවක් ගැනත්. මේ පොත කෙටි කතා පොතක්. ස්පිටල් මහතාගේ අත්දැකීම් ආශ්‍රයෙන් විවිධ භාෂා ශෛලීන් අනුව ලියවුන පොඩි පොතක්. මට හොදටම හිතට ඇල්ලුවෙ කැලේක මැද ඉන්න වෙද හාමුදුරු කෙනෙක් හමුවෙන්න යන සුද්දෙක් සහ ඔහුගෙ සහායක වැද්දන් ගැන කතාවයි. කතාව වගේම කතාව මැදදි ඔවුන් කන කෑමත් මගෙ හිතට ඇල්ලුවා. පුළුස්සපු, දුම් ගහපු, වේලපු, මී පැණි වල දාපු මස් සහ අල වර්ග ගැන කියවද්දි හැම වෙලේම ඉවසගෙන ඉන්න අමාරු වුණා.


රොබින්සන් ක්රූසෝ - ඩැනියෙල් ඩැෆෝ / කේ.ජී. කරුණාතිලක

මේක ගැන විශේෂයෙන් කියන්න දෙයක් නෑ. නමුත් ජීවත් වෙන්න තනි මනුස්සයෙක් දරන උත්සාහය ගැන හිතන්න අවස්ථාව ලැබුණ පොතක්. පොතට අමතරව පරිවර්තන කාර්යය ගැන කේ.ජී. කරුණාතිලක මහතා ලියපු දීර්ඝ රචනයකුත් පොතේ ඇතුලත්. ඒකත් මරු.


ග්‍රහ ලෝකයක විනාශය - අලෙක්සාන්දර් කසාන්ට්සෙව් / දැදිගම වී. රුද්රිගු

මේකත් අපේ තාත්තගේ අනුභාවයෙන් ගොඩක් පුංචි කාලෙදිම මට කියවන්න ලැබුණ පොතක්. අඟහරු සහ බ්‍රහස්පති ග්‍රහලෝක අතරෙ තියෙන ග්‍රාහක වලල්ල බොහොම ඉස්සර කාලෙක ග්‍රහ ලෝකයක් විධියට පැවතීම සහ එහි විනාශය සිදුවීමත්, ඒ ග්‍රහලෝකයෙන් පෘථිවිය වෙත පැමිණෙන කණ්ඩායමක් මගින් පෘථිවිය ජනාවාස වීමත් තමයි පොතේ පදනම වෙන්නෙ. නමුත් ඒ අතරෙ කියවෙන යුද්ධයේ සංකීර්ණතාවයන් අපටත් අදාල වෙන විධිය උවමනා කෙනෙක්ට ඕන නම් හිතල බලන්න අවස්ථාව තියෙනවා. මේ ගැන පැතුම්ගෙ බිත්තියෙ ලොකු විස්තරයක් තියෙනවා.


වානරයා - වූ චෙං එන් / ඒ.පී. ගුණරත්න

ගනේගොඩයා නිර්දේශ කරපු පොත් අතරෙ එකක් මේක. විවිධ විධියට වර්ෂන් ගණනාවකින් මේ කතාව අපි පුංචි කාලෙ ඉඳන් අහල තියෙනවා. මුලින් ටිකක් සංකීර්ණයි කියල හිතුණත් කියවගෙන යද්දි, පොතේ රාටාව අහුවෙද්දි පොත පැත්තකින් තියන්න හිතෙන්නෙ නැතිවෙයි.


මීට අමතරව කියවපු හොඳම පොත් කීපයක් වැඩි විස්තර නැතිව පහතින් දානවා. මේ පොත්නම් ගන්න තියෙනවා දැනටත්. ඒ වගේම ගොඩ දෙනෙක් මේ පොත් කියවලත් තියෙනවා. ඒ නිසා විස්තර අවශ්‍ය නෑ.

සියක් වසක හුදකලාව - ගේබ්‍රියෙල් ගාර්සියා මාකේස් / අ‍බේ දිසානායක, පසන් කොඩිකාර
සිද්ධාර්ථ - හර්මන් හෙස / දයාරත්න ගරුසිංහ
සුළඟ වගේ ඇවිදින් - දිනේෂ් කොළඹගේ (මේක මේ පාරත් බුක් ෆෙයා එකේ තිබුණා. එන්න එන්න පොත මහත් වෙනවා)
පිටස්තරයා - ඇල්බෙයා කැමූ / සෝමරත්න බාලසූරිය
ආතර් සී. ක්ලාක් ලියපු පොත් (සිංහල පරිවර්ථන සියල්ලම වගේ)
මඩොල් දූව - මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ
සාර භූමි - පර්ල් එස්. බක් / ඌරාපොල හේමාලෝක, හේමපාල විජයවර්ධන
අහිංසාවේ උල්පත (ආචාර්ය ඊ.ඩබ්ලිව් අදිකාරම් ගේ ජීවිත කතාව) - දෙනගම සිරිවර්ධන
කල්කි - ගෝර් විදාල් / ගාමිණී වියන්ගොඩ
සොෆීගේ ලෝකය - යුස්ටයින් ගෝඩර් / රාණි සේනාරත්න රාජපක්ෂ

Friday, 12 April 2013

ඩවුන් ටවුන් පල්ස් හෙවත් යටිනුවර ස්පන්ද!


පහුගිය 06 වෙනි සෙනසුරාද කොට්ටාවෙ මහල්වරාවෙ බේකරිය ගාව අමුතු වැඩක් සිද්ධ වුණා. Down town pulse මහා සංගීත රාත්‍රිය! එහෙම කිව්වම නිකං FM එකක ‍වගේ නේ... මේක 2013 අවුරුද්දට අළුත් වුණාට වැඩේ අළුත් නෑ. ගිය අවුරුද්දෙත් තිබුණා Saturday night fever නමින්.

සංගීතය, ලංකාවෙදි නං ගීතය, සින්දු ගැන අපි ඕන තරම් කතා කරනවා. ඕන තරං සින්දු අහනවා. සාමාන්‍යයෙන් සංගීතය කියන එක විතරක් අහන්න තරං ඇම්මක් තියෙන උන් නං ටිකක් අඩුයි. නමුත් කොයි කවුරුත් සින්දුනං අහනවා. හැබැයි අපි ගොඩක් වෙලාවට සින්දු අහන්නෙ අහන්නං වාලෙ කිව්වොත් හරි. කෙල්ලෙක්ට ට්‍රයි කරද්දි, බූට් එකක් එහෙම කෑවම නං සින්දු හිටු කියලා මතක් වෙනව වුණාට සාමාන්‍යයෙන් වෙන අවස්ථාවලදි අපි සින්දු සීරියස් ගන්නෙ නෑ.

හැබැයි ඩවුන් ටවුන් පල්ස් කියන්නෙ සීරියස් වැඩක්. අඩු ගානෙ මම එහෙම හිතන්න කැමතියි. ඒ නිසාම ඒක අළුත් වැඩක් විධියට අඳුණගන්න තවත් සාධකයක් එකතු වෙනවා. රහක් නැති දියාරු බෝරිං සංගීත ව්‍යාපෘති අතරෙ මේක දැණෙන වැඩක් වෙන්නෙ ඒක නිසයි.

මුල්ම කාරණේ ම‍ට මේක සම්පූර්ණයෙන්ම ජීර්ණය කරගන්න බැරිවීම. ඒ කියන්නෙ ගෙදර ඉඳන් නිදහසේ අහන තරම් අවබෝධයෙන් මේක පහලට යවාගන්න බැරි වීම. දැනීම්, විඳීම් අතින් නම් වැඩේ යන්තම් ෂේප් කරගත්තා. නමුත් මේක එතනින් නතර කරන්න පුළුවන් වැඩක් නෙවෙයි. දැනිලා විඳලා එතනින් නතර කරන්න නම් මේ ගැන මෙහෙම කතා කරන එකෙත් වැඩක් නෑ.

ඒ නොහැකි වීමට හේතු වෙන පළවෙනි එක කොළඹ ආවම හැදෙන හිසේ ඇම්ම. සාමාන්‍යයෙන් ඇම්ම තියෙන්නෙ වෙන තැනක වුණාට කොළඹදි හිසේ ඇම්මකුත් එනවා. ඒක මට මෙතනට සෙට් වෙන්න ලොකුම බාධකය වුණා කියල මට හිතෙන්නෙ. අනිත් කාරණේ ඒක බලන්න යන්න සෙට් වුණ උන් ටික. උන්ගෙ රහ තිබුණෙ වෙන තැනක ;-) එතන වෙන ප්‍රොජෙක්ට් එකක් තිබුණ නිසා ඒකට සෙට් වෙන එක ප්‍රධාන වුණා. ඒ නිසා මේ සටහන ලියන්නෙ ඩවුන් ටවුන් පල්සෙදි රැප් කියපු drill team එකේ සින්දු එකහමාරක් විතර යද්දි නැගිටල ආපු එකෙක්.

ඩවුන් ටවුන් පල්ස් නිකංම නිකං සංගීත ප්‍රසංගයකින් වෙනස් වෙන්නෙ කොහොමද? මේ ගැන දැනටමත් තැන් කීපයක කතා කරල තියෙනව මම දැක්ක. ප්‍රධානම දේ මේ ප්‍රසංගය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වුණ ශිල්පීන් ප්‍රධාන ධාරාවේ නිර්මාණකරුවො‍ නොවීම. ඔවුන් විකල්ප සංගීතවේදීන් වීම. ඒක එහෙම වෙන්නෙ කොහොමද කියල මේක කියවගෙන යනකොට සමහර විට පත්තු වෙයි. අනිත් කාරණේ ලංකාවෙ අපි ඉන්න සමාජ තලයෙදි ලයිව් නෑසුණ සංගීතයක් වෙනුවෙන් ඉඩක් ලැබීම. ඒ සංගීතය තුල සිංහල චවන මීට පෙර ඇහුණට වඩා වෙනස් විධියකට හඬනැගීම.

ප්‍රසංගය සම්බන්ධ මතකය පින්තූර ටිකකට එහා ගෙනියන්න අවස්ථාවක් ලබා දීම තමයි අනිත් විශේෂත්වය. ඒ තමයි මහා Down Town Pulse පුස්ථකය.

පොත


මේ වැඩේ කරන බේකරියෙ සෙට් එකේ විරාජ් මහත්තය මෙතන කියල තියෙන විධියට ලංකාවෙ විකල්ප සංගීතයේ මෑත යුගයේ තදයො විධියට අපි දන්න ඉන්ද්‍රචාප, නදීක වගේ අයගෙ අදහස් නම් පොතේ නැති වුණාට ප්‍රමාණික දැනුමක් තියෙනවයි කියල හිතන්න පුළුවන් කට්ටියක් පොතේ ගොඩක් දේවල් කියල තිබුණ. මම හැමදාම හිතනව වගේ මුකුත් නැතිවට වඩා මොකක් හරි තියෙන එක හොඳයි. ඒ නිසාම පොත මරු! ඇරියස් ටික ඊළඟ පාර අල්ලමු!

පොත කියවද්දිත්, වෙනත් ලිවීම් කියවද්දිත් මට තේරුණේ අපි ඕනම දෙයක් තේරුම්ගන්න කලින් ඒව අපි දන්න ආකෘතිවලට රිංගවන්න යනවය කියන එක. ඒක අපි හැමෝම කරන වැඩක්. ඒ ගැන ඉස්සර දවසක ලිව්ව මතකයි මෙතන සහ ඊටත් ඉස්සර මෙතන. (දැන් ඒ අතීතය ගැන ඉරිසියයි ඕයි!) අපි ලේසියටයි එහෙම කරන්නෙ. මොකද අපි දන්නෙ නැති, ඉගෙනගෙන නැති දෙයක් ගැන තේරුම්ගන්න කරන්න වෙන හැදෑරීම කරන්න අපි මාර කම්මැලියි. නැත්තං එහෙම හැදෑරීමක් ඕනය කියල අපිට හිතෙන්නෙ නෑ. ඒ නිසාම අපි දන්න ස්ට්‍රක්චර්ස් කීපයක් අස්සට දාල හැමදේම තේරුම්ගන්න යනව. ‍

ඩවුන් ටවුන් පල්ස් කණ්ඩායම් ගැනත් එහෙම කියවීම් කීපයක් මම දැක්ක. නිර්මාණකරුවා ගේන යෝජනාව අහනව වෙනුවට තමන් හිතං ඉන්න එක ඇතුලට නිර්මාණකරුවව ගේන්න යන එක. හරියට අපිට ඉන්න බොස්ල වගේ. එලියට බැහැල කල්පනා කරන්න කැමතිම නෑ. කොහොම වුණත් ඒ හින්ද සමහර කියවන්නන්ට ‍ඩවුන් ටවුන් පල්ස් නිර්මාණකරුවන්ව අහුවෙන්නෙ නෑ. ඕනවට වඩා ගොඩක් පොත් කියෙව්වමත් ඔහොම ඒව වෙනව මගෙ හිතේ.

එකපාර පොතට පැන්නට මට මුලින්ම කියන්න ඕන එතනදි සහ පසුව හිතුණ අමු දේවල් ටිකක් ගැන. මට මුලින්ම හිතුණෙ ‍ඩවුන් ටවුන් පල්ස් අතරෙදි ඔය කියන පල්ස් දෙකක් අතරෙ හෙන පත සානුවක් තියෙනව නේද කියලයි. ඒ කියන්නෙ ලොකු පල්ස් දෙකක් අතර ලොකු ෆ්ලැට් ගතියක්. එහෙම වුණේ ගොඩක් සංගීත කණ්ඩායම්වල නිර්මාණ එකම ටෝන් එකකින් තිබීම. සමහර විට ඔවුන්ට තියෙන එකම නිර්මාණ ටික ඒව වෙන්න පුළුවන්. නමුත් මේක අළුත් වැඩක්, සහ ප්‍රසංගයක් නිසා තෝරගන්න ගීත අතරෙ පොඩි ටෝන්මය විවිධත්වයක් තිබුණ නම් හොඳයි කියල හිතුණ.

ගෝෂා - චින්තක ගීතදේව


අජිත් කුමාරසිරි මේ කැටගරියෙ තදයා හෙවත් ආරම්භකයා කිව්වොත් හරි. ඔහු ගැන අපි දන්නෙ අවුරුදු ගාණක ඉඳන්. ඒ නිසාම මේ විධියෙ සංගීතෙකට කැමති අය අතරෙ අජිත් දැන් ස්ටාර් කෙනෙක්. එදා ඒක මට තේරුණා. ඔහුට එහෙම වෙන්න ඕනවට වඩා අවශ්‍යතා සම්පූර්ණයි. නමුත් ඔහු ගායනා කරපු ගීත ගැන මගෙ කැමැත්තක් නෑ නයි නටවන එක ඇරුණම. මේ දවස්වල ජිනීවා කේස් එක ආයෙමත් නැගල යන නිසා මාත් එක්ක හිටපු එක්කෙනෙක් පෙරුම් පුරාගෙන හිටියෙ ඒක කියයි කියලා. ඒ කොහොම වුණත් ඒ වගේ තැනකදි කලින් අපි අහපු දන්න සින්දුවක් කිව්වනං ‍වඩා හොඳ වෙන්න තිබුණා.

අජිත් කුමාරසිරි


කලිනුත් කිව්ව වගේ ‍ඩවුන් ටවුන් පල්ස් අවබෝධයෙන් ජීර්ණය කරගන්න විධියක් නෑ එතන තත්ත්වෙ උඩ. ඒ නිසා අළුත්ම සින්දු යූ ටියුබ් හරි මොකක් හරි එකකින් අහනකල් දිරවගන්න එක ලේසි වෙන එකක් නෑ.

අනිත් එක ඩ්‍රිල් ටීම්. එයාල එනව කිව්වම මම සතුටු වුණා. නමුත් එයාල වෙනුවෙන් තිබුණ ඇරෙන්ජ්මන්ට් එක ටිකක් අවුල් වගේ. ඒ නැතත් මොකක්දෝ අවුලක් තිබුණා. එතන හිටපු ක්‍රවුඩ් එකට එයාලව අල්ලගන්න පුළුවන් වුණාද මන්දා. අපිත් රැඳිල හිටියෙ එයාල එනකල්. නමුත් මැදදි නැගිටින්න වුණා.

ඩ්‍රිල් ටීම්


සමහර වෙලාවට සින්දුවලට පොලිටික් කෑලි උවමනාවෙන්ම දාලද මන්දා කියලත් හිතුණා. ඒ වෙලාවෙ හිතුණෙ. දැන් මතක නෑ මොනව ගැනද හිතුණෙ කියල. සමහර විට විකල්ප වීමේ උවමනාවම ඒකට පෙළඹෙව්වද මන්දා. ඔතනදි විකල්ප වෙන්නෙ කොහොමද, ඇයිද කියන එකත් හිතන්න වෙනවා. ලෝකෙ එක එක කාලෙදි ඒ ඒ තත්ත්වයන්ට අදාලව විකල්ප සංගීතඥයො බිහි වෙලා ඇති. ඒ කියපු විකල්ප සංගීතය කියල අපි දන්නෙ සංගීතෙ ප්‍රධාන ධාරාවකට අභියෝගයක් කරන වෙනත් සංගීතයක් කියල නම් ඒක ‍මෙතනදි හරි. මොකද මෙතනදි එලියට ආපු වචන සහ සංගීතය අපි සාමාන්‍යයෙන් සින්දුවලින් අහන වචන හෝ සංගීතය නෙවෙයි.

සාම්ප්‍රදායිකව අපි අහපු සිංහල ගීතයෙ වචන වෙනස් කලේ චාමින්ද රත්නසූරිය කියලයි මට හිතෙන්නෙ. අජිත් කුමාරසිරිව මට අහුවෙන්නෙ ඊට පස්සෙ. ඩැඩීල අහුවෙන්නෙ ඊටත් පස්සෙ. වෙන කව්රු නව රැල්ලට සින්දු කිව්වත් ඒ වචන හරිම සාම්ප්‍රදායිකයි. හැමදාම අපිට ආදරේ විග්‍රහ කරගන්න හඳයි, වැවයි, ඇසුයි නැතිව අමාරුයි. දැන් දැන් මේ සංකේත ටික නාගරීකරණය වෙලා වුණාට යොදාගන්නෙ අර අර්ථයෙන්මයි. පැහැදිලි චිත්‍රයක් වගේ දර්ශණය ගානට මවල දෙනවා. ඇස් දෙක පියාගත්තම සමනල්ලු පියාඹනවා. දැන් නං සමහරු මුලින් වීඩියෝ එකට නටලා ඒකට හරියන්න තනුවක් දාලා ඒකට වචන දාලයි සින්දු හදන්නෙ කියල තේරෙනවා.

මොනව වුණත් අපි විඳින හැඟීම් අමාරුවෙන් හරි වචන කරන එක චාමින්දට, අජිත්ට සහ ඩැඩීට පස්සෙ මට ටොප් එකටම අහුවුනේ ‍ඩවුන් ටවුන් පල්ස් වලින්. ඒ වචන අළුත්!

ඒ එක්කම අමිල සඳරුවන් ගැන මට තිබුණ අදහස තව පළල් වුණා කියල හිතෙනවා මේකෙන්. එයාගෙ ස්වභාවික ගැයිල්ල මට මතක් කලේ බොබ් ඩිලන්ව. ඩිලන්ගෙ අහල තියෙන සින්දු අතරෙ ඔහුත් බොහොම ස්වභාවිකව හඬ හැසිරෙව්ව කියල මතකයි. අමිල කියන මේ සින්දුව ඊයෙ පෙරේදා දවසක හමුවීම ආයෙමත් අමිලව අළුත් කලා.




කව්රු මොනව කිව්වත් මෙහෙම තැනකට ආපු ‍ඩවුන් ටවුන් පල්ස් සංගීතවේදීන් ගැන මට තියෙන්නෙ ලොකු පැහැදීමක්. සංගීතය කියන එක අවශ්‍ය අයට ඒක පිපාසයක් වගේ එකක්. එහෙම එකේ මිරිඟු ගොඩක් එක්ක ඉඳල හිටල වතුර වලක් හම්බවෙන කාන්තාරෙක උන් කරන වැඩේ සිරා.

මම දන්නෙ නෑ එතන හිටපු කී දෙනෙක් කවදා වෙනකල් වැඩේ දිගටම කරයිද කියලා. මොකද ලංකාවෙ නෙවෙයි කොහෙදිත් ජීවත් වෙද්දි මාකට් එක ඕන වෙනවා. ජීවිතේ එක්ක ගනුදෙනු කරද්දි පැෂන් එක අතාරින්න සිද්ධ වෙන්න පුළුවන්. මමනං කියන්නෙ එහෙම වෙන දවසක අතෑරලා දාන්න කියලයි. නිකං පඩ ෂෝ සහ බයිල ගගහ අසාර්ථක ප්‍රොජෙක්ට්වල රැඳිල ඉන්න එපා.

මට අහුවුණ තව එකක් මේ විකල්ප කියන අයගෙ තියෙන සමාජ භීතිකාව ගැන කතා. මීඩියා භීතිකාව හෝ මීඩියා වලින් හැංගීම හෝ වෙනම කොටසක් විධියට කැපිල පෙන්න තියෙන උවමනාව කියල ගමු. ඒක මානසික අසහනයක්? මටනං එහෙම හිතෙන්නෙ නෑ. ඒ තරං මම එක්කෙනෙක්ගෙවත් ඇත්ත ජීවිතේ දන්නෙ නෑ. අර කලින් කියපු විරාජ්ගෙ ඉන්ටවිව් එ‍කේ තිබුණ විධියටනං මාධ්‍යවලට විකිණෙන්න ඕන නෑ කියල කට්ටිය කිව්වලු. අනේ මන්දා ඕවා.

උඹලට සල්ලි නෑ කියලනං මට හිතෙනව. තිබුණ නම් වීඩියෝවක් කරල දායි. මොකද ඇත්තටම එහෙම මීඩියාවලට ගියා කියල අවුලක් නෑ. සමහර විට යම් දවසක උඹල බලපෑමක් කරන්න පුළුවන් කොටසක් විධියට හැදෙද්දි ඒ අවකාශය ඕපන් වෙයි. එතකොට හැංගිල වැඩක් නෑ. හැබැයි මීඩියාවලට තමන්ව උරාගන්න දුන්නොත් විනාසයි. ඒක ගානට වෙන්න ඕන වැඩක්. පුළුවන් නම් මීඩියා එක්ක ගනුදෙනු කරන අළුත් විධියක් හොයාගනිල්ලා.

කිසිම දෙයක් නොකර ඉන්නවට වඩා උඹල කරන විධියට හරි කරන එක ලොකු දෙයක් කියල මම හිතන්නෙ. මොකද එහෙම නොකර ඉන්න අය ඉන්නවා. උන් වෙන වෙන බිස්නස් කරනවා. නැත්තං කම්මැලිකම හරි වෙන මොකක් හරි නිසා උන් මෙහෙම වැඩ කරන්නෙ නෑ. ඔය රියැලටි ප්‍රෝග්‍රෑම්වලින් එහෙම කුණු මුල්ලට වෙලා හිටපු උන්ට තල්ලුවක් දුන්නා. නමුත් අපි දන්නව රියැලටියෙන් එලියට එද්දි ගොඩක් විට උන් ආයෙත් හරි යන්නෙ කුණු මුල්ලටම තමයි කියල. මොනව වුණත් රියැලටියටවත් නොයා අතෑරල දාල ඉන්න උන්ට පට්ට මානසික අසහනයක් තියෙනව වෙන්න ඕන.

මේ ලියවිල්ලෙ තරංග ආයාමය සෑහෙන්න දිග නිසා නතර කරන්න වෙලාව හරි. අන්තිමේදි කියන්න තියෙන්නෙ කතා කාරයො මොනව කිව්වත් තමන්ට දැණෙනකල් වැඩේ ඇදගෙන යමු කියලයි. කොහොමත් අපේ රටේ න්‍යායකාරයො වැඩියි. ඒකට මාත් ඇතුලත්. දන්න මගුලකුත් නෑ කොරන උලව්වකුත් නෑ. දන්නෙ රටේ නැති මල විකාරවලින් කොල පුරවන්න විතරයි. ඒ පුරවන‍්නෙත් අනිත් මිනිස්සු කරපු කියපුව ගැන. ඒවත් ඕන තමා. හැබැයි ඒව බේස් කරගෙන වෙනස් වෙන්න උවමනාවක් නෑ. ඒ නිසා මම කියපුවවත් ගණං ගන්න එපා.

පුළුවන් තාක් දිගටම ගේමෙ ඉමු! ජය වේවා!



-----------------------------------------------------------------
පින්තූරවලට අනුග්‍රහය ලබා දුන් ලිෂාන්ට ස්තූතිය!

ඩවුන් ටවුන් පල්ස් පස්සෙන් යන්න ඕන නම්!
down town pulse on FB

Tuesday, 7 June 2011

ඔළුව උඩ පොතක්!


ඔළුව උඩ පොතක් තියාගෙන හැමෝටම බැණ බැණ ඇවිදපු මිනිහෙක් හිටියා.

ඒ පොතේ තිබුණෙ ජීවත් වෙන විධියලු.

අවුරුදු ගාණකට කලින් කවුදෝ පඬිවරයෙක් ලියපු පොතක්ලු.

අර මිනිහට ඒක දෙමව්පිය උරුමයෙන් හමුවුණ එකක්... පුංචි කාලෙදිමයි මිනිහ ඒක ඔළුව උඩ තියාගත්තෙ. හරි හැටි දැණුමක් නැති කාලෙදිම ඒකෙ තියෙන දේවල් කියවල පුදුම වෙලා, වික්ෂිප්ත වෙලා, සලිත වෙලා, වෙලිල, මුකුලිත වෙලා, භක්තිමත් වෙලා අන්තිමේ මිනිහ ඒක එයාගෙ පරමාදර්ශය කරගෙන...

දැන් එයා හිතන්නෙ මිනිස්සු හැමෝම ඒක අනුව ඉන්න ඕන කියලයි.

මිනිහ පොත ඔළුව උඩ තියාගෙන හැම තැනම යනව. මිනිස්සු දිහා ඇස් දෙකින්, මොළයෙන් බලනව වෙනුවට මිනිහ අනිත් මිනිස්සු දිහා බැලුවෙම පොත අනුව! ඉතිං දකින හැම මනුස්සයගෙම මොකක් හරි අල්ල ගෙන මිනිහ වැරදි කියවනව.

පඬිවරයෙක් ලියපු පොතක් ළඟ තියෙන නිසා මිනිහට මුකුත් නොකියා ගොඩක් අය එහෙයි කිව්වා.

ඒත් කිසි දෙයක් කණටනම් ගත්තෙ නෑ කවුරුත්...

හැමෝම මිනිහ එද්දි පේන්න ඔළුව නැමුවට මිනිහ ගිය ගමන් දුන්නක් වගේ ඔළුව ඉස්සුවා.

ඒත් පොත ඔළුවෙ තියාගත්තු මිනිහ හිතාගෙන හිටියෙ තමන් මාර වීරයෙක් කියල...

මැරෙණකල්ම පොත තිබුණ මිනිහගෙ ඔළුව උඩ...

මිනිහ ඒක කවදාවත් හරියට කියෙව්වෙ නැද්ද මන්දා...

කොහොම වුණත් මිනිහගෙන් පස්සෙ ඒ පොත එයාගෙ දරුවෙක්ට උරුම වුණා.

දරුවත් ගත්තගමන් පොත තියාගත්තෙ එයාගෙ ඔළුව උඩ!

Sunday, 24 October 2010

ගනේගොඩ අයියාට FM එකෙන් පොත්…!

උදේ ඉඳන් වැස්ස... පොත් ප්‍රදර්ශනේ බලන්නත් කට්ටිය අද දවස වෙන් කරගෙනයි හිටියෙ. ඒත් වැස්ස ඇවිත් අපි ඒකට යන්න යොදාගත්තු වෙලාව පරක්කු කරන්න අරන් තිබුණා. හැමෝම වැස්සෙන් හිර වෙලා හිටිය.

මම ගනේගොඩ අයියත් එක්ක කදේක වැටිල එයාගෙ යන්තරෙන් බ්ලොග් අස්සෙ ඇවිදිමින් හිටිය. මාරුවෙන් මාරුවට දුමක් එහෙ මෙහෙ ගියා...

"මචං හර්ෂ උඹ දැන් යන්නෙ BMICH විතරද?" ගනේගොඩ අයිය ඇහුව...

"ඇයි වෙන කොහෙවත් යන්න ඕනද? මේ වැස්ස නිසා සේරම අප්සෙට්නේ.."

"නෑ බං අර FM එකෙන් අහපු ප්‍රශ්ණෙකට උත්තර දීල දයාවංශ එකෙන් රුපියල් දාහක පොත් ගන්න පුළුවන් මට... දයාවංශලගෙ ස්ටෝල් එකක් BMICH එකේ තියෙනවනං එතනින් ගන්න පුළුවන්නේ... මට ආයෙ මරදානෙ යන්න කම්මැලියි බං ඕකටම කියල"

"මම දන්න තරමින් මේ පාර දයාවංශලගෙ ෂොප් එකක් නෑ ප්‍රදර්ශනේ... එයාල වෙනම එකක් කරනවලු මරදානෙම"

"අපරාදෙ බං චාන්ස් එක...  "

"හි හි... දැං FMවලටත් උත්තර දෙනවද? මොකක්ද අහපු ප්‍රශ්නේ...?"

"නිකං බං... මම කෝල් කලේ කරලම නැති නිසා... උන්ට කවුරුත් කතා කරන්නෙ නැද්ද කොහෙද එක පාරම කනෙක්ට් වුණා... අනිත් එක මං දුන්න උත්තරේ වැරදියි බං... ඒක උත්තරේ කිව්වටත් පස්සෙයි මට මීටර් වුණේ... ඒ වුණාට උං කියනව ඒක හරි කියල..."

"මොකක්ද ඉතිං ඇහුවේ...?"

"දුම්රිය එන්ජිම සොයාගත්තේ කවුද? කියලයි ඇහුවේ... මං කිව්ව ජෝජ් ස්ටීවන්සන් කියල..."

පොඩි කාලෙ පාඩම් කරපුව හරි නම් ජෝ‍ජ් ස්ටීවන්සන් හොයාගත්තෙ වාෂ්ප එන්ජිම... දුම්රිය එන්ජිම හොයාගත්ත කෙනාගෙ නම විධියට තිබුණ නම නම් ම‍ට පොඩ්ඩක්වත් මතක තිබුණෙ නැතත් ඒ ජෝජ් සිටීවන්සන් නම් නෙවෙයි කියල දැනං හිටිය.

"ඉතිං උන් මොකද කිව්වේ...?"

"උන් කිව්ව ඒක හරි කියල... මගෙ ෆෝන් නම්බරෙයි ID නම්බරෙයි ලියාගෙන පැයකින් විතර කතා කරල කිව්ව සතියක් ඇතුලත ID එකත් අරන් දයාවංශ එකට එන්න කියල..."

"හි... හි..."

"ඔව් බං... මං එකටම කිව්ව මගේ උත්තරේ වැරදියි කියල දෙවෙනි පාර කතා කලාම... උන් කියනව ඒක හරිලු.. ඇවිත් තෑග්ග ගන්නලු."

"එහෙනම් ඕක ගමු කොහොම හරි... මොකද අඩු ගානෙ හොඳ පොත් දෙකක්වත් ගන්න පුළුවන් වෙයිනේ..."

"මට යන්න කම්මැලියි බං... උඹ BMICH යනවනෙ දැන්... එතන තියෙයිද දන්නෑනේ..."

"ඕන නං නම්බරයක් හොයාගෙන කතාකරල බලමු..."

මම ජාලය පීරල දයාවංශලගෙ නම්බරේ හොයල දුන්නත් ඒක වැරදි අංකයක් වුණා.. ඊට පස්සෙ පොත් සම්බන්ධව ඕන එකක් ඇහුවම කියන ‍ෂෝයි ළමයෙක්‍ට කෝල් එකක් දුන්නම එයා ඒ වෙලේම රාක්කෙ තිබුණ දයාවංශලගෙ පොතකින් අංකය හොයල දුන්න...

ගනේගොඩ අයිය කතා කලා...

"හලෝ.... මම මේ පෙරේද අර FM එකේ අහපු ප්‍රශ්ණෙට උත්තර දුන්න කෙනා කතාකරන්නෙ... මට ඔයාලගෙන් රුපියල් 1000ක වවුචරයක් ගන්න තියෙනවා. ඒ ගැන කතා කරන්න පුළුවන් කාටද?"

මම හිතන්නෙ අදාල තැනට ඇමතුම යන්න ඇති...

"ආ... හලෝ.. මම අර FM එකට උත්තරේ දීල තෑග්ග ගන්න තියෙන කෙනා කතා කරන්නේ... ඔව් ඔව්... පෙරේද තමයි... මේකයි මල්ලි... ඔයාලගෙ ස්ටෝල් එකක් නැද්ද BMICH එකේ... හා.. නැද්ද... ආ... ඇවිත් නැද්ද... හරි මල්ලි.... ආ... මේ මල්ලි තව එකක්... ඔහෙට වහිනවද?"

ෆෝන් එක තිබ්බා හිනාවීගෙන..

"උන් දන්න කෙහෙල්මලක් නෑ බං... දෙවෙනියට කතා කරපු එකා කියනවා FM එකෙන් තාම ලිස්ට් එක ඇවිත් නෑ කියල... ඌ නිකං උගෙන් යනව වගේ කතා කලේ.... මම වැස්සද කියල ඇහුවම ෆෝන් එක තිබ්බා..."

"එහෙනං ඕක අතෑරල දාමු. දීපු උත්තරෙත් වැරදියිනේ...'

"ඒක තමයි බං..."

ගනේගොඩ ආයෙත් ගිණි පෙට්ටිය හෙව්වා...
....................................

මේ සටහන ලියද්දි මම දුම්රිය එන්ජිමේ නිර්මාතෘ කවුද කියල හොයන්න උත්සාහ කලත් මට පැහැදිලි නමක් හොයාගන්න වුණේ නෑ... දුම්රිය එන්ජිම කියන්නෙත් කෙමෙන් සංවර්ධනය වුණ දෙයක් නිසා එක නිර්මාපකයෙක් නැති බව තමයි අන්තිමේ තීරණය වුණේ. ජෝජ් ස්ටීවන්සන් කියන්නෙත් වාෂ්ප එන්ජිමේ එක සාර්ථක පියවරක් ඉදිරියට ගත්තු පුද්ගලයෙක් කියලයි සඳහන් වුණේ...

කොහොම හරි අපට FM එකෙන් පොත් හම්බවුණේ නෑ අන්තිමට... මම 10.30ට විතර BMICH එන්න පිටත් වුණා... ගනේගොඩ අයිය එයා ගාව තිබුණ පොතක් එක්ක ඇ‍ඳේ ඇලවුණා...

Saturday, 9 October 2010

කම්මැලිත්වය සහ ජෝන් ලෙනන්


මේ සටහනට කම්මැලිත්වය කියල නම දාල සතියක් ‍විතර draft එකක් විධියට තිබුණා. කම්මැලිත්වය නිසා ඒක ලියන්න වුණේ නෑ. ඕන් අද දානවා අද දවස විශේෂ කම්මැලියෙක්ගෙ උපන් දිනයක් නිසා...

කම්මැලිත්වය කියන්නෙ අපි දන්න කම්මැලිකම, නැත්තං අලසකමටම කියන වෙනත් වචනයක් විධියට ගන්න පුළුවන්. ඒක කලින් අහල නෑ වගේ දැණෙන්නෙ එහෙම වචනයක් නැති නිසා. ඒ වුණාට වචනෙ වරදින්න විධියක් නෑ. ටිකක් විතර විධග්ගයි වගේ වුණාට ඒක සුන්දර වචනයක්...

කම්මැලිත්වය ගැන ලියන්න හිතුණේ පහුගිය අවුරුද්දකට වැඩි කාලයක් මම හෙනම කම්මැලියෙක් විධියට හිටපු එක ගැන කියන්න ඕන කරපු නිසයි. 2009 මැයි මාසෙන් බ්ලොග ලිවිල්ල නතර කරල ආයෙම 2010 සැප්තැම්බර් වල පටන්ගන්නකල්ම අතරින් පතර ඔය කමුබොමු, බයිස්කෝප්, ෆිට් එක සහ one|zero|zero වගේ බ්ලොග් වලට ලිව්ව මිස මම වෙන මුකුත් ලිව්වෙ නෑ...

ජාලයෙන් බාහිර මගේ ජීවිතේ ඒ කාලෙ ඇතුලත එක එක විධියට ගලාගෙන ගියත් ජාලය තුල අතරින් පතර එක්කෙනෙක්ට දෙන්නෙක්ට කමෙන්ට් දමමින් මම ගත කලේ පට්ට ලෙසම කම්මැලි ජීවිතයක්... ඇතිවෙන්න චිත්‍රපටි බලපු ඇතිවෙන්න සින්දු අහපු ඒ කාලෙ නම් තාම ඉවර නෑ. ඒත් බ්ලොග ලිවීම සඳහා කම්මැලිත්වය මැඩලා නැගී සිටින්න පටන් අරන් මම :P

ඒ වුණත් කිසි දෙයක් නොහිත ඇඳකට වෙලා පොතක් බැලීම, නැත්තං චිත්‍රපටියක් දිහා බලාගෙන ඉඳීම, නැත්තං ඔය කිසි දෙයක් නොකර දවසක් විතර නිදාගැනීම කියන දේවල් කම්මැලිකමේ ආසන්නතම ලක්ෂණ විධියට තාම මං සතුව තියෙනව. එයිනුත් නින්ද කියන්නෙ ජීවිතයේ මම ලබන උපරිම තෘප්තියයි.

කම්මැලිකම සහ නින්ද ගැන කියද්දි අනිවාර්යයෙන්ම බෙදාගන්න උවමනා කරන මගේ ප්‍රියතම සින්දුවක් තියෙනව.



The Beatles - I'm only sleeping



මේකෙන් කියවෙන්නෙත් කම්මැලියෙක් ගැන... මම දන්න තරමින් තේරුම් කරන්න බලන්නම්...

මම උදේ නැගිටින විට
ඔළුව උස්සල මම ඈනු
ම් අරිනව

මම සිහිනයක් මැද ඉන්න විට
මගේ ඇඳේ උඩුගං බලා පාවෙමින්
කරුණාකරල මාව ඇහැරවන්න එපා, හොලවන්නවත් එපා
ඉන්න විධියට මට ඉන්න දෙන්න, මම මේ නිදාගන්නව විතරයි


පේන විධියට හැමෝම හිතන්නෙ මම කම්මැලියෙක් කියල
මට කමක් නෑ, මං හිතන්නෙ උන්ට පිස්සු
වේගයෙන් හැමතැනම දුවනවා...
උන්ටම තේරෙනකල් ඒකෙ කිසි වැඩක් නෑ කියල
කරුණාකරල මගේ දවස කන්න එපා, මම හැතැප්ම ගාණක් දුරින්
ඒ එක්කම මම මේ නිදාගන්නව විතරයි


මගේ ජනේලෙන් පේන ලෝකය දිහා ඇහැ ගහගෙන
මගේ වෙලාව පාවිච්චිකරන්
මෙතනම වැතිරිලා සීලිම දිහා බලාගෙන
නිදිමත එනකල් මම ඉන්නේ
කරුණාකරල මගේ දවස කන්න එපා, මම හැතැප්ම ගාණක් දුරින්
ඒ එක්කම මම මේ නිදාගන්නව විතරයි


මගේ කවුළුවෙන් පේන ලෝකය දිහා ඇහැ ගහගෙන
මගේ වෙලාව පාවිච්චිකරන්
මම උදේ නැගිටින විට
ඔළුව උස්සල මම ඈණුම් අරිනව
මම සිහිනයක් මැද ඉන්න විට
මගේ ඇඳේ උඩුගං බලා පාවෙමින්
කරුණාකරල මාව ඇහැරවන්න එපා හොලවන්නවත් එපා
ඉන්න විධියට මට ඉන්න දෙන්න, මම මේ නිදාගන්නව විතරයි


පේන තේරුමට වඩා දෙයක් මේ සින්දුවෙ තියෙනව වුණාට ඒක කෙලින්ම ‍කම්මැලිකමට අදාල නෑ. ‍කොහොම හරි මේ කියන්නෙ නිදාගන්න එක පරම සුවය කරගත්ත කම්මැලියෙක් ගැන... මේක බීටල්ස්ලගෙ Revolver ඇල්බම් එකේ තියෙන තවත් එක සුන්දර සින්දුවක්.

.........

මුලින්ම කිව්ව අද දවසේ (ඔක්තෝබර් 09) විශේෂත්වය තමයි මේ සින්දුව කියන ජෝන් ලෙනන්ගෙ 70 ‍වෙනි උපන් දිනය අද වීම. ඒක මට මතක තිබුණෙ නැතත් ගුගල් ඩූගල් එක වෙනස් වෙලා තිබුණම මට හිතුණා මේ සටහන ඔහු වෙනුවෙන් වෙන් කරන්න. කොහොමත් අර කම්මැලි සින්දුව මේ සටහනට ඇතුල් කරන්න මගේ බලාපොරොත්තුවක් තිබුණනේ...

ජෝන් ලෙනන් ‍අපට හිටපු සංගීතමය මානව හිතවාදීන් කීප දෙනෙක් අතරින් ඉදිරියෙන් හිටපු ශ්‍රේෂ්ඨ කලාකරුවෙක්. ඔහු බීටල්ස් සමග කරපු නිර්මාණ දැනටත් සංගීතමය විප්ලව. ඔහුගේ සිහිනය වුණේ කවදාවත් උදා වෙයි කියල හිතන්න බැරි සුන්දර ලෝකයක්. ඒ වගේ ලෝකයක් බලාපොරොත්තු වෙන අය පිස්සො විධියට ගණන් ගන්න බව ඔහු දැනගෙන හිටිය.




කම්මැලිකම නැතිව මේ ලිපිය පල කරන්න පුළුවන් වීම ගැන මාර සන්තෝසයි....